Boter bij advies

Steeds meer financiële instellingen eisen dat genoteerde bedrijven betalen voor hun analistenverslagen en -adviezen. Hun redenering is puur economisch: indien een genoteerd aandeel niet de gewenste opbrengsten genereert via voldoende beursorders of kapitaaloperaties, dan moet het bedrijf in kwestie maar bijpassen voor de dure analyses. Financiële instellingen zijn geen liefdadigheidsinstellingen.

Een factuur voorleggen voor een onafhankelijk beleggingsadvies, kan dat wel? Een analist die door een bedrijf betaald wordt, is allicht minder geneigd een verkoopadvies te geven dan een collega die geen commerciële banden heeft met de onderneming. Omgekeerd kan de factuur een aansporing zijn voor een rooskleurig advies. Zoiets kan dus niet. Over de objectiviteit en de integriteit van een financieel analist mag geen twijfel bestaan, anders komt zijn geloofwaardigheid in het gedrang.

We mogen echter niet naïef zijn. In de moderne financiële wereld zijn commerciële banden tussen de financiële instelling en een beursgenoteerd bedrijf schering en inslag. Die banden worden zonder schroom uitgebuit. Bedrijven die kapitaaloperaties of gesyndikeerde leningen organiseren, doen een beroep op hun huisbankier, die vaak in ruil voor het mandaat milde adviezen uitbrengt.

Dat is al jaren zo, maar in de huidige beursmalaise valt dat extra op. De commerciële belangen wegen immers zwaar. Als de beurswinsten bij de financiële instellingen probleemloos binnenstromen, kunnen die het zich veroorloven voor de kleine bedrijven en beleggers onbezoldigd analistenverslagen te publiceren. Sinds ruim een jaar komt het erop aan zoveel mogelijk te besparen. Verlieslatende activiteiten worden opgedoekt. Het gevolg is dat heelwat Belgische aandelen door geen enkel analist nog worden opgevolgd.

Andere kleinere pareltjes gaan met hun beurshuis 'animatiecontracten' aan. Na betaling staat het huis dan in voor de liquiditeit van het aandeel, door koop- en verkooporders te afficheren en zoveel mogelijk geïnteresseerde beleggers aan te trekken. Na een extra betaling verbindt het beurshuis zich ertoe periodiek een analyse met advies te publiceren.

Veel bedrijven betalen zonder morren. Hun onderhandelingspositie is zwak: in de huidige moeilijke beursomgeving moeten honderden genoteerde bedrijfjes alle registers opentrekken in de strijd om belangstelling. Het verwerven van notoriëteit is waardevol. En alle waardevolle zaken hebben nu eenmaal hun prijs, zeker in de keiharde wereld van het grote kapitaal.

Bekende kredietwaardigheidsbureaus als Moody's en Standard & Poor's eisen overigens al sinds de jaren 70 betaling voor hun ratings bij obligatie-uitgiften. Aan hun objectiviteit wordt niet getwijfeld, omdat ze de hele markt over dezelfde kam scheren. Hun betalingseis heeft echter tot gevolg dat slechts een kleine minderheid van de bedrijfsobligaties een rating krijgt. De mindere goden moeten het zonder doen.

Indien deze praktijk veralgemeend wordt in beursland, dan zullen tientallen aandelen straal genegeerd worden. De commerciële belangen van de beurshuizen halen het dan opnieuw van de belangen van hun vele cliënten die relatief weinig winst bijdragen, namelijk de particuliere beleggers. Pierre HUYLENBROECK

Advertentie
Advertentie
Advertentie

Gesponsorde inhoud

Gesponsorde inhoud