Smog

©Sofie Van Hoof

Ons land heeft geen adequaat antwoord op plotse pollutiepieken. Hoog tijd om werk te maken van een ernstig en coherent actieplan, op korte én lange termijn.

Een snelheidsbeperking tot 50 kilometer per uur voor het autoverkeer in Brussel, maximaal 90 kilometer per uur op de autowegen naar de hoofdstad. Dat waren de voorschriften die de Belgen vorige week geacht werden te respecteren, in een poging om een piek in de luchtvervuiling in Brussel af te zwakken. Velen hebben zich daaraan gehouden, maar vele anderen niet. Een individuele inspanning voor iets wat het algemeen nut moet dienen en waarvan de resultaten niet meteen zichtbaar zijn, het is meestal te veel gevraagd in dit landje.

Het blad Brussel Deze Week bracht aan het licht dat de pollutiepiek in de hoofdstad vorige week veel ernstiger was dan eerst gedacht, en dat eigenlijk ingrijpender maatregelen hadden moeten worden genomen: een beperking van het autoverkeer door alternerend rijden in te voeren - zoals in Parijs gebeurde, een verlaging van de temperatuur in de kantoorgebouwen. Het Brussels Gewest heeft sinds enkele jaren de mogelijkheid zulke maatregelen uit te vaardigen. Maar het heeft daar nog nooit gebruik van gemaakt. Uit schrik voor het gemor van de bevolking? Uit vrees voor enkele praktische implicaties?

Neem het voorbeeld van alternerend rijden. Wie zal dat controleren? De Brusselse politie blijkt geen wettelijke basis te hebben om overtreders te beboeten. Dan maar rekenen op de goodwill van de autobestuurders? En als het autoverkeer aan banden wordt gelegd, moet de capaciteit van het openbaar vervoer omhoog. Is die reservecapaciteit beschikbaar? Kan er een beroep worden gedaan op extra metrobestuurders en buschauffeurs? En werkt de NMBS, het federale openbaarvervoersbedrijf, mee?

Er ligt geen coherent plan voor. Als de tweede alarmfase wordt afgekondigd, zal er moeten worden geïmproviseerd. Er wordt vooral gerekend op de sensibilisering van de burgers. Maar het is bekend hoe dat gaat: het volstaat dat enkelen er ongegeneerd hun voeten aan vegen om het draagvlak bij anderen weg te slaan. En wat met de economische kostprijs? Als de plannen onvoldoende bekend zijn en de mensen en bedrijven niet de mogelijkheid hebben om zich daar op voor te bereiden, dreigen de antismogmaatregelen flink wat chaos te veroorzaken. Daarom is het nodig de plannen te actualiseren, duidelijker afspraken te maken en het wettelijk kader in orde te brengen. Want nu zijn we er niet klaar voor.

Maar snelheidsbeperkingen, alternerend rijden en de thermostaat in de kantoorgebouwen een graadje lager zetten, zijn lapmiddelen. Om het smogprobleem te bestrijden, moet in de eerste plaats ingezet worden op structurele maatregelen - bijvoorbeeld om het autoverkeer in Brussel en andere grote steden van het land substantieel terug te dringen en in alternatieven te voorzien - en door andere vervuilingsbronnen aan te pakken. Politici zijn er niet happig op onpopulaire maatregelen op te leggen. Maar moeten zij niet het algemeen belang op langere termijn voor ogen hebben?

Lees verder

Advertentie
Advertentie
Advertentie

Gesponsorde inhoud

Gesponsorde inhoud