Beetje bij beetje keert het normale leven terug. Maar de schaduw van een heropflakkering hangt boven ons, net als het almaar prangender besef dat we een tweede lockdown niet kunnen betalen.

Pretparken en zwembaden gaan weer open, de bubbel mag groter en de cultuursector kan heropenen. Beetje bij beetje proberen we terug te keren naar het leven dat we kenden in februari. Mondmaskers zullen daarbij niet verplicht zijn, besliste de Nationale Veiligheidsraad gisteren.

De redenering is dat het een vreemd signaal is mondmaskers te verplichten op een moment dat de epidemie verder afzwakt. Er komen nu nog minder dan 100 besmettingen per dag bij, terwijl het er op de donkerste coronadagen 2.500 per dag waren.

Zo voelt het ook op straat. Caf├ęterrassen zitten vol, alsof we wakker zijn geworden uit een nare droom. Op het Flagey-plein in Elsene en elders in Brussel stroomde het afgelopen weekend al vol met mensen die het einde van de lockdown vierden. Ook elders, zoals op de Engelse stranden, zat het gisteren vol, met social distancing als een verre herinnering. Alsof het allemaal voorbij is.

Het is een simpel maar ongemakkelijk feit dat we een tweede lockdown niet kunnen betalen.

Alleen, het is niet voorbij. Woensdag donderde de Bel20 al 4 procent lager uit vrees dat het virus heropleeft. Die verkoopgolf illustreert het simpele maar ongemakkelijke feit dat we een tweede lockdown niet kunnen betalen. Bedrijven hebben hun buffers opgebruikt. De overheid zit ver buiten haar comfortzone door dit jaar bijna 50 miljard euro te spenderen die ze niet heeft. Dit en volgend jaar verliezen naar schatting 108.000 Belgen hun job en pas tegen 2025 daalt de werkloosheidsgraad weer naar het niveau van vorig jaar.

Lokale quarantaine

Komt die tweede lockdown er? De kans is wellicht klein. Een van de grote voordelen tegenover drie maanden geleden is dat we al veel minder blind varen. In maart wisten we niet hoe besmettelijk het virus was. We wisten niet of wie het had immuniteit opbouwde. We wisten niet in welke mate het zich verspreidde via oppervlaktes. We wisten niet of kinderen veilig waren, of net superverspreiders zonder symptomen. Zelfs bij een tweede heropflakkering is het daarom misschien niet nodig opnieuw de botte bijl boven te halen, maar wel de scalpel van de chirurg. De reactie kan preciezer zijn.

Maar ook een beperkte, lokalere quarantaine zal keihard aankomen voor wie ze moet ondergaan. Ze zal ook de overheid verder over de pijngrens duwen, al lijkt nog niet iedereen - herinner u de twaalf gratis treintickets - dat te beseffen.

Als te veel mensen burgerzin interpreteren als burgers met zin in een pint op een te vol terras, zal het niet lukken.

In die zin wordt de verdere versoepeling van de quarantaine, zoals woensdag beslist op de Nationale Veiligheidsraad, niet de grote bevrijding. Ze is een collectieve test voor de Belgen zelf. Waar de eerste fase van de lockdown in ons land nog leidde tot een politiestaat waarbij zelfs werd gecontroleerd wie op een bankje ging zitten, doet de regering bij de versoepeling almaar meer een beroep op de burgerzin van de Belgen. De vraag is of we dat aankunnen. Als te veel mensen burgerzin interpreteren als burgers met zin in een pint op een te vol terras, zal het niet lukken. 

Nochtans is het nodig. In de eerste plaats om mensenlevens te redden. En omdat we een tweede lockdown echt niet kunnen betalen.

 

 

Lees verder

Gesponsorde inhoud