Senior writer

Het is moeilijk laveren tussen het bieden van perspectief aan de coronamoeë bevolking en het verminderen van de druk op de ziekenhuizen.

Hoewel de derde golf van de coronapandemie in ons land nog niet is bedwongen en de afdelingen intensieve zorg in de ziekenhuizen vol liggen met covidpatiënten, heeft het Overlegcomité woensdag toch een reeks versoepelingen in het vooruitzicht gesteld.

De leerlingen mogen maandag gedeeltelijk terug naar school en het verbod op buitenlandse reizen vervalt. Een week later kunnen de kappers opnieuw knippen, mogen de winkels weer klanten verwelkomen en wordt de buitenbubbel verruimd. In een volgende fase, op 8 mei, volgt een symbolisch belangrijke stap: de heropening van de terrassen van cafés en restaurants. En eindelijk verdwijnt de vermaledijde avondklok. Er is bovendien perspectief op meer versoepelingen.

De grote bevrijding is dat niet. De versoepelingen gebeuren geleidelijk. Is het niettemin wat veel in een keer? Zal het Overlegcomité niet op zijn stappen moeten terugkeren als de besmettingscijfers minder gunstig evolueren dan verwacht? Zoals in deze pandemie al herhaaldelijk gebeurde, tot grote frustratie van de onderwijswereld, de handelaars en de bevolking. ‘We blijven niet blind voor de situatie in de ziekenhuizen’, hield premier Alexander De Croo (Open VLD) een slag om de arm.

Tegelijk zei hij niet doof te zijn voor de vraag om een perspectief. Het ventiel moet worden opengedraaid om druk van de ketel te halen. Veel mensen zijn het moe en kunnen het niet meer opbrengen de regels te volgen omdat het beloofde licht aan het einde van de tunnel uitblijft.

Dat leidde onlangs tot een jongerenopstand in het Ter Kamerenbos in Brussel. En het veroorzaakte de dood van een jongeman die op de vlucht sloeg toen de politie in Antwerpen binnenviel op een lockdownfeestje.

Wankel

Zelfs burgemeesters, voorheen pleitbezorgers van strenge maatregelen, dringen nu aan versoepelingen. Omdat ze vrezen dat ze anders de orde op hun grondgebied niet meer kunnen handhaven.

Er is geen zekerheid dat het uitgestippelde stappenplan ook daadwerkelijk uitgevoerd kan worden. Dat hangt af van twee onvoorspelbare factoren: het verloop van de pandemie en het tempo van de vaccinaties.

De druk op de ziekenhuizen beheersbaar houden én perspectief bieden: tussen die twee doelstellingen moeten de beleidsmakers laveren. Het is zoeken naar een moeilijk evenwicht.

Het is wankel bovendien. Er is geen zekerheid dat het uitgestippelde stappenplan ook daadwerkelijk uitgevoerd kan worden. Dat hangt af van twee onvoorspelbare factoren.

De eerste is hoe de cijfers van de besmettingen en de ziekenhuisopnames zullen evolueren nu er weer versoepeld wordt. De modellen zijn geen betrouwbare leidraad gebleken.

De tweede is het tempo waarin gevaccineerd wordt. Dat is de enige weg naar de exit. Maar die wordt voortdurend verstoord doordat de levering van de vaccins niet verloopt zoals gepland of omdat er problemen opduiken met vaccins. Bovendien is nog niet helemaal duidelijk in welke mate de vaccinaties het virus bedwingen.

Het rijk der vrijheid is al een paar keer in het vooruitzicht gesteld, en telkens werden we ontgoocheld. We kunnen dat onze beleidsmakers niet verwijten. Zo loopt het nu eenmaal. We kunnen alleen hopen dat we deze keer wel definitief uit de pandemie kunnen ontsnappen.

Lees verder

Gesponsorde inhoud

Gesponsorde inhoud