Het is de juiste beslissing van de informateurs Joachim Coens (CD&V) en Georges-Louis Bouchez (MR) om niet te breken met de beleidskeuze van de regering-Michel.

We zijn al meer dan zeven maanden na de verkiezingen en in de Wetstraat woedt nog altijd het gevecht om de macht, waarvan slechts af en toe de contouren en de grote lijnen zichtbaar zijn. Die leerden dat de informateurs Johan Vande Lanotte en Didier Reynders zochten naar de plek waar de N-VA en de PS elkaar konden ontmoeten, maar ze niet vonden. Hetzelfde ging op voor de preformateurs Rudy Demotte (PS) en Geert Bourgeois (N-VA). Daarna probeerde Paul Magnette (PS) de bocht naar links in te zetten, met een informateursnota die brak met de grote lijnen van de ‘Zweedse’ coalitie van premier Charles Michel (MR). Lang was het een raadsel wat de huidige informateurs Joachim Coens en Georges-Louis Bouchez van plan waren, maar uit hun nota - die de redactie kon inkijken - blijkt dat ze de lijn van de Zweedse coalitie willen doortrekken.

De verschillen met de nota-Magnette zijn duidelijk. De nieuwe nota spreekt wel over de uitdaging het budget in orde te krijgen. Er wordt bij gezegd dat zoiets moet zonder de totale belastingdruk te verhogen. De afspraken over de concurrentiekracht en de lonen - de zogenaamde wet van 1996 - blijven intact. Van het optrekken van de pensioenen tot minimaal 1.500 euro per maand is geen sprake meer. Wel worden lage uitkeringen opgetrokken.

Het is belangrijk de nota te zien voor wat ze is en niet is. Dit is geen regeerakkoord en geen beleid. Het is een document dat de onderhandelingen over hoe België moet worden bestuurd in een richting moet duwen.

Het is een goed begin dat de nota de krachtlijnen van de regering-Michel omarmt. Niet omdat Michel en co. op alle vlakken eclatante successen boekten. Op veel punten - met de begroting als uitschieter - waren de resultaten bijzonder teleurstellend.

Maar de analyse van de regering-Michel over wat moet gebeuren, was de juiste. De focus op meer banen in de privésector, een van de belangrijkste economische motoren onder de welvaartsstaat, was de juiste. Het signaal dat we langer zullen moeten werken dan 65 om de vergrijzingsfacturen betaalbaar te houden, was dat ook. De regering-Michel focuste op werk, of het nu ging over de taxshift, het hervormen van de vennootschapsbelasting of de wet op de concurrentiekracht.

Het grote manco van die regering was niet dat ze het bij het verkeerde eind had, waardoor de nieuwe coalitie van koers moet veranderen. Het probleem was dat haar hervormingsdrang halfweg de legislatuur is stilgevallen, het politiek kapitaal om te besparen op bleek en de interne oppositie - bij CD&V - te groot.

Een nota van informateurs is een allereerste stapje in een lange wandeling. Veel lastige details moeten nog volgen. Veel grote uitdagingen - zoals het klimaat of armoede - zijn nog niet aangepakt. Maar de focus op een overheid die een haalbaar en betaalbaar beleid voert, gesteund op zoveel mogelijk werkenden, is de juiste. Het ‘Zweedse’ model verdient een herkansing, om het dit keer wel uit te voeren.

Lees verder

Tijd Connect

Gesponsorde berichten

n