Redacteur Politiek

Er is een sociaal akkoord, en daarmee heeft de regering een kleine nachtmerrie vermeden. Maar er is geen sociale vrede, en dus heeft ze nog altijd moeite om echt op dreef te komen.

Wat loopt er toch mis met de politieke rekenkunde achter de federale regering-Michel? Ze bezet twee derde van de Nederlandstalige zetels in de Kamer en toch lijkt het alsof ze in Vlaanderen nog altijd moet vechten voor haar democratische legitimiteit. Op het partijcongres van CD&V in oktober stemde 98 procent van de stemgerechtigden voor regeringsdeelname, en toch lijkt het alsof de christendemocraten nog altijd niet uitgelegd krijgen aan hun vakbondsvleugel ACV dat ze niet in de oppositie zitten. Datzelfde ACV aanvaardde gisteren - zij het nipt - het so­ciaal akkoord dat werd bereikt met de werkgevers, maar plant wel nog acties tegen de regering.

En wat loopt er toch mis met de manier waarop in een beschaafd land aan politiek wordt gedaan? CD&V-vicepremier Kris Peeters keurde vorige maand in het kernkabinet mee de maatregel goed om militairen in te zetten voor veiligheid, maar vervolgens organiseerde zijn kabinet mee het verzet tegen die beslissing. Afgelopen weekend was CD&V boos over het voorstel de lasten vooral naar btw te verschuiven en minder naar vermogen, terwijl ze in haar verkiezingsprogramma nooit over vermogenstaks heeft gesproken en de btw en accijnzen met 3 miljard euro wilde verhogen. Het illustreert allemaal hoe de federale regering maar niet op dreef komt.

In het licht van dat alles is het goede nieuws dat de regering-Michel gisteren dan toch een belangrijke stap in de goede richting heeft gedaan. Er is een sociaal akkoord tussen de werkgevers en twee van de drie vakbonden. Het tegendeel was een nachtmerrie geweest. Als het stof van de voorbije dagen is gaan liggen, tweette CD&V-voorzitter Wouter Beke gisteren, zal blijken dat vicepremier Peeters een brug van vertrouwen tussen de sociale partners heeft gebouwd.

Laten we het hopen. Op dit moment is het stof nog niet gaan liggen en is het moeilijk om te zien wat het sociaal akkoord waard is. Het ABVV blijft voorstander van stakingen. Bij het ACV is de appetijt om het werk neer te leggen beduidend minder, maar hij is er wel. Dan verwoordde premier Charles Michel het gisteren iets voorzichtiger en juister: de positieve beslissing van het ACV is een extra stap op weg naar sociale vrede. We zijn er dus nog niet.

Want volgende maand begint dus ook de langverwachte discussie over de taxshift. Daarbij zal de moeilijkste opdracht worden het ‘onrechtvaardigheidsgevoel’ over belastingen te temperen zonder tegelijk belastingen in te voeren die in de praktijk niets opleveren of zelfs schade berokkenen. Als dat gebeurt, schieten we onszelf alleen maar in de voet.

Wat ontgoochelt aan de regering-Michel is dat ze aantrad met vier verkiezingsloze jaren voor de boeg, waarin we eindelijk eens de nodige hervormingen konden doorvoeren die jarenlang door continue verkiezingskoorts onhaalbaar waren. Vandaag is ze exact vier maanden bezig en nog altijd lijkt ze niet op volle toeren te draaien.

Lees verder

Gesponsorde inhoud

Gesponsorde inhoud