Bart Haeck

In het gevecht om Marrakesh heeft de N-VA schade opgelopen, maar de strijd in de federale regering is nog niet voorbij. Want er is niets opgelost.

Vakantieplan. Dat was het woord dat de fractievoorzitter van de N-VA in de Kamer, Peter De Roover, gisteren in de mond nam tegenover de VRT om de aanwezigheid van premier Charles Michel (MR) op de migratietop van de Verenigde Naties in Marrakesh te omschrijven. ‘We moeien ons niet met het vakantieplan van de premier.’

In dat ene woord zit alles vervat. Om te beginnen het openlijke misprijzen van de N-VA voor de andere regeringspartijen. Het vat met al zijn neerbuigendheid de vernedering samen die de premier leed omdat hij moest toestaan dat zijn belofte op het spreekgestoelte van de Verenigde Naties door zijn eigen regering werd aangevallen. En het vat evengoed de vernedering samen die de N-VA ondergaat door nu in de regering te blijven, terwijl haar eerste rode lijn - niet naar Marrakesh - is overschreden omdat de premier een wisselmeerderheid voor het pact vond.

Maar wat ‘vakantieplan’ vooral duidelijk maakt, is dat deze crisis niet voorbij is. Want het toont aan dat de N-VA de top in Marrakesh niet als de echte inzet van deze politieke veldslag ziet. De top gaat over politieke symboliek en internationale reputatie. Dat is belangrijk, maar niet de kern van de zaak. Dat is de ondertekening van het pact zelf, later deze maand in New York.

Enkele cruciale ingrediënten van deze regeringscrisis zijn in dat opzicht niets veranderd. Ten eerste blijft de N-VA mordicus tegen het VN-pact. Ten tweede blijven de andere regeringspartijen voor. Ten derde heeft de premier beloofd te tekenen. En ten vierde zit iedereen nog in de regering.

De staatsrechtelijke vraag die enkele dagen geleden rees, stelt zich daarom opnieuw: kan Michel het pact tekenen zonder dat zijn regering het unaniem steunt? Al over de top in Marrakesh rees die vraag en de premier heeft de N-VA uitgedaagd door toch te zullen gaan. Maar in Marrakesh wordt niets getekend. Dat is anders bij de VN in New York. Daar moet namens het koninkrijk België een officiële handtekening worden gezet onder een pact. De vraag van enkele dagen geleden is daar pertinenter: kan de premier namens de staat België tekenen - of koning Filip laten tekenen - zonder de unanieme steun van de federale regering?

Want het politieke spel van deze week was geraffineerd. De N-VA zei maandag dat ze geen regering steunt die naar Marrakesh gaat. De premier antwoordde dat hij wel gaat, maar met andere steun: die van het parlement. De grote vraag is nu of Michel die spitsvondigheid kan herhalen voor de stemming in de algemene vergadering van de Verenigde Naties.

De N-VA strijdt als een gewond dier voor de geloofwaardigheid van haar campagne voor 2019.

Wat evenmin is veranderd: de strijd om de geloofwaardigheid. De N-VA is ongezien beschadigd, zowel op haar rechter- als haar linkerflank, en strijdt als een gewond dier voor de geloofwaardigheid van haar campagne voor 2019. De premier heeft geloofwaardigheid verloren als de echte baas van deze regering en moet nu in Franstalig België écht aantonen dat hij niet de handpop van de N-VA is.

Wat evenmin zal veranderen: de brutale botsing. Wie denkt dat we het toppunt hebben gezien, vergeet dat N-VA-voorzitter Bart De Wever de voorbije dagen vooral heeft gezwegen. Ook dat zal vroeg of laat veranderen.

In die context stevent de regering af op de echte clash: de ondertekening van het pact, of niet. Dat wordt geen vakantie. De regering is gisteren niet gevallen, maar ze wankelt nog altijd.

Lees verder

Advertentie
Advertentie
Advertentie
Advertentie

Gesponsorde inhoud

Partner content