Sp.a slaat pagina van crisisweek om

(tijd) - Een initiatief niet voor herhaling vatbaar, zo noemde sp.a-voorzitter Steve Stevaert gisteren na de vergadering van het partijbureau de open brief waarmee Frank Vandenbroucke vorige week een schokgolf door de Wetstraat zond. Nu de voorzitter gesproken heeft, zijn de Vlaamse socialisten voldoende gedisciplineerd om de bladzijde om te slaan. Maar er blijven nog vragen onbeantwoord. Moet de sp.a op zoek naar een nieuw politiek verhaal?

In april 2002 publiceerde de toenmalige voorzitter Patrick Janssens met HetGrootOnderhoud een bundel meningen, acties, reacties en beleidsdoelstellingen. Janssens wou de sp.a 'een flinke opfrisbeurt' geven. De titel van zijn eerste hoofdstuk was: 'Het socialisme zal nooit af zijn'.

Twee jaar is een eeuwigheid in de politiek. Maar enkele socialistische partijmandatarissen herinnerden zich die boodschap de voorbije week. De brief van Vandenbroucke heeft meer op gang gebracht dan enkel een kortsluiting in het partijapparaat. Er zijn natuurlijk meer inhoudelijke meningsverschillen bij de Vlaamse socialisten dan voorzitter Stevaert graag wil toegeven. Er bestaat een spanningsveld tussen het federale partijboegbeeld Johan Vande Lanotte en het Vlaamse boegbeeld Frank Vandenbroucke. Maar beide problemen zijn beheersbaar in de strakke organisatiecultuur van de sp.a. Zwaarder op de maag ligt het gevoel dat Vandenbroucke zijn partij gewild of ongewild geconfronteerd heeft met de vaststelling dat de sp.a na de Vlaamse verkiezingsuitslag van juni nog niet heeft nagedacht over hoe het nu verder moet. Want de vooruitzichten zijn ook voor de sp.a onzeker.

De Vlaamse socialisten slaagden er in juni weliswaar in te eindigen ruim boven het resultaat van 1999, toen de sp.a na de dioxinecrisis amper 15 procent haalde. Maar de partij bleef onder de grens van 20 procent en slaagde er niet in de federale 'hausse' van mei 2003 vol te houden. In de links-progressieve hoek blijft Groen! koppig zijn zelfstandige koers varen en de linkervleugel van CD&V maakt geen aanstalten over te komen. Het Vlaams Blok is sterker dan ooit.

Een lid van het partijbureau formuleerde het vorige week zo: 'Sinds 13 juni al weten we dat er opnieuw werk aan de winkel is. Maar we hebben niet of nauwelijks tijd gehad om na te denken. Eerst was er de verkiezingsuitslag, dan dadelijk de moeilijke Vlaamse regeringsvorming. Midden augustus begon Guy Verhofstadt met zijn vervroegde beleidsverklaringen en daarna ging het van kwaad naar erger met DHL en de federale regeringsproblemen. Nu pas lijkt er tijd voor een bezinningsmoment.'

Stevaert ontkende gisteren dat er een rechtstreeks verband is tussen de reacties op de open brief van Vandenbroucke en de partijstrategie. De voorzitter: 'De belangrijkste les van vorige week is dat een minister zich met zijn beleid moet bezighouden en niet over het beleid van een andere regering moet schrijven.' Door de elkaar snel opvolgende verkiezingen is het volgens Stevaert hoe dan ook noodzakelijk de strategie voortdurend te analyseren. Gevraagd naar zijn strategische prioriteiten herhaalt hij drie uitgangspunten: streven naar meer eenheid aan de progressieve zijde van het partijlandschap, met concrete projecten zo toegankelijk mogelijk de brug naar de kiezer slaan en, in ieder geval, het politieke doemdenken vermijden.

Voor elk van de drie uitgangspunten heeft Stevaert de voorbije jaren punten gescoord. Maar de vaststelling blijft dat de motor hapert. Het kartel met Spirit kwam er, een tweede fase met Groen! bleef uit. Het gratisverhaal was een geslaagd initiatief om populair over herverdelingsmechanismen te communiceren. Ook op die boodschap zich de jongste maanden sleet. Vandenbroucke zette ten slotte vorige week vraagtekens bij het gezellige socialisme dat a priori het doemdenken uit de weg moet gaan.

Als we de voorzitter naar het meest belangrijke partijpolitieke probleem van het ogenblik vragen, antwoordt hij zonder aarzelen: het Vlaams Blok. Niemand spreekt dat tegen in de partij, ook niet in andere partijen trouwens. De vraag is welk plan de sp.a heeft om te groeien, rekening houdend met de beleidsproblemen van de toekomst en met de partijpolitieke realiteit van het ogenblik.

Ook bij de Franstalige socialisten wordt die vraag gesteld. 'Het lijkt dat Stevaert en de sp.a nood hebben aan een nieuw groot verhaal. Soms denken wij dat ze de moed opgegeven hebben, niet meer geloven dat ze kunnen uitbreken en hun aanhang kunnen vergroten. Op termijn zou dat dodelijk zijn.'

Renaat SCHROOTEN

Lees verder

Advertentie
Advertentie
Advertentie

Gesponsorde inhoud

Gesponsorde inhoud