In haar rapport Taxing Wages legde de OESO gisteren de vinger nog eens op de wonde: geen enkel land belast arbeid zwaarder dan België.

De fiscale en parafiscale druk op inkomen uit arbeid varieert in ons land, afhankelijk van de gezinssituatie, van 40 tot 60 procent. De hoge loonkosten in België weerspiegelen niet de hoge productiviteit van de werknemers, ze vloeien niet voort uit exorbitante salariseisen afgedwongen door militante vakbonden. De verantwoordelijkheid ervoor ligt vooral bij de overheid, die arbeid onredelijk zwaar belast. Die confiscatie valt met geen argumenten te verdedigen.

Het is een economisch schadelijke belasting. De zware fiscale en sociale heffingen maken arbeid duur, stimuleren de vervanging van arbeid door machines, vormen een rem op de creatie van werkgelegenheid en veroorzaken werkloosheid. Werkloosheid die de overheid vervolgens probeert te bestrijden met jobsubsidies en andere maatregelen, in een wanhopige poging een probleem op te lossen dat ze zelf heeft gecreëerd. Terwijl de remedie eenvoudig is: de fiscale en sociale lasten op arbeid naar omlaag halen.

Daarover is bijna iedereen het intussen eens. Maar het is gemakkelijker gezegd dan gedaan. De overheid in ons land is een octopus die zijn tentakels enorm ver heeft uitgespreid en daarom een grote belastinghonger heeft. Arbeid belasten is simpel, en het brengt veel op. Die belastingen verlagen impliceert dat de overheid bepaalde uitgaven niet meer kan doen. Maar de uitgaven verminderen is heel moeilijk voor de politici.

Dus komen ze aandraven met een second best oplossing: de taxshift, het verschuiven van belastingen op arbeid naar belasting op consumptie, milieuverontreiniging en vermogen. Maar die andere belastingen optrekken heeft ook negatieve economische gevolgen. Vermogen zwaarder belasten leidt tot kapitaalvlucht, de btw verhogen weegt op de koopkracht van de gezinnen. En dus worden veto’s gesteld.

De belastingen op arbeid substantieel verminderen is maar mogelijk als een mix van compenserende belastingverhogingen wordt geaccepteerd. De regering-Michel heeft tegen de zomer een taxshift beloofd. Het zal niet eenvoudig zijn alle coalitiepartners in dat dossier op dezelfde lijn te krijgen, gelet op de sterke uitspraken die de regeringspartijen daarover de voorbije maanden al hebben gedaan.

De taxshift is gerechtvaardigd om de lasten op arbeid te kunnen verlagen. Maar hij mag niet worden gebruikt om vlug nog wat belastinginkomsten te vinden voor extra uitgaven, bijvoorbeeld in de sociale zekerheid. Er zijn nieuwe noden, zeker. Maar daar staat tegenover dat de overheid allerlei taken misschien niet meer moet uitoefenen. Daar mag gerust eens in worden gesnoeid.

Want naast de hoge lasten op arbeid is er dat andere probleem: de verstikkende algemene belastingdruk in ons land. Die moet ook dringend naar omlaag. En dat kan alleen als de rol van de overheid op meerdere domeinen wordt teruggeschroefd.

Lees verder

Gesponsorde inhoud

Gesponsorde inhoud