VN dringen aan op naleving verkiezingskalender Congo

KINSHASA (tijd) - De inspanningen om een duurzame vrede te verwezenlijken in Congo schieten flink op. Dat concludeerde een delegatie van de VN-Veiligheidsraad na een tweedaags bezoek aan Kinshasa. Maar de Congolese machtshebbers moeten wel meer moeite doen om de verkiezingen volgens de afgesproken timing (eind juni 2005) te laten plaatsvinden. Het valt ook af te wachten of de voorbije internationale Grote Meren-conferentie veel zoden aan de dijk zet.

De Franse ambassadeur bij de Verenigde Naties, Jean-Marc de La Sablière, leidt de afvaardiging van de Veiligheidsraad, die verscheidene Afrikaanse landen bezoekt. In Congo kwam de delegatie de evolutie van het transitieproces inschatten. 'Onze missie in Congo was uitermate vruchtbaar', verklaarde De La Sablière. 'Wij waardeerden de vastberadenheid van president Joseph Kabila om verkiezingen te houden overeenkomstig de timing in de Congolese overgangsgrondwet.'

Volgens de hoge delegatie zouden de vier Congolese vice-presidenten, de andere leden van de transitieregering en de verantwoordelijken in het parlement evenzeer van plan zijn de stembusslag volgens schema te organiseren. 'Wij drongen erop aan dat de timing wordt geëerbiedigd', zei de Franse diplomaat. 'Het is van essentieel belang dat er in Congo een echte staat komt.' Congolese intellectuelen achten de kans gering dat het lukt de timing na te leven.

Het optimisme van de buitenlandse bezoekers is opmerkelijk. Nogal wat waarnemers betwijfelen of alle sterke figuren uit de overgangsregering wel zoveel zin hebben om de kiezers aan het woord te laten. Diegenen die nu aan de macht zijn, hebben veel - om niet te zeggen alles - te verliezen.

Het bezoek van de VN-ambassadeurs bevestigde dat bijna alles in Congo moet worden heropgebouwd. Alleen de geest van veel Congolezen lijkt ongebroken. Sommige VN-ambassadeurs erkennen dat de internationale gemeenschap wellicht te veel hooi op haar vork nam, zonder voldoende middelen te reserveren. De VN blijven hoe dan ook het transitieproces steunen. 'Er is geen alternatief voor dit proces', zei De La Sablière. Twee oorlogen maakten tussen 1998 en 2003, rechtstreeks en onrechtstreeks, zowat 3 miljoen dodelijke slachtoffers in Congo.

Er waren in Congo al circa 10.800 VN-blauwhelmen aanwezig. In september werd het sein op groen gezet voor de komst van nog eens bijna 6.000 manschappen, met name uit India en Pakistan. De extra manschappen worden ingezet in de provincies Noord- en Zuid-Kivu, waar grote spanningen heersen.

De vertegenwoordigers van de Veiligheidsraad zeggen dat de internationale gemeenschap alleen al voor haar geloofwaardigheid betrokken moet blijven bij het transitieproces. Zij maken gewag van 'aanzienlijke vooruitgang' in het herstel van de vrede in Congo.

Er moet wel een einde komen aan de aanwezigheid van voormalige Rwandese militairen en Rwandese Hutu-rebellen (Interahamwe) op Congolees grondgebied. Kigali misbruikt die aanwezigheid om met nieuwe militaire acties tegen Congo te dreigen. Volgens de VN moeten Kinshasa en Kigali het onderlinge vertrouwen herstellen in het belang van de vrede in het Grote Meren-gebied.

Zaterdag werd de eerste internationale Grote Meren-conferentie in Dar es Salaam afgerond met een gemeenschappelijke slotverklaring. Een tweede Grote Meren-conferentie wordt in juni 2005 in Nairobi gepland. 'Hoe kunnen we ervoor zorgen dat de bijeenkomst in Dar es Salaam geen eenmalige hoogmis blijft, maar een duurzame invloed op de regio uitoefent?', klinkt het bij 11.11.11, de koepel van de Vlaamse Noord-Zuidbeweging.

11.11.11 verlangt dat de internationale gemeenschap Congo en Burundi onder druk blijft zetten om de geplande verkiezingen te organiseren en legitieme regeringen te installeren, in plaats van de transitiekabinetten die nu de lakens uitdelen. Volgens 11.11.11 moet de 'oorlogseconomie' worden ontmanteld en moet werk worden gemaakt van een 'bindende wetgeving' die ethische investeringen aanwakkert en de plundering van de natuurlijke rijkdommen van Congo bemoeilijkt. De VN moeten er ook over waken dat Rwanda geen spaken in de wielen steekt.

De Rwandese president, Paul Kagame, is inderdaad een vervelende stoorzender. Kagame kreeg ook bezoek van de delegatie van de Veiligheidsraad. 'Wie vrede wil, moet oorlog voeren', zou hij achter gesloten deuren tegen de VN-ambassadeurs hebben gezegd. Als de Verenigde Naties de rebellen in Oost-Congo niet kunnen ontwapenen, moet ik maar mijn eigen leger sturen, gaf de Rwandese leider te verstaan. Als dat gebeurt, wordt de lont eens te meer in het kruitvat gestoken.

Denis BOUWEN

Lees verder

Advertentie
Advertentie

Gesponsorde inhoud