De raad van bestuur van de VRT heeft zich laten meeslepen in een machtsconflict. Het best geeft hij nu de CEO het voordeel van de twijfel.

Tony Mary, van 2002 tot 2006 de grote baas van de VRT, omschreef zijn functie ooit als een glazen kooi waarin iedereen je ziet en commentaar heeft, maar waarin je handen gebonden zijn. Dat de huidige CEO van de openbare omroep Paul Lembrechts vorige week zijn nummer twee wilde ontslaan maar werd teruggefloten door de raad van bestuur, doet aan Mary’s woorden denken. Dat de rest van het directiecomité het ontslag nu opnieuw vraagt, toont dat het dispuut niet zomaar gaat liggen.

Het conflict treft de openbare omroep op een plek waar het zeer doet. Dat komt ten eerste omdat de politiek opnieuw in het beleid wordt gezogen. De openbare omroep ontdeed zich in de jaren negentig van verregaande politieke inmenging onder toenmalig minister van Media Eric Van Rompuy (CD&V). We zijn voor alle duidelijkheid niet terug naar af. Maar we zitten wel al opnieuw in de situatie waarin de raad van bestuur - die een afspiegeling is van het Vlaams Parlement - partij heeft gekozen in een conflict in het directiecomité. Het is niet moeilijk te zien hoe dat snel te ver kan doorschieten.

De tweede reden waarom het conflict pijn doet, is de timing. De VRT zit in volle onderhandelingen over een beheersovereenkomst en krijgt volgend jaar een nieuwe raad van bestuur. Dit is een van de kwetsbaarste momenten van de openbare omroep. Dit is het moment waarop in samenspraak met de politieke wereld de grote lijnen worden uitgezet voor een openbare omroep die zich niet alleen moet meten met commerciële concurrenten in Vlaanderen, maar ook met YouTube en Netflix. En in die omstandigheden mengt de uitgaande raad van bestuur zich in een directieconflict.

Ten derde is er de historiek. Een CEO die iets wil opbouwen, zo wil de managerswijsheid, blijft best een jaar of vier zitten zodat hij de resultaten van zijn beleid kan voelen. In dat opzicht heeft de VRT geen goed trackrecord. Bert De Graeve bleef zes jaar en Tony Mary vier jaar. Maar in de 13 jaar daarna volgden Piet Van Roe, Dirk Wauters, opnieuw Piet Van Roe, Sandra De Preter, Willy Wijnants, Leo Hellemans en dan Paul Lembrechts. Van hen deed alleen Sandra De Preter, die moest stoppen wegens ziekte, vier jaar uit. Lembrechts is op weg die kaap in maart te ronden. Samen met De Preter is hij qua stabiliteit dus een uitzondering aan de Reyerslaan in de voorbije 13 jaar.

Je kan niet een CEO en vier van de vijf directieleden opzijduwen zonder een bedrijf te onthoofden.

Tegen die achtergrond, op dit precaire moment, met deze uitdagingen in het verschiet en met die geschiedenis achter zich is aan de Reyerslaan de bom gebarsten. Het toont de kracht die achter dit machtsconflict schuilt.

Mede daarom is het gevaarlijk, zeker voor wie er van buitenaf naar kijkt, nu al grote conclusies te trekken. Een ding staat wel vast: dit is een conflict met aan de ene kant een vertrekkende raad van bestuur en één directielid, en aan de andere kant de CEO en de rest van het directiecomité. Die verhouding doet ertoe. Het maakt dat de raad van bestuur bij twijfel verplicht is de CEO het voordeel van die twijfel te geven. Je kan niet de CEO en vier van de vijf directieleden opzijduwen en dan zelf vertrekken, zonder een bedrijf te onthoofden en in crisis te storten.

Lees verder

Gesponsorde inhoud