Redacteur Politiek

Hoe wereldvreemd sommige voorstellen ook mogen zijn die de PS zondag voorstelde, ze zijn politiek relevant en voorspellen weinig goeds voor de regering die na 2019 zal aantreden.

De beste beslissingen worden genomen met een warm hart en een koel hoofd, ook in de politiek. Daarom is het verontrustend te zien hoe in Franstalig België de hoofden almaar meer verhit worden. Dit weekend maakte de PS op een ideologisch congres een verdere ruk naar links, door onder meer een prioriteit te maken van de vierdagenweek.

Alleen politiek-tactisch bekeken houdt het voorstel ergens steek. De PS betaalt nog altijd de rekening voor het premierschap van Elio Di Rupo, dat hem verplichtte een centrumkoers te varen die het ongenoegen creëerde waarbij de communistische PTB garen spinde. Daarna kwamen de schandalen bij Publifin en Samusocial, die voor het cdH als alibi werden aangegrepen om de PS uit de Waalse regering te bonjouren. In peilingen steekt de PTB ondertussen al een tijdje de PS naar de kroon als grootste partij van Franstalig België.

Dat Di Rupo in die omstandigheden nog altijd voorzitter van zijn partij is, toont hoe doorwinterd hij is. Dat hij nu resoluut koers zet naar links toont aan dat hij voelt vanwaar de wind bij zijn kiezers komt. Deze zomer publiceerde hij al het boek 'Nouvelles conquêtes' waarin hij voorstelde om van de 17 miljard euro aan dividenden die de Bel20-bedrijven in 2016 uitkeerden 10 miljard euro weg te belasten.

Maar politieke tactiek is nog iets anders dan beleid. Dit zijn onuitvoerbare ideeën, die op harde realiteit botsen. Te veel belasting kan de belastingopbrengst doden, zeker in het geval van beweeglijk kapitaal. En de vierdagenweek negeert een van de belangrijkste motoren van economische groei en welvaart: individuele specialisatie.

Het verontrustende aan de strijd die Di Rupo voert is daarom vooral dat wat hij zegt ooit op die realiteit dreigt te botsen, met gevolgen voor iedereen. Wat hij zegt is niet vrijblijvend. In heel wat peilingen flirten de PS en de PTB, met haar nog minder uitvoerbaar programma, met een kleine helft van de stemmen in Franstalig België. De kans dat deze ideeën ooit op een Belgische regeringsonderhandeling belanden, is reëel.

Net daarom leert het PS-congres ook iets over de regering-Michel. Ze heeft een uitzonderlijke kans om wat sociaal-economisch scheef zit in België recht te trekken. Ze zet daartoe stappen in de goede richting, maar de ongemakkelijke vraag blijft het of er minstens in de eerste drie jaren van de regering al niet meer in zat.

Want het is niet evident dat dit beleid - dat broodnodig maar te weinig ambitieus is - wordt voortgezet na de verkiezingen van 2019. De regering-Michel creëert bij de PS een reactie die doet denken aan de 'retour du coeur' waarmee ze in de jaren tachtig met succes de macht heroverde na de centrumrechtse jaren.

Want nogmaals: niet alleen een warm hart is nodig in de politiek. Ook een koel hoofd. Ondanks een paar lichtpuntjes in het PS-discours - de erkenning dat ondernemers en investeerders nodig zijn - tonen nog te veel PS-voorstellen hoe verhit de gemoederen zijn.

Lees verder

Gesponsorde inhoud

Gesponsorde inhoud