nieuwsanalyse

Vertrek Onkelinx redt PS niet

Elio di Rupo (l.) volgt voorlopig niet in de voetsporen van Laurette Onkelinx (r.) ©BELGA

Dat Laurette Onkelinx haar vertrek aankondigt, zal de Parti Socialiste niet redden van de electorale opdoffer die de partij in Wallonië te wachten staat.

Het was een emotioneel afscheid vanochtend. Laurette Onkelinx heeft haar leven gegeven voor de politiek, haar kinderen hebben daar een prijs voor betaald, en wat heeft het allemaal voor nut gehad? De Parti Socialiste ligt onder vuur en dreigt een historische oplawaai te krijgen bij de volgende verkiezingen, net zoals veel socialistische partijen in Europa die te lang aan de macht zijn geweest.

De PS dreigt haar absolute macht voorgoed te verliezen, vergelijkbaar met wat de CVP jaren geleden in Vlaanderen is overkomen. De oude garde van de PS steekt de kop in het zand en klampt zich vast aan de macht. Ook CVP heeft lang de illusie gekoesterd dat met enkele ‘quick wins’ het tij kon keren, quod non.

De PS-top lijkt niet te beseffen dat hij de heropstanding van de partij in de weg staat, of op zijn minst een stap opzij moet doen om de vrije val van de partij tegen te houden. De tragische figuur in dit drama is Elio Di Rupo, die na zijn doortocht in de Wetstraat 16 al zijn geloofwaardigheid als socialist kwijt was, maar toch het presidentschap aan de Keizerslaan kwam opeisen, en zijn kroonprins Paul Magnette buitenjoeg.

Di Rupo wil van geen wijken weten. Hij lijkt te geloven dat hij als 70-plusser nog de toekomst is, dat hij de belichaming is van ‘le nouveau PS’. Onkelinx houdt de eer aan zichzelf en maakt plaats voor een nieuwe generatie.

Ze had net zoals Di Rupo kunnen doordoen, als oppositieleidster in de Kamer of als voorzitster van de Brusselse PS, waar ze de ‘erfenis’ van Philippe Moureaux kon oppikken en zuiveren. Maar welke decumul ze ook op zichzelf had toegepast, hij zou weinig verschil hebben gemaakt voor de geloofwaardigheid van de in schandalen weggezakte PS.

Daarvoor is de malaise te groot. En als de verkiezingen een ondergang worden, krijgt de huidige generatie van machthebbers bij de PS toch de rekening. Het was zelf opstappen of naar buiten gedragen worden.

Magnette

Na de coup van het cdH in de Waalse regering koos Magnette noodgedwongen wel voor een decumul. Vanuit zijn burcht Charleroi hoopt hij na de verkiezingen de scepter te kunnen overnemen van Di Rupo.

Al is het maar de vraag of zelfs de generatie achter Di Rupo en Onkelinx, zoals Magnette, maar bijvoorbeeld ook Rudy Demotte, Rudi Vervoort en Jean-Claude Marcourt, niet verbrand is. Ze draaien allen al jaren mee aan de knoppen.

In de ogen van de Franstalige publieke opinie zijn ook zij de macht waarop gespuwd wordt, na al het gegraai dat weer aan de oppervlakte is gekomen met het Publifin-schandaal in Wallonië en Samusocial in Brussel. Magnette geldt al lang niet meer als een witte ridder.

Het is wachten op een collectief zuiveringsritueel, alvorens de PS weer kan denken aan de lange weg naar de heropstanding. Het is wachten op de komst van een heel nieuwe generatie van 20’ers of prille 30’ers. En net zoals CD&V-voorzitter Wouter Beke zullen ze een lange weg moeten gaan om stapje na stapje weer geloofwaardigheid op te bouwen en de partij een nieuwe toekomst te geven.

Lees verder

Gesponsorde inhoud

Partner content