Senior writer

Een drama zoals de brand in de Notre-Dame verbindt mensen over politieke en andere grenzen heen. Maar die eenheid is tijdelijk en breekbaar.

De Franse president Emmanuel Macron maakte zich maandagavond op om in een tv-toespraak zijn beleid weer op de rails te zetten na maanden van sociaal protest van de gele hesjes en een diep wantrouwen tegenover de politieke klasse. De brand in de Notre-Dame besliste daar anders over. De president was niet langer de providentiële leider, maar stond net als iedereen ontzet te kijken naar de ravage die het vuur in de wereldberoemde kathedraal aanrichtte.

Macron vond wel de juiste toon toen hij sprak over de pijn die hij voelde omdat ‘een stuk van ons allen’ in vlammen opging. De Notre-Dame is meer dan de eerste kerk van Frankrijk of het drukst bezochte monument van Parijs. Het is ook bijna 900 jaar geschiedenis. Het gotische pronkstuk overleefde koningen, keizers, revoluties en opstanden.

In zijn lange geschiedenis kende het hoogtepunten maar ook dieptepunten. Toen Victor Hugo in 1831 zijn roman ‘Notre-Dame de Paris’ schreef, was dat een aanklacht tegen de verwaarlozing van de kathedraal, die volgens de auteur van binnen en buiten uit werd bedreigd. Het was wachten op de restauratie eind 19de eeuw om de kerk de glans te geven die ze tot voor maandagavond had.

De Notre-Dame in puin staat voor de politieke ruïne waarin Frankrijk verzeild is geraakt.

Het was symbolisch om een bedremmelde president tegenover het geweld van de brand te zien. De Notre-Dame in puin staat voor de politieke ruïne waarin het land verzeild is geraakt.

Het verleden verenigt blijkbaar meer dan het heden. Over de politieke grenzen heen kwam grote solidariteit tot stand. Vrijwel alle partijen legden hun campagne tijdelijk stil. En de oproep van Macron om via giften de kathedraal snel weer op te bouwen werd overal gunstig ontvangen.

Het doet onwillekeurig denken aan het doortastende optreden van de vorige president, François Hollande, bij de terreuraanslagen in Parijs en elders in zijn land. Even kwam de nationale eenheid tot stand, maar ze was broos en van korte duur. De impopulaire Hollande zag zelfs zijn populariteit tijdelijk stijgen na de aanslagen omdat hij de juiste mengeling van leiderschap en medeleven toonde.

De brand in de Notre-Dame geeft Macron de kans te tonen dat hij niet alleen een onaantastbare hervormer is, maar ook een leider die meeleeft met zijn volk.

Macron is door andere omstandigheden in een gelijkaardige situatie beland. Of hij de nodige goodwill kan creëren met de beloften die hij na het ‘grote debat’ zal doen, moet nog blijken. Die intussen uitgelekte beloften mikken op een meer egalitaire samenleving, waarbij de politiek en de staat weer dichter bij de burger worden gebracht. Het is een boodschap die Macrons voorgangers ook hebben gebracht. Maar in de realiteit kwam er weinig van terecht. Vandaar het diepe wantrouwen van de Fransen.

Twee jaar geleden werd Macron binnengehaald als het wonderkind van de Franse politiek die met zijn jeugdige enthousiasme het land weleens snel zou hervormen. Dat imago heeft al veel schade opgelopen. De brand in de Notre-Dame geeft hem de mogelijkheid te tonen dat hij niet alleen een onaantastbare hervormer is, maar ook een leider die meeleeft met zijn volk. Die kans mag Macron niet laten schieten.

Lees verder

Gesponsorde inhoud

Gesponsorde inhoud