weekboek

Alle ogen gericht op Egbert Lachaert

Dat Bart De Wever (N-VA) en Paul Magnette (PS) het nog een allerlaatste kans geven, is niet meer dan een wanhoopspoging. 'Nu stoppen zou bizar zijn, want er is echt vooruitgang tussen de twee grootste partijen en de rest. Maar het gaat tot niets leiden als Egbert Lachaert (Open VLD) zijn lot verbindt aan Georges-Louis Bouchez (MR)', klinkt het somber.

'Nadat de liberalen in november paars-groen hebben tegengehouden, houden ze nu het alternatief tegen. Straf, want de liberalen hebben het hardst geroepen dat de twee grote partijen, de PS en de N-VA, tot een akkoord moesten komen. En nu het bijna zover is, dreigen ze het te doen mislukken.' In Vlaams-nationalistische en socialistische kringen is het pessimisme troef.

Toen de liberalen donderdag in de vooravond hun tegennota zouden bezorgen aan de preformateurs De Wever en Magnette was er een heus crisismoment. De nota werd gezien als een provocatie. 'Het is een Belgisch manifest en alle socio-economische openingen die de liberalen hadden gemaakt in de nota voor een Arizonacoalitie worden teruggeschroefd. En als toetje nog eens een punch in the face van Coens over abortus', is te horen bij de N-VA.

De nota van de liberalen is een Belgisch manifest en alle socio-economische openingen die ze hadden gemaakt in de nota voor een Arizonacoalitie worden teruggeschroefd.
N-VA-bron

Wanhoopspoging

De Wever wilde de handdoek in de ring gooien, maar Magnette vond dat het nog een allerlaatste kans moest krijgen nu de onmogelijk geachte regering tussen N-VA en PS binnen handbereik is. 'Nog even doorbijten', klonk het aan de Keizerslaan. Maar het heeft veel weg van een wanhoopspoging, tegen beter weten in. Alleen als Egbert Lachaert zijn MR-collega Georges-Louis Bouchez loslaat, is er enige kans op slagen.

Bij de socialisten en de N-VA geloven ze niet dat Bouchez echt in een regering wil stappen. De MR-voorzitter moet het maar enkele weken rekken. Dan kan hij vaststellen dat er nog altijd geen nieuwe regering is wanneer premier Sophie Wilmès half september het vertrouwen vraagt in het parlement. Het is dan wel uitgesloten dat de socialisten of de Vlaams-nationalisten dat vertrouwen geven. Maar dan doet de regering-Wilmès in lopende zaken gewoon door, ook al heeft die slechts 38 van de 150 Kamerzetels.

Als Lachaert blijft zitten op de Titanic, dan krijgt Bouchez zijn zin.

'Als Lachaert blijft zitten op de Titanic, dan krijgt Bouchez zijn zin', zo wordt de druk opgevoerd. Voor Bouchez is de voortzetting van de regering-Wilmès een scenario dat hem goed uitkomt, maar voor Lachaert is het dat veel minder. Bouchez trekt aan alle touwtjes, hij heeft zes federale ministers en met premier Wilmès scoort hij in Franstalig België.

Het alternatief, een regering met de PS en de N-VA, komt erop neer dat de Franstalige liberalen aan de kant worden geschoven, mogelijk zelfs in de Waalse regering. Want de socialisten gaan zeker niet in een regering stappen met de N-VA én de twee liberale partijen. Dan zouden ze de Zweedse coalitie depanneren.

Het bizarre aan deze deadlock is dat Lachaert oprecht wil dat er een stabiele regering komt, met de N-VA en de PS. Hij kan daarvoor terugvallen op de steun van zijn blauwe basis, die hem uit protest tegen de paars-groene plannen van de toenmalige liberale partijtop op de voorzittersstoel bracht. Maar Lachaert klinkt zich vast aan Bouchez en maakt zo onmogelijk wat hij zelf wil.

De voorzitter van Open VLD wordt naïviteit verweten als hij denkt dat Bouchez de beste bedoelingen heeft om een regering mogelijk te maken. Maar vooralsnog verbindt Lachaert zijn lot aan dat van de MR. Binnen zijn eigen partij ligt het ook niet voor de hand de MR te lossen. Dan dreigt intern de kritiek weer luid te klinken dat Open VLD niet het aanhangwagentje mag zijn van de N-VA, ook al weten ze aan de Melsensstraat maar al te goed dat Bouchez minder problemen zou hebben met het loslaten van Open VLD.

Chaos

De vraag is waar Lachaert denkt uit te komen. Als hij vasthoudt aan Bouchez is de historische kans op een stabiele regering, die noodzakelijk is om het land door de coronastorm te loodsen en een economische relance uit te tekenen, verkeken. Dan stoppen Magnette en De Wever volgende week en wordt het uitkijken naar september.

De Vlaamse liberalen worden in dat scenario niet naar de oppositiebanken verwezen. Ze blijven gewoon mee zitten in de krakkemikkige regering-Wilmès, die in lopende zaken naar verkiezingen gaat. 'Voor Bouchez perfect te begrijpen, voor Lachaert veel minder. De chaos zal dan echt regeren', luidt het.

Deze unieke kans op een regering met de PS en de N-VA, zoals Lachaert het zelf zegt, niet grijpen, is spelen met de toekomst van het land. De huidige ploeg schiet tekort in de aanpak van de coronacrisis. Van een economisch herstelplan, waarvoor Wilmès de voorbije weken God en klein Pierke heeft uitgenodigd, dreigt ook al niets meer in huis te komen. Bij verkiezingen riskeren vooral de Vlaamse liberalen de rekening gepresenteerd te krijgen. De antipolitiek komt dan als enige winnaar uit de bus.

De liberalen voelen zich oppermachtig, maar ze spelen met vuur. Echt heel gevaarlijk voor de democratie. Geloof me maar.
N-VA-topper

'De liberalen voelen zich oppermachtig, maar ze spelen met vuur. Echt heel gevaarlijk voor de democratie. Geloof me maar', zegt een topper van de N-VA.

Lees verder

Gesponsorde inhoud