Uitstelgedrag

©mfn online editor import

Premier Elio Di Rupo klopt zich op de borst omdat de Belgische economie er beter voorstaat dan zes maanden geleden. Maar het is voorbarig om nu al victorie te kraaien.

Elio Di Rupo is een tevreden man. De regering die hij leidt, zit zes maanden in het zadel, en het economisch bulletin van ons land is in die periode aanzienlijk verbeterd. Een recessie kon nipt worden vermeden en de economische groei zal dit jaar waarschijnlijk hoger uitvallen dan was verwacht. De rente op Belgisch staatspapier, die alarmerend hoog was toen Di Rupo aantrad, staat nu historisch laag. Dat levert voor de begroting een rentemeevaller op. De inflatie is stevig aan het afkoelen. Het gevaar dat een loon-prijsspiraal het concurrentievermogen van de Belgische bedrijven verder onderuithaalt, is voor een stuk geweken. De discussie over het indexmechanisme kan weer in de koelkast.

De werkloosheid loopt wel lichtjes op, maar in vergelijking met andere landen zijn de ontwikkelingen op de arbeidsmarkt niet dramatisch. Premier Di Rupo heeft gelijk. België kan een fraai economisch rapport voorleggen. In de eurozone behoren we tot de beste leerlingen van de klas. Het is begrijpelijk dat hij daar graag mee uitpakt. Want goed nieuws is eerder schaars in deze woelige en onzekere tijden.

Maar Di Rupo en zijn regering steken ook pluimen op hun hoed die ze niet zelf verdiend hebben, maar die zomaar zijn komen aanwaaien. De lagere inflatie is niet zozeer het gevolg van de prijsblokkeringen opgelegd door minister voor Economie Johan Vande Lanotte, maar van de daling van de internationale olieprijzen en de hevigere concurrentie tussen de supermarktketens. Dat de rente op Belgisch staatspapier is gezakt, is voor een belangrijk deel een bijproduct van de eurocrisis.

Bovendien is het gevaarlijk daar al te triomfalistisch over te doen. De lage inflatie en de rentedaling leveren België wel onmiddellijke voordelen op, maar het zijn symptomen van de zware crisis die Europa in haar greep houdt. Als die crisis niet opgelost geraakt of verergert, zal de Belgische economie niet aan de gevolgen daarvan ontsnappen. Di Rupo en zijn regering dienen erg op hun hoede te blijven. Een kort moment van glorie is hen gegund. Maar het is voorbarig nu al op de lauweren te gaan rusten. Wat zal er bijvoorbeeld gebeuren als de anti-Europese partijen de Griekse verkiezingen winnen? Wat als in Spanje een grote bank over de kop gaat?

In dat perspectief is het onbegrijpelijk dat de regering-Di Rupo de opstelling van de begroting 2013 over de gemeenteraadsverkiezingen van 14 oktober heen wil tillen. Die verkiezingen gaan over louter lokale kwesties. Ze hebben niets te maken met het federale beleidsniveau, toch? Niettemin zijn ze voor de regering-Di Rupo blijkbaar een reden om enkele maanden lang in de Wetstraat de pauzeknop in te duwen. Belangrijke en noodzakelijke beslissingen zullen worden uitgesteld. Moeilijke knopen zullen niet worden doorgehakt.

Precies dat uitstelgedrag overal in Europa, gisteren terecht gehekeld door ECB-voorzitter Mario Draghi, heeft de eurocrisis de gevaarlijke proporties doen aannemen die ze nooit had mogen krijgen. Ook voor Di Rupo geldt: de weg is nog lang, het is beter geen tijd te verliezen.

Lees verder

Advertentie
Advertentie

Gesponsorde inhoud