Zal deze Europese Commissie een foutloos parcours lopen? Wellicht niet. Maar dinsdag kwam wel een meer dan beslagen ploeg op het veld.

Dag op dag vijftig jaar nadat de Europese Commissie, toen nog onder leiding van Jean Rey, voor het eerst heeft vergaderd in het Berlaymont-gebouw stelde Ursula von der Leyen er dinsdag haar nieuwe team voor. Ze deed dat niet eens in het Duits, een van de officiële werktalen van de EU, maar in voortreffelijk Frans en Engels.

Op de ploeg is wel iets aan te merken. Tegen de Poolse en Franse kandidaat-commissaris loopt nog een onderzoek van de anti-fraudedienst OLAF. En bizar genoeg is de Europese commissaris voor Migratie verdwenen en vervangen door een commissaris voor ‘the European Way of Life.’ De discussie over identiteit mag dan belangrijk genoeg zijn, dat is tenenkrommende, knullige marketing.

Die mankementen wegen niet op tegen de sterktes van deze Commissie. Want deze ploeg mag er best staan. Von der Leyen kan best de vergelijking doorstaan met Juncker, die vijf jaar geleden een Luxemburgse premier was die net ontslag had moeten nemen na een spionagezaak.

Didier Reynders is uitgekookt genoeg om het diplomatieke mijnenveld in Oost-Europa te bewandelen.

Ook de drie rechterhanden van Von der Leyen zijn beslagen politici. Margrethe Vestager was de voorbije vijf jaar de enige in de Commissie die met haar beleid niet in het defensief werd gedrongen maar zelf voluit haar koers bepaalde. Ze behoudt terecht haar portefeuille Mededinging. Frans Timmermans, die ook in staat is het Europees beleid een gezicht te geven, is goed gecast voor het Europees klimaatbeleid. Iets minder zichtbaar is de Let Valdis Dombrovskis, al bewees hij de voorbije vijf jaar achter de schermen een goede beheerder te zijn.

Dan de inhoudelijke topportefeuilles. Met Phil Hogan treedt op Handel een ervaren EU-beleidsmaker aan. Als Ier mag hij de toekomstige handelsakkoorden met de Britten sluiten, een ironie die in Londen weinigen ontging. Met Paolo Gentiloni op economisch beleid stuurt Italië een technocraat en oud-premier naar Brussel. Ook de 72-jarige Josep Borrell, die nog opgroeide in het Spanje van Franco en nu de chef buitenland wordt, geldt in Spanje als een politiek zwaargewicht.

België krijgt met Didier Reynders sowieso een zichtbaarder politicus dan Marianne Thyssen. Zijn opdracht is cruciaal: het interne gevecht over de rechtsstaat uitvechten met de Polen en de Hongaren. Het is een belangrijke taak, al is het maar omdat de EU haar rol als vuurtoren van democratische waarden, waarop andere landen hun koers moeten afstellen, de voorbije jaren heeft zien tanen. Reynders is uitgekookt genoeg om het diplomatieke mijnenveld te bewandelen waar hij in het Oost-Europa van Viktor Orbán door moet.

Evenmin onbelangrijk: de Europese Commissie krijgt een nieuw directoraat-generaal, voor Defensie en Ruimtevaart. Ook dat is tegen de achtergrond van groeiend wantrouwen tegenover de Verenigde Staten, die nu voor onze veiligheid betalen en instaan, geen slechte keuze.

Zal deze Commissie fouten maken? Zo goed als zeker. Zal het perfect zijn? Langs geen kanten. Is het belachelijk om een commissaris voor ‘the European Way Of Life’ te hebben? Het zal wel zijn. Maar stel de vraag of hier een ploeg staat die in staat moet zijn de Europese Unie in haar dagelijks bestuur goed te leiden en een gezicht te geven en het antwoord is ja.

Lees verder

Tijd Connect