Simplistisch

©RV DOC

Het risico dat grote banken vormen voor een klein land los je niet op met een simplistische maatregel zoals het invoeren van een strikte scheiding tussen de deposito- en de zakenbankactvitieiten.

In verschillende rentree-interviews zei premier Elio Di Rupo afgelopen weekend dat de regering dit najaar werk gaat maken van de hervorming van de banken. Hij toonde zich voorstander van een strikte scheiding tussen de deposito-activiteiten en de zakenbankactiviteiten.

Dat de hervorming van de banken op de regeringstafel belandt is logisch. Het Dexia-debacle heeft duidelijk gemaakt dat als een bank dwaze avonturen aangaat, dat uiteindelijk een reusachtige last op de overheidsfinanciën legt. Structurele hervormingen zijn nodig om te voorkomen dat zoiets een tweede keer gebeurt.

Banken kunnen op verschillende manieren een risico vormen voor een land: door de aard van hun activiteiten, door hun omvang, door de manier waarop ze zich financieren, door hun verwevenheid met de rest van het financieel systeem, door de gebrekkige kwaliteit van de interne controlesystemen, door de ingesteldheid van de toplui, door tekortkomingen in het bestuur, en zo meer.

Het is een complex probleem. Het is illusie dat dit allemaal kan worden opgelost met een simplistische maatregel zoals een strikte scheiding tussen de zakenbankactiviteiten en de activiteiten van een gewone depositobank.

Van een aantal activiteiten die de banken uitoefenen valt overigens niet zomaar te oordelen of ze vallen onder de noemer 'zakenbankieren’'dan wel of ze deel uitmaken van het metier van een traditionele bank.

Bovendien moeten bedrijven in een ontwikkelde en sterk geïnternationaliseerde economie gebruik kunnen maken van gespecialiseerde financiële diensten. Het zou gek zijn als ze daarvoor enkel bij buitenlandse banken terecht zouden kunnen.

Men vergeet ook nogal gemakkelijk dat het met de traditionele bankactiviteiten ook wel eens danig mis durft te lopen. Denk bijvoorbeeld aan de crisis met de Amerikaanse spaarbanken in de jaren 80. Of kijk naar het Spaanse Bankia, een fusiegroep van regionale spaarbanken, dat de Spaanse regering heel wat hoofdbrekens bezorgt.

Het zijn niet speculatieve zakenbankactiviteiten die Bankia in moeilijkheden hebben gebracht, maar het onvoorzichtig verstrekken van vastgoedkredieten. Dat is een traditionele bankactiviteit, toch?

De Nationale Bank heeft op vraag van de regering een genuanceerd rapport gemaakt over de wenselijkheid en de praktische haalbaarheid van de invoering in ons land van een strikte scheiding tussen zakenbanken en depositobanken. Premier Elio Di Rupo en zijn ministers zouden dat rapport beter eens grondig lezen, vooraleer om ideologische redenen zo’n scheiding op te leggen.

Het rapport is trouwens opgesteld onder de verantwoordelijkheid van Mathias Dewatripont, het mannetje van de PS in het directiecomité van de Nationale Bank. Misschien kan Di Rupo zijn oor eens bij hem te luisteren leggen?

Het heeft ten slotte geen enkele zin dat België, met zijn sterk geïnternationaliseerd bankenlandschap, in deze materie cavalier seul speelt. Als de bankencrisis één zaak duidelijk heeft gemaakt, dan is het wel dat regelgeving voor de banken op internationaal vlak dient te worden aangepakt.

De Europese Unie werkt hard aan voorstellen om een Europese bankenunie tot stand te brengen. Dat impliceert dat de reglementering voor de banken en het toezicht erop op Europees niveau georganiseerd wordt. Als Elio Di Rupo echt werk wil maken van een hervorming van de banksector, dan moet ons land dáár mee aan de kar trekken.

Lees verder

Advertentie
Advertentie
Advertentie

Gesponsorde inhoud

Gesponsorde inhoud