Na zes maanden protest groeit de situatie in Hongkong naar een dramatische climax. China wacht nog even af in deze uitputtingsslag.

De politie in Hongkong heeft twee dagen op rij de Polytechnische Universiteit belegerd. De manifestanten die zich daar verschanst hebben, gebruiken brandbommen, molotovcocktails en pijl en boog om de universiteit en hun ideeën te verdedigen. De politie reageerde met waterkanonnen, traangas en rubberen kogels, en dreigde ook al met echte kogels. De escalatie van het geweld lijkt onstopbaar.

Wat zes maanden geleden begon met manifestaties met de eis om een uitleveringswet in te trekken, is gaandeweg uitgegroeid tot een beweging die meer democratie wil in Hongkong. De manifestaties werden almaar militanter en gewelddadiger, het antwoord van de ordediensten almaar repressiever. Het leven in de miljoenenstad is compleet ontregeld. In de 22 jaar dat Hongkong bij China hoort, was de revolte nooit zo groot.

Door het groeiende geweld in Hongkong krijgt China vanzelf de argumenten in handen om zelf in te grijpen.

De vraag is of dit protest een kans op slagen heeft. Door het groeiende geweld krijgt China vanzelf de argumenten in handen om binnenkort zelf in te grijpen. Zondag was er al een voorproefje toen Chinese elitetroepen in Hongkong even op straat kwamen om de barricades op te ruimen. Ze mogen dan nog niet op de plaatsen van het protest aanwezig zijn, ze hebben toch al hun aanwezigheid benadrukt.

De Chinese ambassadeur in Londen waarschuwde maandag andermaal dat zijn land niet zal laten begaan als de toestand volledig uit de hand loopt. Veel duidelijker kan het niet gezegd worden in diplomatentaal.

Diffuus

Carrie Lam, die de regering van Hongkong leidt, hield zich de afgelopen maand steeds meer op de achtergrond. De protesten zijn uitgegroeid tot een immense confrontatie tussen betogers en ordediensten, zonder dat onderhandelingen nog een denkbare piste zijn. De protestbeweging is overigens heel diffuus, een eigenschap die ze gemeen heeft met andere protestbewegingen, zoals de gele hesjes in Frankrijk of de ontevreden burgers in Chili.

Het toenemende geweld speelt de Chinese overheid in de kaart. China heeft er baat bij om de protesten zo te laten ontsporen dat ingrijpen onvermijdelijk wordt. Ook al staan de camera’s uit de hele wereld op de voormalige Britse kroonkolonie gericht.

De protestbeweging is overigens heel diffuus, een eigenschap die ze gemeen heeft met andere protestbewegingen, zoals de gele hesjes in Frankrijk of de ontevreden burgers in Chili.

Voor de Chinese leider Xi Jinping is de onrust in Hongkong de grootste uitdaging in zijn ambtsperiode. Xi duldt geen tegenspraak en zal er alles doen om een einde te maken aan de onrust. Voor de Chinezen is Hongkong een binnenlandse aangelegenheid, Brits verleden of niet. China gaat nooit aan zijn aanspraken op Hongkong verzaken.

De hardnekkigheid van de protestbeweging moet ook Peking verrassen, maar zal de Chinese leiders niet milder stemmen. Ze zal hen sterken in de overtuiging dat het een poging is om het Chinese gezag te ondermijnen, al dan niet gefinancierd door het buitenland.

Overleg tussen beide partijen zou de situatie nog kunnen ontmijnen, maar het lijkt erop dat alles te ver geëscaleerd is. Wat overblijft, is de heilloze weg naar nog meer geweld. Al lost dat niets op.

Lees verder

Tijd Connect

Gesponsorde berichten

n