Senior writer

Emmanuel Macron, de winnaar van de eerste ronde van de Franse presidentsverkiezingen, oogst overal lof en de financiële markten veren op. Misschien toch wat snel.

De opluchting in de Europese hoofdsteden is te begrijpen. Macron is een complexloze verdediger van het Europese project, hij staat voor een open Frankrijk dat gericht is op de buitenwereld. Dat is goed nieuws voor de Europese Unie, want de meeste andere kandidaten bij de Franse presidentsverkiezingen waren een stuk sceptischer. En mocht zijn tegenstrever Marine Le Pen hebben gewonnen, zouden de Europese constructie en de euro in zwaar weer terechtkomen.

Op de markten is de opluchting groot. Niet alleen omdat Macron een bedrijfsvriendelijk programma heeft, maar ook omdat het nachtmerriescenario - een duel tussen de extremisten Marine Le Pen en Jean-Luc Mélenchon - niet is uitgekomen. Dat zou inderdaad een bloedrode dag voor de markten hebben betekend.

Macron wordt gezien als de man die de populistische golf stopt die Europa dreigde te overspoelen.

Macron wordt ook gezien als de man die een dam opwerpt tegen het rechtspopulisme van Le Pen en zo de populistische golf die Europa even dreigde te overspoelen, stopt. Nog een reden om Macron te omarmen.

Toch is de buit niet binnen. Macron staat wel duidelijk op kop in de peilingen voor de tweede ronde. Hij zou Le Pen met 60 procent verslaan. Maar je kan alleen vaststellen dat het Front National (FN) verkiezing na verkiezing blijft groeien. In 2002 kwam vader Jean-Marie Le Pen uit tegen Jacques Chirac in de tweede ronde van de presidentsverkiezingen. Chirac haalde toen ruim 80 procent. 20 procent van die stemmen is in 15 jaar verdwenen. Niet het minst omdat drie Franse presidenten in die periode bijzonder weinig hebben gedaan om het land te moderniseren en aantrekkelijk te houden.

Macron belooft dat wel te doen. Maar de hij zal de kiezer moeten overhalen om op hem te stemmen. Franse politici van de klassieke partijen hebben al het consigne gegeven om voor hem te stemmen. Dat geeft een flinke duw in de rug.

De Franse kiezer is erg wispelturig. Heel wat kiezers zullen afhaken omdat ze zich niet kunnen vinden in Macron of Le Pen. Een deel van de rechtse kiezers zal ook eerder voor het FN kiezen dan voor Macron. De grootste uitdaging voor Macron is de mobilisatie bij de tweede ronde. Een lage opkomst speelt in het voordeel van Le Pen.

Vervolgens moet Macron op zoek naar een meerderheid in het parlement bij de verkiezingen in juni. Dat is moeilijk. Macron wil de tegenstelling tussen links en rechts overstijgen en het beste van de twee combineren. Daar een meerderheid voor vinden is geen sinecure in een land dat sinds 1958 politiek institutioneel verdeeld is tussen links en rechts.

Ten slotte wil Macron economische hervormingen doorvoeren, die onvermijdelijk tot sociaal verzet leiden. Franse vakbonden hebben de neiging om met manifestaties en stakingen een ‘derde ronde’ op straat te organiseren als het programma van het Elysée hen niet aanstaat. Ook die horde moet Macron nemen.

Macron geeft hoop, maar die invullen is het moeilijkste deel van zijn opdracht.

Lees verder

Gesponsorde inhoud

Gesponsorde inhoud