analyse

De race naar een Europese topjob

©Photo News

Even zag Didier Reynders zich al aan het hoofd staan van de Europese Investeringsbank. Dat ging niet door. Maar nu zijn de N-VA’ers Johan Van Overtveldt en Philippe Muyters wel in de running.

‘Didier Reynders zal ooit de rekening presenteren aan Charles Michel, en die weet dat’, zei een Franstalige liberaal bij de start van de regering-Michel. Dat de Wetstraat 16 niet voor hem maar voor Michel was, was een bittere pil voor Reynders. Want Michel had hem eerder al opzijgeschoven als voorzitter van de Mouvement Réformateur (MR). Bovendien kreeg Marianne Thijssen (CD&V) de post van Europees commissaris en niet Reynders.

Als Michel en Reynders elkaar toch ergens vinden, dan is het wel in het feit dat ze met vereende krachten op zoek zijn naar een internationale of Europese exit voor Reynders.

Eind vorig jaar leek de gedroomde Europese topjob voor Reynders te zijn gevonden. Het voorzitterschap van de bank van de Europese Unie, de Europese Investeringsbank (EIB), leek vrij te komen.

Het mandaat van de Duitse liberaal Werner Hoyer als voorzitter van de Europese Investeringsbank was wel nog eens voor zes jaar verlengd, maar eind 2017 werd de voormalige staatssecretaris genoemd als FDP-minister in de nieuwe Duitse regering. Er werd in Berlijn onderhandeld over een Jamaica-coalitie met christendemocraten, liberalen en groenen. Werner Hoyer leek Wolfgang Schäuble te gaan opvolgen als minister van Financiën.

Maystadt

Reynders zag het wel zitten om in de voetsporen treden van de gewezen Belgische minister van Financiën, wijlen Philippe Maystadt (cdH), die een mooie fin de carrière kende als voorzitter van de EIB. Hij zou 24.000 euro bruto per maand, met een forfaitaire vergoeding van 15 procent daarbovenop, verdienen. Dat is evenveel als Jean-Claude Juncker, de voorzitter van de Europese Commissie.

Reynders zag het wel zitten om in de voetsporen treden van de gewezen Belgische minister van Financiën, wijlen Philippe Maystadt (cdH), die een mooie fin de carrière kende als voorzitter van de EIB.

Achter de schermen ging premier Michel aan het werk. Hij moest eerst met zijn Nederlandse collega Mark Rutte regelen dat het vicevoorzitterschap van de EIB in Belgische handen kwam, zodat het kon dienen als springplank naar het voorzitterschap.

Tussen België en Nederland is er in het directiecomité van de bank een beurtrol afgesproken. Eind 2017 liep de termijn van de Nederlandse vicevoorzitter Pim Van Ballekom af, maar die wilde graag nog eens zes jaar verlengingen spelen, zoals ook Maystadt twaalf jaar op post was kunnen blijven. ‘Maar ik ga hier niet over. Dat is Chefsache’, liet Van Ballekom optekenen. Ook Hoyer zelf liet van zich horen in L’Echo: ‘Als zijn mandaat niet wordt verlengd, moet België een kandidaat voordragen. Het is aan Rutte en Michel om dat te bepalen.’

In oktober was de zaak geregeld. ‘Nederland laat directiezetel bij EIB schieten’, kopte het Financieel Dagblad. ‘Vicepresident Pim Van Ballekom zal na zes jaar weer moeten plaatsmaken voor een Belg.’

Er werd aangedrongen op een snelle beslissing van België. Maar eind vorig jaar werd duidelijk dat de onderhandelingen in Duitsland over de Jamaica-coalitie in een doodlopend straatje waren beland. Het zou niets worden met de regeringsdeelname van de FDP en Hoyer zou gewoon blijven zitten bij de EIB.

Bloempot

Didier Reynders wil niet alleen een goed betaalde, maar vooral een topjob. Hij gaat niet in een bloempot zitten.

Reynders was niet meer geïnteresseerd, zelfs al is het vicevoorzitterschap een lucratieve post, goed voor 23.000 euro bruto per maand. Dat is het loon van een Europees commissaris.

‘Maar Reynders wil niet alleen een goedbetaalde job, het moet een echte topjob zijn. Hij gaat niet in een bloempot zitten’, zegt een hoofdrolspeler. Meteen was de functie van vicevoorzitter van de EIB weer vacant. En er is wel wat interesse, want het is een prestigieuze job. ‘Je moet het profiel hebben van een gewezen minister van Financiën’, luidt het. Zelfs de Finse ex-premier Alexander Stubb is een van de acht vicevoorzitters van de EIB.

