Redacteur Politiek

Het echte privilege van wie al een vaccin kreeg, is dat die persoon veilig is voor het coronavirus. In ruil voor dat privilege mag nog wat solidariteit gevraagd worden met zij die dat niet kunnen zeggen.

Het coronavirus heeft sinds begin vorig jaar onze solidariteit op veel manieren getest. We winkelen niet meer zoals vroeger. We gaan nog altijd niet op café of restaurant en al evenmin naar de bioscoop of het theater. Een groter deel van het overheidsbudget gaat naar de lonen van het zorgpersoneel en de getroffen werknemers en zelfstandigen. Scholieren en studenten volgen afstandsonderwijs en missen hun jeugdvereniging of sportclub. We reizen niet naar het buitenland, mogen 's avonds niet buiten komen wanneer we willen. We kunnen niet op bezoek bij onze vrienden en familie en we hebben vaker last van depressies en andere mentale zorgen.

Al die offers dienen een doel: degenen beschermen die het kwetsbaarst zijn voor het virus. Naarmate die groep een vaccin krijgt, dringt zich de komende weken een nieuwe solidariteitsvraag op. Mogen de ouderen die al een vaccin kregen hun leven van vroeger hervatten? Of moeten ze enkele maanden wachten tot 70 procent van de bevolking een prik heeft gekregen? Bestaat er met andere woorden zoiets als een vaccinprivilege?

Het moet mogelijk zijn het 'samen uit, samen thuis'-principe overeind te houden, ook al zitten velen op hun tandvlees.

Federaal minister van Volksgezondheid Frank Vandenbroucke (Vooruit) heeft daarover een advies gevraagd aan de experts die het coronabeleid adviseren. De discussie is nu nog enigszins theoretisch, al begint ze zich te stellen voor de bezoekregeling in woon-zorgcentra. Straks breidt ze zich uit naar ongemakkelijker vragen. Mogen straks de vijftigers naar kantoor komen en de jongere collega's nog niet? Mag deze zomer, om het even scherp te stellen, Rimpelrock doorgaan maar Pennenzakrock niet?

De kwestie wordt lastig, maar toch dienen zich enkele denklijnen aan. De belangrijkste is dat het virus ook hier het eerste antwoord zal geven. Als het aantal besmettingen daalt - wat nu alweer drie dagen het geval is - en een beheersbaar niveau bereikt, wordt voor iedereen veel mogelijk. Hoe sneller de vaccinaties vorderen - en de versnelling is bezig - hoe makkelijker die discussie kan worden vermeden. Een andere medische discussie blijft in welke mate gevaccineerde mensen het virus - en de mutanten ervan - nog altijd kunnen doorgeven.

Waar de medische discussie stopt en de echte beleidskeuzes zich aandienen, moet het vervolgens de opdracht zijn al te grote discriminaties te vermijden. Dat moet te doen zijn, omdat meerdere tickets naar het rijk der vrijheid denkbaar zijn. Het eerste is een vaccinatieattest. Maar evengoed kan een immuniteitsbewijs - voor wie de ziekte heeft gehad - of het bewijs van een degelijke, negatieve test zo'n ticket vormen.

Dat moet het mogelijk maken het 'samen uit, samen thuis'-principe overeind te houden, ook al zitten velen op hun tandvlees. Het echte privilege van wie een vaccin kreeg, is dat die persoon veilig is. Nog even wat solidariteit met zij die dat nog niet kunnen zeggen, mag niet te veel gevraagd zijn.

Lees verder

Gesponsorde inhoud

Gesponsorde inhoud