Zenuwslopende strijd

Redacteur Politiek

Opnieuw valt een verdedigingsmuur. Daarom zijn strengere regels voor sport en evenementen dringend nodig. Alsook harder bluswerk waar het lokaal harder brandt.

Het worden moeilijke weken, waarschuwde premier Alexander De Croo (Open VLD) toen hij vorige vrijdag de strijd tegen de coronapandemie opvoerde. Wat het zo zenuwslopend maakt, is het contrast tussen de snelheid waarmee het virus oprukt en de traagheid waarmee het zich laat terugdringen.

Eveneens zenuwslopend is dat verdedigingsmuren vallen. Omdat het niet meer haalbaar blijkt ook iedereen zonder symptomen te testen en zo het virus voor te zijn, stellen de ziekenhuizen vanaf maandag de niet-dwingende ingrepen opnieuw uit. En dat was nu exact wat we in de tweede golf wilden vermijden.

Op de intensieve zorg van de Belgische ziekenhuizen worden nu drie op de tien bedden ingenomen door coronapatiƫnten, wat het signaal is om de noodplannen te starten die voorzien in extra bedden.

Het meest zenuwslopende is dat we nog niet weten of de verstrenging die de federale regering vorige vrijdag aankondigde, werkt. De resultaten zijn nog niet ten volle zichtbaar. Daarom kon De Croo niet veel anders dan donderdag in de Kamer te melden dat er nog even standvastigheid nodig is en het geen goed idee is om de haverklap te veranderen van strategie.

Dat is een lastige boodschap, want het komt er niet alleen op aan de pandemie in te dijken, maar ook een deels panikerende bevolking gerust te stellen. Die tweede opdracht kan echter op andere manieren worden aangepakt.

Zo is het niets te vroeg dat de regering en de deelstaten zich donderdagavond bogen over het aanscherpen van de protocollen voor de sportwereld, evenementen, jeugdbewegingen en andere sectoren. Het is daar dat nog wat rek zit, zonder meteen naar de meest drastische optie te moeten grijpen en scholen en bedrijven te moeten sluiten.

Wat vooral verbaast, is dat er boven op het gemeenschappelijke nationale beleid niet sneller lokaal wordt ingegrepen waar het brandt. Antwerpen deed het deze zomer. Een avondklok tot in de landelijke uithoeken van de Kempen leek toen absurd en is het misschien nog altijd, maar de doortastendheid heeft toen gewerkt.

Veel erger is het de twijfel aan de andere kant te leggen. De criteria waarop de coronabarometer is gebouwd leerden deze week bijvoorbeeld dat Brussel deze zomer veel te laat heeft ingegrepen toen de pandemie er aan kracht won. Er waren geen hyperlokale data, er was geen snelle reactie en een gebrekkige handhaving. Brussel betaalt daar nu een zware prijs voor.

Een gelijkaardige conclusie dringt zich op voor de regio rond Luik. Wat houdt de burgemeester van de stad, de provinciegouverneur of de Waalse regering tegen om lokaal de maatregelen strenger te maken dan wat nationaal gebeurt? De toestand is er erger dan nationaal.

De beste remedie is de nationale regels van vorige week op koers te houden, strenger te worden in de nieuwe protocollen voor sectoren en lokaal harder te blussen waar het harder brandt.

Lees verder

Gesponsorde inhoud