Redacteur Politiek

Het slechte nieuws is dat de Belgische ziekenhuizen zelf ziek zijn. Het goede nieuws is dat ze genezen kunnen worden, als we enkele taboes over hun financiering durven te doorbreken.

De Belgen zijn doorgaans vrij tevreden over de kwaliteit van hun gezondheidszorg. De dokters en verpleegkundigen zijn goed opgeleid en de overheid draagt het leeuwendeel van de kosten. Bovendien zijn wachtlijsten er uitzonderlijk, wat elders niet het geval is. Denk maar aan de Vlaamse welzijnssector en veel buitenlandse ziekenhuizen.

Niets aan de hand, zou je denken. Maar achter die façade van zorgeloosheid schuilen wel degelijk grote problemen. Een kleine helft van de Belgische ziekenhuizen belandde vorig jaar in de rode cijfers, becijferde de bank Belfius, tevens hun belangrijkste financier. Het jaar daarvoor waren dat er minder: een op drie.

Bovendien is er niet meteen beterschap op komst. Waar en hoe de volgende federale regering exact zal besparen is nog niet duidelijk, zeker niet voor de gezondheidszorg. Maar dat er niet meteen bergen extra cash uit te delen zijn, is meer dan duidelijk. Ook al stijgt door de ouder wordende bevolking de behoefte aan gezondheidszorg, er is niet meteen zomaar geld om die behoefte in te vullen.

Wat intelligente ondernemers in zo’n geval doen, is van de nood aan besparen een strategische oefening maken. Streven we wel het juiste doel na? En zetten we daar de juiste middelen voor in?

Voor de ziekenhuizen is het antwoord op de eerste vraag ja. Niemand twijfelt eraan dat ze hoogstaande gezondheidszorg moeten verlenen voor al wie het nodig heeft. Maar de tweede vraag - zetten we de juiste middelen in - is lastiger. Het financieringsmodel voor de ziekenhuizen loopt al jaren scheef. Dat leidt tot twee problemen. Het eerste is onnodige activiteiten. Artsen die labs en scanners runnen, verdienen om historische redenen vaak een veelvoud van artsen die patiënten zien. Omdat de artsen een deel van hun inkomsten aan het ziekenhuis afstaan, zet de financiering aan tot onnodige onderzoeken.

Het tweede probleem is een tekort aan broodnodige activiteiten. De budgetten voor verpleging zijn te laag, wat de kwaliteit van de verzorging in gevaar brengt. Voor andere activiteiten - zoals artsenoverleg voor oude patiënten die veel aandoeningen tegelijk hebben - is nauwelijks of zelfs ronduit geen budget.

Die scheeftrekking moet verdwijnen. De financiering moet weer evenwichtig worden. Dat zal ongetwijfeld op hevig verzet stuiten van wie nu geniet van het systeem, zoals de artsen die technische prestaties leveren. Ook ziekenhuisfusies zijn al te vaak een taboe. Maar het belang van een betaalbare en financieel gezonde gezondheidszorg moet daarop primeren.

En neen, die hervorming zal niet op één dag rond zijn en meteen geld opleveren. Maar de analyse van Belfius is net dat de meeste ziekenhuizen nu nog niet in cashnood zitten, maar binnen enkele jaren misschien wel. De onderhandelaars over een federale regering moeten daarom die jaren gebruiken om de ziekenhuisfinanciering terug in evenwicht te brengen.

Lees verder

Gesponsorde inhoud

Gesponsorde inhoud