Redacteur Politiek

De waanzin van deze crisis is dat er niets gebeurt. Zoals bij een huis dat langzaam verloedert, omdat het van iedereen tegelijk en van niemand in het bijzonder is.

Het meest bizarre aan de politieke crisis die we opnieuw beleven, is de lethargie. In vorige edities was er nog vrolijkheid, met vieringen over het wereldrecord politieke crisis dat België toekwam. Er was bezorgdheid over de rente die naar bijna onbetaalbare niveaus steeg. Er was de stoet van ministers van Staat die uitwegen moesten zoeken waar anderen er geen zagen.

Daarbij vergeleken lijkt deze crisis er een van de leegte te zijn. De persconferentie waarin de preformateurs Geert Bourgeois (N-VA) en Rudy Demotte (PS) gisteren verantwoording gingen afleggen over hun maandlange zoektocht naar een regering werd afgeblazen. Investeerders interesseert het al evenmin, platgedopeerd als ze zijn door het gratis geld van de Europese Centrale Bank (ECB).

Een klein jaar na de val van de regering, een klein half jaar na de verkiezingen van 26 mei noteerde de tienjarige rente op Belgische overheidsobligaties gisteren negatief. Wat ooit een barometer voor onheil was, is nu alleen nog een barometer voor de hoeveelheid pijnstillers die de dokter uit Frankfurt de zieke patiënt toedient.

De hoofdrolspelers in dit bizarre drama, de voorzitters van de politieke partijen, zien het urgentste probleem nog altijd in hun eigen rangen. Ze zijn op zoek naar het DNA van hun partij, naar een nieuwe voorzitter, of naar manieren om het verschil te maken met zij die hun ideologie met succes naar de extreme kanten hebben getrokken. De gevaarlijkste plek in de Wetstraat is in die visie het midden van de straat, waar het beleid wordt gemaakt.

Afscheidnemend Europees Commissievoorzitter Jean-Claude Juncker vatte het probleem van ontbrekende daadkracht in de politiek ooit samen: ‘We weten wat we moeten doen. Alleen weten we niet hoe we nog kunnen worden herverkozen nadat we het gedaan hebben.’ Het is een boutade die dezer dagen de Wetstraat perfect samenvat.

Twee dingen zijn nodig om de impasse te doorbreken, en beide zullen tijd vragen. Het eerste is dat de hoofdrolspelers van de Wetstraat stabieler moeten worden. Wie ver de hand wil reiken aan iemand anders, moet stevig op zijn benen staan en heeft zelfvertrouwen nodig. Maar dat zelfvertrouwen ontbreekt vandaag en het zal maar traag terugkeren. De schok van 26 mei, waarbij alleen de extreme partijen tevreden konden zijn over de verkiezingsuitslag, is nog altijd niet verteerd.

Het tweede wat nodig is om ooit hieruit te raken, is externe druk. In die zin is de lage rente waarmee de ECB al zeven jaar probeert de economie weer aan de gang te krijgen een vergiftigd geschenk. Uiteraard is het comfortabel pijnloos te zijn. Maar zolang we de pijn niet voelen, dreigt ook het genezingsproces en de inspanning die erbij hoort niet op te starten.

Lees verder

Gesponsorde inhoud

Gesponsorde inhoud