De Franstalige krant Le Soir meldde onlangs dat de naam van Marc Descheemaecker circuleert, de gewezen spoorbaas die voor de N-VA al zo’n drie jaar in de raad van bestuur van de Europese Investeringsbank zit. ‘Maar u weet, vertrouw op mijn ervaring, dat voor zo’n belangrijke post een naam soms wordt genoemd om er een andere naam mee te verbergen’, reageerde Descheemaecker in Le Soir.

©Photo News

Dat was een subtiele verwijzing naar de twee kandidaten die de N-VA wel degelijk achter de hand heeft. ‘Wij hebben dan wel geen oud-ministers van Financiën, we hebben wel Johan Van Overtveldt en Philippe Muyters’, luidt het in N-VA-kringen. Van Overtveldt is minister van Financiën in de regering-Michel en Muyters was minister van Financiën in de vorige Vlaamse regering en zit nu ook nog altijd in die regering.

Witte konijnen

Van Overtveldt en Muyters zijn twee witte konijnen, die door Bart De Wever zijn binnengehaald. De snelle opmars van de N-VA leidde tot een ‘imperial overstretch’, zoals De Wever het omschreef, waardoor de flanken kwetsbaar waren.

De expertise van de econoom Van Overtveldt, die nog hoofdredacteur is geweest van Trends, en van Muyters, de gewezen voorzitter van de Vlaamse werkgeversorganisatie Voka, was belangrijk voor het versterken van de sociaal-economische flank van de N-VA. Dat was cruciaal om uit te kunnen groeien tot de Vlaamse volkspartij.

Maar het is een publiek geheim dat beide ‘witte konijnen’ hun draai niet helemaal gevonden hebben in de Wetstraat. Van Overtveldt had en heeft het moeilijk met de politieke manoeuvres die bijvoorbeeld de hervorming van de vennootschapsbelasting zo bemoeilijkt hebben.

En Muyters is niet stressbestendig, zoals bleek toen hij er bijna de brui aan wilde geven na een e-mailrelletje in de vorige regering. De N-VA wil dan ook graag een Europese topjob aan Van Overtveldt of Muyters aanbieden.

©BELGA

Maar er zijn nog kandidaten, is te horen. Uiteindelijk moet Michel de kaarten verdelen, maar die houdt ze vooralsnog stevig tegen de borst geklemd.

Bruneau

Hier en daar wordt gefluisterd dat hij de benoeming de N-VA niet zou gunnen, nadat De Wever en Reynders eind vorig jaar in het Brusselse sterrenrestaurant Bruneau, achter de rug van de premier, aan het konkelfoezen waren gegaan over vervroegde verkiezingen. Daarover was de premier heel ontstemd.

Maar blijkbaar ging het bij Bruneau ook, en misschien zelfs vooral, over postjes. Heeft Reynders daar laten verstaan dat hij geen interesse meer had in de EIB, en heeft hij het vicevoorzitterschap aangeboden aan De Wever? Dat zou kunnen verklaren waarom Michel de stopknop heeft ingedrukt.

Er wordt wel ontkend dat er in Bruneau is gesproken over de EIB, maar dat neemt niet weg dat Michel het de N-VA misschien niet meer gunt. ‘Eerst achter zijn rug konkelfoezen over vervroegde verkiezingen, om daarna een Europese topjob te vragen’, wordt opgemerkt.

Er wordt gefluisterd dat premier Michel na het gekonkelfoes tussen Reynders en Bart De Wever de topjob niet meer gunt aan de N-VA.

Handpop

Michel wordt in Franstalig België nu al als een handpop van de N-VA gezien. Hij krijgt het verwijt dat bijna alle Europese en internationale postjes naar zijn Vlaamse coalitiepartners gaan.

Die ‘flamandisation’ is vooral een fabeltje. Een feit is wel dat de MR als enige Franstalige partij die aan de macht is de grootste moeite heeft om kandidaten te vinden voor alle Europese, internationale en diplomatieke posten die zich aandienen. Maar de premier zou zich toch weer aan heel wat kritiek blootstellen als hij de Europese topjob bij de EIB, die hij zelf had geregeld voor Reynders, zou weggeven aan de N-VA.

En waarom zou hij dat doen? Michel wordt niet ontzien door de N-VA, bleek deze week nog, toen de N-VA probeerde om de Catalaanse leider Carles Puigdemont een tribune te geven in de Kamer van Volksvertegenwoordigers. Dat dreigde de premier weer in verlegenheid te brengen.

‘Als de N-VA Puidemont zo graag uitnodigt, waarom doet ze dat dan niet in het Vlaams Parlement?’, wordt opgemerkt. De Franstalige liberalen blokten de komst van de Catalaan naar de Kamer af, iets waarover N-VA-Kamerlid Peter Luykx schande sprak. ‘Het is hallucinant dat zelfs in de bakermat van de vrije meningsuiting die het parlement is een democratisch verkozen parlementslid niet toegelaten wordt om te spreken.’

Lees verder

Advertentie
Advertentie

Tijd Connect

Gesponsorde berichten

n