Traagheid

©Alexia Mangelinckx

Acht jaar na de gasramp in Gellingen is het beloofde digitale kadaster van leidingen in de ondergrond er nog steeds niet. Dat zegt iets over de soms ondraaglijke traagheid van politiek.

Tegenover de soms verbazende snelheid waarmee regeringen aankondigen pas gerezen problemen aan te pakken, staat soms de al even verbazende traagheid waarmee dat dan vervolgens gebeurt. Vaak heeft dat te maken met praktische problemen en tijdrovend overleg om latere ellende te voorkomen, maar zelfs in dossiers waarover grote eensgezindheid heerst, blijkt de politiek heel vaak een stiel van een soms ondraaglijke traagheid.

Zo is het maar net in de politieke gevolgen van de gasramp in Gellingen, ondertussen acht jaar geleden. In 2004 vielen er 24 doden en 123 gewonden toen een gasleiding ontplofte. Enkele weken voor de ramp had een kraan ze bij graafwerken beschadigd, waardoor een lek was ontstaan. Toen Fluxys, de beheerder van het gasnetwerk, later de druk op de leidingen opvoerde, volgde een dodelijke explosie.

Sindsdien is een en ander gebeurd om te voorkomen dat zo’n ramp zich zou herhalen. De federale regering richtte een meldpunt op voor ondergrondse kabels en leidingen. De Vlaamse regering deed hetzelfde. Het archief van het Vlaams Parlement leert bovendien dat de kwestie de voorbije acht jaar vrij goed is opgevolgd. Er is dus wel degelijk vooruitgang. Ook in de feiten. Toen enkele jaren geleden de brandweer van Rotselaar moest uitrukken voor een gaslek, werd gezegd dat er lessen waren getrokken uit de ramp in Gellingen.

Aan goede bedoelingen geen gebrek, en toch blijkt het niet mogelijk om in acht jaar tijd een digitale atlas van de ondergrond te maken. We zijn blijven steken bij een soort tussen­oplossing, waarbij aannemers bij twee meldpunten - een Vlaams en een federaal - plannen kunnen opvragen voor een stuk straat. Die meldpunten gaan vervolgens te rade bij de beheerders van kabels en leidingen, die dan in hun databanken op zoek gaan naar de plannen.

Dat doet de voor de hand liggende vraag rijzen waarom het allemaal zo moeilijk moet. Waarom kunnen al die databanken niet versmolten worden en digitaal ter beschikking worden gesteld? Uiteindelijk is dát nodig: één document, overal raadpleegbaar, met alle info. Een mens zou denken dat zoiets in deze hoogtechnologische tijden niet zóveel gevraagd is. Blijkbaar is er acht jaar na datum nog altijd onenigheid over wie nu precies welk deel van de digitalisering moet betalen. De komende maanden wordt vooruitgang verwacht.

Voor alle duidelijkheid: er is al veel gebeurd, er zijn stappen in de goede richting gedaan en de Vlaamse regering staat in dit dossier veel verder dan de Waalse of Brusselse. Maar mogen we in deze ambitieus zijn en de lat hoog leggen? Het gaat om een heel concrete opdracht, die technologisch mogelijk moet zijn, waarover politiek geen grote onenigheid bestaat en die belangrijk is voor de veiligheid. Dat zelfs een opdracht die zo helder omschreven is, en waarachter elke politieke partij zich schaart, al acht jaar op zich laat wachten, zegt veel over de soms ondraaglijke traagheid van de overheid.

Lees verder

Advertentie
Advertentie
Advertentie

Gesponsorde inhoud

Gesponsorde inhoud