The War of the Tribes

Op een avond in 1938 trachtte Orson Welles zijn luisteraars te doen geloven dat New Jersey werd aangevallen door Marsmannetjes. Woensdagavond trachtte de RTBF zijn kijkers te doen geloven dat België het toneel was geworden van een onafhankelijkheidsstrijd. The War of the Worlds leidde destijds tot paniek in de straten van New Jersey. The War of the Belgian Tribes veroorzaakte deze week een, zij het bescheiden, volkstoeloop voor het koninklijk paleis.

Sommige Vlamingen hebben de neiging hun onafhankelijkheidswensen voor werkelijkheid te nemen. Heel wat Walen nemen dan weer hun vrees voor het uiteenspatten van België voor werkelijkheid. Beide categorieën zullen de fictieve nieuwsuitzending voor echt aanzien hebben. Maar de meer afstandelijke kijker moet al snel doorgehad hebben dat er iets niet klopte. Daarvoor werkten de beelden net iets te vaak op de lachspieren, en was het commentaar net iets te karikaturaal.

De luisteraars die in 1938 de straten van New Jersey op renden en de kijkers die woensdagavond in paniek de RTBF opbelden, hadden een zaak gemeen: angst. In 1938 was het angst voor de marsmannetjes, woensdag was het angst voor de Vlamingen. Die angst kan er na de RTBF-uitzending alleen maar groter op geworden zijn. De vraag rijst of dat toeval is. Dat de extra nieuwsuitzending op antenne gaat op een ogenblik dat het koningshuis door de strapatsen van prins Laurent andermaal moeilijke tijden doormaakt, kan nog toeval zijn. Dat de docufictie uitgezonden wordt net na het lijmen van de breuk in het door de Walen zo gevreesde kartel CD&V/N-VA kunnen we misschien ook nog aan het toeval toeschrijven. Maar dat de uitzending er komt enkele maanden voor de federale verkiezingen en voor een nieuwe ronde in de staatshervorming kan zelfs met de beste wil van de wereld nog moeilijk toeval genoemd worden.

Het heeft er veel van weg dat de RTBF de angst van de Walen om verweesd achter te blijven bewust heeft aangewakkerd. Het op eigen benen staan, is een door de Waalse politieke klasse en media zorgvuldig gecultiveerd schrikbeeld. Want zonder de Vlaamse transfers zijn we verloren, houden ze de Waalse publieke opinie voor. Door dat emotionele discours in stand te houden vermijdt Wallonië het rationele debat te moeten voeren. Meer autonomie hoeft geen schrikbeeld te zijn, het kan ook gezien worden als een kans om dankzij eigen bevoegdheden en middelen uit het economische dal te kruipen. Waarom zijn zo veel andere oude industriële bekkens in hun reconversie geslaagd en Wallonië niet? Omdat ze hun eigen verantwoordelijkheid moesten opnemen, omdat ze niet het Belgische vangnet hadden dat Wallonië wel had en heeft. Als het zwemmen of verzuipen is, wordt het zwemmen. En wie kan zwemmen, is niet snel meer bang, niet van marsmannetjes en niet van Vlamingen die alleen verder willen.

Stefaan Huysentruyt

Lees verder

Advertentie
Advertentie
Advertentie

Gesponsorde inhoud

Gesponsorde inhoud