Zonder water

Opnieuw krijgt de Vlaamse regering een dossier op haar bord waar natuur en economie botsen: grondwater. De politieke vraag wordt hoe hard de N-VA botst met de Boerenbond.

Als er - op corona na - zich deze legislatuur een groot politiek verhaal aftekent voor de Vlaamse regering, dan is het de strijd tussen economie en natuur. De lijst van lastige dossiers was al lang: de betonstop, de digitale elektriciteitsmeter met een terugdraaiende teller, de druk om strenger te worden voor stikstof, het gelijkaardige verhaal voor mestvervuiling en de afgevoerde plannen voor een Vlaamse kilometerheffing. Daar komt nu nog eentje bij: water.

Opnieuw zet een rechtbank de zaken op scherp. De Raad van State vernietigde een vergunning voor grondwaterwinning die de Antwerpse bestendige deputatie had verleend. Vooral de logica van het hof doet ertoe: het stelt dat de Europese habitatrichtlijnen vereisen dat bij iedere waterwinning wetenschappelijk wordt gecontroleerd of natuurschade wordt berokkend aan habitatgebieden, die vaak bijzonder kwetsbaar zijn voor droogte.

Demir lijkt op weg andere en groenere klemtonen te leggen dan CD&V, die 15 jaar de minister van Leefmilieu leverde.

Vlaams minister van Omgeving Zuhal Demir (N-VA) vreest dat daardoor de Vlaamse regels zelf in het vizier komen, omdat die wat speelruimte toelaten voor waterwinningsprojecten die het waterpeil in de bodem met minder dan
5 centimeter doen zakken. Het gaat om dezelfde logica als in het ‘stikstofarrest’, dat de Vlaamse regering in februari tot strenger beleid dwong.

Wat opvalt in die worsteling is hoe moeilijk de Vlaamse regering het heeft om knopen door te hakken. De betonstop is uitgesteld en doorgeschoven naar de lokale
besturen. Groene stroom moest jaren goedkoop tot gratis zijn en ook nu wordt de impact van de digitale meter verzacht. De kilometerheffing is afgevoerd.

De worsteling is begrijpelijk, omdat groen beleid geld kost en mensen in hun inkomen treft. De beste manier om ernaar te kijken is als een soort verzekering: er moet vandaag een premie betaald worden, wat wel degelijk extra geld kost, om later onheil te vermijden.

Om de evidente vraag wie vandaag de rekening betaalt, wordt doorgaans heen gefietst. Ofwel door er niet op te antwoorden, ofwel door beleid uit te stellen, ofwel door de rekening te negeren en te doen alsof groen beleid alleen maar jobs oplevert.

Tegen die achtergrond is het opvallend hoe minister Demir wel lijkt door te duwen in de dossiers die de landbouwers niet alleen op kosten jagen maar zelfs zullen dwingen activiteiten af te bouwen: stikstof en grondwater.

De politieke vraag in dit verhaal wordt daarom in welke mate de N-VA knopen doorhakt die lastig zullen zijn voor landbouwers. De laatste keer dat Vlaanderen een minister van Leefmilieu kende die geen CD&V’er was, was toen de groenen in vijf jaar tijd (1999-2004) drie ministers leverden. Daarna bekleedde een minister van CD&V, een partij met een natuurlijke band met de Boerenbond, vijftien jaar de functie.

Nu is het aan de N-VA. Een van de grote vragen over die partij is in welke mate ze CD&V als centrumpartij kan vervangen. Qua landbouwreflex lijkt Demir echter op weg andere en groenere klemtonen te leggen.

Lees verder

Advertentie
Advertentie
Advertentie

Gesponsorde inhoud

Gesponsorde inhoud