Senior writer

De aanbevelingen van de OESO voor het economisch beleid in ons land zijn zinnig, maar in de praktijk bijzonder moeilijk te realiseren, omdat er dan taboes moeten sneuvelen.

Angel Gurria, de secretaris-generaal van de OESO, kwam gisteren persoonlijk naar Brussel om premier Charles Michel het rapport over België te overhandigen. Geen felicitaties van de jury voor ons land, wel een goed rapport. Michel was er mee in zijn nopjes. In de namiddag kwam het Planbureau het feestje echter verstoren. Het stelde dat het saneringsbeleid van de ploeg-Michel een pak minder extra jobs oplevert dan de regering zelf verkondigt. De berekeningen van de Nationale Bank - waarop de regering zich baseert voor haar goednieuwsshow - houden immers geen rekening met de impact van de bezuinigingen in de overheidsuitgaven. Het Planbureau doet dat wel en besluit dat er door het saneringsbeleid tegen 2020 geen 59.000 banen bijkomen, maar slechts 16.400.

Politici rekenen zich graag rijk. Ze zetten de positieve effecten van hun maatregelen in de verf, maar vergeten gemakkelijk de negatieve. Het is evident dat snoeien in de overheidsuitgaven en in het ambtenarenapparaat banen kost en op de economische groei weegt. De cijfers van het Planbureau over de beperkte jobcreatie zijn realistisch. Ze bewijzen dat van een saneringsbeleid op korte termijn geen wonderen verwacht kunnen worden. Het effect van structurele ingrepen wordt pas na een hele poos zichtbaar. Een opsteker is wel dat het Planbureau een beduidende verbetering ziet van het concurrentievermogen van onze economie. Daaruit moet, op termijn, groei van de economie en van de werkgelegenheid volgen.

OESO-topman Gurria had gisteren voor Michel en zijn regering enkele aanbevelingen bij om de economische prestaties van ons land op te krikken: pas het indexeringsmechanisme aan, bespaar meer op de overheidsuitgaven en in de sociale zekerheid, verhoog de pensioenleeftijd, verminder de belastingen op arbeid en verhoog die op consumptie en vermogen, verlaag de minimumlonen voor jongeren, snoei in de werkloosheidsuitkeringen, maak komaf met de belastingaftrek van hypotheekleningen, en zo meer.

De OESO is een coach die aan de zijlijn staat te schreeuwen. De aanwijzingen die hij geeft, zijn correct, maar op het terrein o zo moeilijk uit te voeren. Besparen op het overheidsapparaat? Het leger zegt nu al zijn internationale engagementen niet meer te kunnen nakomen, het gerecht draait vierkant door het personeelstekort en zelfs het Planbureau zegt op zijn tandvlees te zitten. Het indexeringsmechanisme aanpassen en de pensioenleeftijd verhogen? De voorzichtige maatregelen die de regering-Michel op dat vlak nam, leidden al tot een woelige massabetoging en een algemene staking. Een taxshift? Daar bakkeleien de regeringspartijen al maanden over.

Wat moet de regering met de wijze raad van de OESO? Ons land telt veel heilige huisjes waarvan de bewoners moord en brand schreeuwen als eraan geraakt wordt. Dingen veranderen, ook al is het ten goede en in het algemeen belang, is politiek erg moeilijk. Elke verandering stuit op weerstand. Het kan alleen als het met muizenstapjes gebeurt.

Lees verder

Gesponsorde inhoud

Gesponsorde inhoud