Redacteur Politiek

De N-VA, CD&V en Open VLD zijn gisteren zowel in de federale als in de Vlaamse regering dieper weggezakt in een verlammende vertrouwenscrisis. En we zijn pas halfweg.

De ironie wil dat twee jaar geleden de verkiezingscampagne voor de regionale en federale verkiezingen gedomineerd werd door de strijd tussen het PS-model en het N-VA-model. In de regeringsvorming haalde dat laatste het. Twee jaar later gaat het al lang niet meer over het sociaal-economisch herstel. Een ander politiek debat overheerst nu de Wetstraat: wie zijn we? In welke mate zijn we bereid vluchtelingen op te vangen? Voor welke islam is er in Vlaanderen een plaats? De Wetstraat is in de ban van identiteitspolitiek.

Net omdat de regering van start ging met een compleet ­andere agenda, verdeelt het debat de meerderheidspartijen grondig. Een van de alarmbellen is de frequentie waarmee premier Charles Michel N-VA-leden van zijn ploeg tot de orde moet roepen. Drie weken geleden deed hij dat toen staats­secretaris Theo Francken de organisatie Artsen Zonder ­Grenzen ervan beschuldigde mensenhandel te stimuleren. Dit weekend was het opnieuw nodig toen Zuhal Demir CD&V verweet plat op de buik te gaan voor moslimkiezers.

Gisteren ging het crescendo. In een tweelingcrisis groeide in de federale regering de druk op N-VA-staatssecretaris Zuhal Demir en in de Vlaamse regering op vice-minister-president Liesbeth Homans. CD&V dreigde het vertrouwen in Demir op te zeggen, tenzij ze officiële ­excuses aanbiedt. ‘We weten niet waarom we dat zouden moeten doen’, liet haar woordvoerder zondag weten. De N-VA kwam gisteren niet op die uitspraak terug.

In het Vlaams Parlement zei Jean-Jacques De Gucht (Open VLD) dat de geloofwaardigheid van Homans is aangetast. De fractieleiders van CD&V en Open VLD, Koen Van den Heuvel en Bart Somers, riepen Homans op om te stoppen met spektakelpolitiek en grondiger te werken.

Het gevaar is dat de meerderheidspartijen zich ­vastrijden in uitspraken waarop ze niet meer kunnen ­terugkomen.

Stevenen we af op het vroegtijdig einde van een of twee ­regeringen? De Vlaamse regering kan maar vallen als meteen een andere coalitie aantreedt, wat op dit moment politieke sciencefiction is. Bovendien geniet Homans het volle vertrouwen van de N-VA. De federale regering kan wel vallen, maar niemand lijkt op dit moment die gok te willen nemen, al ­lijken de N-VA en CD&V stilaan wel in campagnemodus.

De N-VA en CD&V zijn daardoor gisteren verder weggezakt in de verlammende vertrouwenscrisis waarin ze al maanden zitten. Het is nu nog wat moeilijker geworden om beide partijen zonder gezichtsverlies uit dit conflict te laten komen. De N-VA probeerde gisteren de zaak-Demir te laten bekoelen door erover te zwijgen, maar blijft bij haar standpunt. Ondertussen eist CD&V nog altijd excuses.

Het gevaar is dat de meerderheidspartijen zich op den duur écht vastrijden in dergelijke uitspraken waarop ze niet meer terug kunnen komen. Centrumrechts speelt met vuur. Mocht dit bovendien een regering overkomen die aan het einde van haar legislatuur is, zou je het nog kunnen wijten aan verkiezingskoorts. Maar we zijn pas halfweg.

Lees verder

Gesponsorde inhoud

Gesponsorde inhoud