Vijf Ford Genken

©Alexia Mangelinckx

De faillissementen van Belgische bedrijven waren dit jaar al goed voor vijf keer het equivalent van Ford Genk. Toch doet het geen alarmbellen afgaan. We spelen met vuur.

‘Op tijd op het Overlegcomité geraken is bijna moeilijker dan tot een akkoord komen’, twitterde vicepremier Alexander De Croo gisterochtend. ‘Verkeer in Brussel muurvast.’ Het cruciale woord in die mededeling was ‘bijna’. In het Overlegcomité zaten de zaken óók muurvast. Opnieuw kwam er geen akkoord uit de bus om de concurrentiekracht van de Belgische bedrijven te verbeteren.

Ondertussen blijven de alarmbellen afgaan. De lopende rekening van de betalingsbalans ging de laatste vijf jaar vier keer in het rood. Het betekent dat we in België meer geld uitgeven dan er binnenkomt en we boven onze stand leven. De betalingsbalans mag dan misschien te economisch en te technisch zijn om veel mensen wakker te schudden, de faillissementscijfers zijn al het hele jaar pijnlijk concreet. De eerste tien maanden van 2012 gingen al zoveel bedrijven over de kop dat we al vijf Ford Genken achter de rug hebben.

Het probleem is dat mensen opschrikken van plotse schokken, maar niet van een geleidelijke golf van slecht nieuws. Ford Genk leidde vorig jaar tot debatten in de Kamer en een Limburgplan van de Vlaams regering. De vijf Ford Genken van dit jaar hebben nog tot niets geleid, behalve tot veel discussie. Het ABVV maakt zelfs de analyse dat er een probleem is met onze koopkracht, niet met de concurrentiekracht. Opnieuw spreekt de handelsbalans dat tegen: we geven nog genoeg geld uit, maar we werken te weinig om dat geld ook te verdienen.

Het zijn niet de enige alarmbellen. Het Zweedse hoofdkantoor van Volvo Gent liet deze zomer weten dat de loonkosten in België te hoog zijn. Ze daalden niet na Ford Genk, niet na Opel Antwerpen, zelfs niet na Renault Vilvoorde. Dat komt omdat de federale overheid moeilijke keuzes wil vermijden. Elke dag dat de hoge loonkosten inkomsten voor de staat opleveren, is een dag waarop geen extra besparingen of inkomsten moeten worden gezocht. Maar dat heeft een immense kostprijs: het is ook telkens een dag waarop we jobs dreigen te verliezen.

Het is bovendien beangstigend dat de laatste keer dat de betalingsbalans zo in het rood ging, begin jaren tachtig was. We dreigen de fouten van toen te herhalen. Ook toen werden de kosten van politieke moeilijkheden afgewenteld op de bedrijven, in de verkeerde veronderstelling dat die sterk genoeg waren om het allemaal te dragen. 

Dat is een waanidee. Studies zoals de PVDA er gisteren een publiceerde - waarin wordt gesteld dat Belgische multinationals hun winst enkel in België boeken, terwijl ze eigenlijk vooral rendabel zijn in de rest van de wereld - versterken dat waanidee. Opnieuw zouden de Belgische faillissementscijfers moeten volstaan om dat aan te tonen.

We dreigen de fouten van de jaren tachtig te herhalen, zonder dat we nog over het wapen van de devaluatie beschikken.  Over een maand komt het Overlegcomité opnieuw samen over de concurrentiekracht. Laat ons hopen dat de ernst van vijf Ford Genken tegen dan wél is doorgedrongen.

Lees verder

Advertentie
Advertentie
Advertentie

Gesponsorde inhoud

Gesponsorde inhoud