Advertentie

Ultiem reddingsplan

©-

Het herwerkte reddingsplan van de Amerikaanse minister van Financiën, Timothy Geithner, werd gisteren positief onthaald. Anderhalve maand geleden hoonde de markt een gelijkaardig plan nog weg.

(tijd) - Toch is het principe van het reddingsplan voor toxische kredieten bijna identiek aan het vorige. Het gaat om een samenwerking tussen privékapitaal en overheidsgeld. Het aantrekken van privébeleggers moet een garantie vormen dat de overheid niet te veel geld stopt in de rommelkredieten van de financiële sector. Het zijn die toxische activa die tot nu toe het fundamentele herstel van de financiële sector in de weg stonden.

De reactie is positiever omdat het plan de privébeleggers een overheidsgarantie geeft. Hun neerwaartse risico is beperkt. Met andere woorden: ze kunnen hun inzet niet verliezen. De staat neemt wel een risico, erkent ook Geithner. Maar volgens hem
is er geen andere weg om deze financiële crisis te overwinnen.

Voor de Amerikaanse overheid is het een dubbeltje op zijn kant. Enerzijds kan de regering mee profiteren als de markt van de rommelkredieten aantrekt en de toxische producten uiteindelijk toch geld opleveren. Anderzijds is het best mogelijk dat ze de verliezen die op de kredieten worden geleden, echt moet gaan indekken.

De Amerikaanse belastingbetaler stelt zich ongewild borg voor die operatie. De inbreng van de privésector is in dat opzicht een toegeving aan de tendens om de aanwezigheid van de overheid in de financiële wereld te beperken. Het is nu eenmaal niet zo populair om massaal overheidskapitaal in de financiële sector te pompen.

Blijft de vraag of het plan kan werken. Daar bestaat twijfel over. Het opkopen van toxische activa was al een uitgangspunt van de regering-Bush. Om onduidelijke redenen heeft de toenmalige minister van Financiën, Henry Paulson, die piste verlaten en koos hij voor het verschaffen van kapitaal aan noodlijdende financiële instellingen. Hij deed dat naar het voorbeeld van Europa, waar de staten minder scrupules hebben om  banken te nationaliseren en zelf controle te nemen.

Geithner stapte in de voetsporen van Paulson, maar begreep dat hij het probleem van de toxische activa op een of andere manier moest aanpakken. Er zwerft zowat 1.000 miljard dollar aan kredietvuil door de Amerikaanse kosmos en  dat zal niet verdwijnen als er geen maatregelen worden getroffen.

De poging van Geithner  om het probleem te delen met de privésector, is verdienstelijk, maar het is natuurlijk wat optisch bedrog. Het blijft de Amerikaanse overheid die uiteindelijk de factuur zal oprapen.

Het enige voordeel dat de professionele beleggers kunnen bijbrengen, is hun kennis over de markten. Dat kan een voordeel zijn, want het ministerie van Financiën komt nu al volk tekort om de financieel-economische crisis te bezweren.

Als het plan aanslaat, kan de stemming in de financiële sector snel verbeteren. Maar niets zegt dat het huidige herstelplan die positieve impuls zal geven.

Jean VANEMPTEN

Lees verder

Advertentie
Advertentie
Advertentie
Advertentie

Gesponsorde inhoud

Gesponsorde inhoud