Francesco Vanderjeugd: 'Bij Open VLD is het weer feest. Alsof we niet verloren hebben'

Francesco Vanderjeugd is burgemeester van Staden en voormalig Vlaams Parlementslid. ©Photo News

'Voor mij doet de kleur van de coalitie er niet zo toe. Als we maar geen regering vormen zonder Vlaamse meerderheid.' Kandidaat-voorzitter Francesco Vanderjeugd (31) blijft de onberekenbare hond in het kegelspel bij Open VLD.

Op een persconferentie bij Geronimo, het productiehuis van zijn broer, lanceerde de burgemeester van Staden gisteren zijn campagne voor de liberale voorzittersverkiezingen van maart 2020. Zoals aangekondigd doet de man die zich opwerpt als de kandidaat van de basis dat met een bevraging van de leden. Alle 63.000 Open VLD’ers krijgen een kaart in de bus met een code om deel te nemen aan een online enquête over de positionering die de partij heeft en zou moeten hebben. ‘Niet goedkoop, maar ik betaal het met mijn uittredingsvergoeding. Zo is die toch nog nuttig besteed’, zegt flapuit Vanderjeugd. In mei raakte hij niet meer verkozen na een catastrofale lijstvorming in West-Vlaanderen. Hij richtte zich dan maar op de stoel van Gwendolyn Rutten.

Gwendolyn geniet zeker nog steun, maar na twee termijnen is het tijd voor iets anders.
Francesco Vanderjeugd
Kandidaat-voorzitter Open VLD

Opvallend: op de voorstelling is geen enkele andere liberaal present. Zijn er dan geen toppers die hem steunen, of cultiveert Vanderjeugd zijn imago als outsider bewust? ‘Heel veel gewone leden staan achter me, maar mandatarissen zijn wat bang om zich te outen. Er moet nog een regering gevormd worden, dus is het riskant kleur te bekennen.’ Dat zijn provinciegenoot Vincent Van Quickenborne een tijd geleden Egbert Lachaert vooruitschoof als ideale voorzitter doet de kapper-burgemeester niets. ‘Dat was gewoon een tactisch spelletje om Gwendolyn richting Vlaamse regering te duwen. Echt waar, vanuit heel Vlaanderen word ik gevraagd om bij afdelingen te gaan spreken. Ik ben meer dan de kandidaat van het platteland.’

Tegen de partijlijn in

Kort

Net op het moment dat Open VLD voor de verscheurende keuze staat tussen een paars-gele regering, een paars-groene of de oppositie, lanceert Francesco Vanderjeugd zijn campagne voor de voorzittersverkiezingen van maart. Voorlopig blijft hij de enige kandidaat. Bart Tommelein loopt zich warm. Over de ambities van Gwendolyn Rutten, die weer steviger in het zadel zit, komen de speculaties op gang.

Is dat echt zo? Sinds Vanderjeugd zich in juni met veel branie outte, is zijn ster snel getaand. Bart Tommelein kon niet lachen met zijn kandidatuur. Er kwam kritiek dat hij onnodig vroeg de tent in brand stak. Ook zette hij zichzelf een paar keer te kijk, zoals toen hij op het Vlaams toetredingscongres van de partij vroeg om op basis van de reacties op het regeerakkoord opnieuw naar de onderhandelingstafel te trekken. ‘Het was misschien niet handig om een stemming te vragen, maar ik blijf bij mijn standpunt. Zo niet is een toetredingscongres niets anders dan een applausmachine.’

‘Of ik getwijfeld heb? Uiteraard lig ik er wel eens wakker van. Maar tegelijk heb ik een enorme drive om door te zetten. De knuppel die ik in het hoenderhok heb gegooid, mag niet blijven liggen, anders wordt het weer business as usual. Sinds de toetreding tot de Vlaamse regering heerst een feeststemming bij Open VLD. Alsof we de verkiezingen niet verloren hebben.’

In zijn enquête snijdt Vanderjeugd een hoop kwesties aan die bij de partijtop lastig kunnen liggen, in volle regeringsonderhandelingen. Zoals de vraag naar de nood aan meer Vlaamse autonomie of de wenselijkheid van een coalitie zonder Vlaamse meerderheid. ‘Om de top niet in verlegenheid te brengen zal ik de resultaten pas in februari bekendmaken’, zegt hij lachend. ‘Ik heb uiteraard een standpunt, en ben het niet eens met het pleidooi van Mathias De Clercq voor paars-groen. Voor mij maakt de kleur van de coalitie niet echt uit, als we maar geen regering vormen zonder Vlaamse meerderheid.’

Dat Van Quickenborne Lachaert vooruitschoof, was een tactisch spelletje om Rutten naar de Vlaamse regering te duwen.
Francesco Vanderjeugd
kandidaat-voorzitter Open VLD

Daarmee gaat Vanderjeugd tegen de partijlijn in. Voor Rutten is paars-groen te vermijden wegens te links. Het ontbreken van een Vlaamse meerderheid gebruikt ze net niet als tegenargument, om zich niet te laten meesleuren in de communautaire strijd van de N-VA. Het maakt van Vanderjeugd de onberekenbare hond in het kegelspel: oncontroleerbaar in wat hij zegt en doet, maar ook onvoorspelbaar als kandidaat. Want ook al weegt hij inhoudelijk vederlicht en maakt hij blunders, de man spreekt ‘de taal van het volk’. En als er een traditionele partij is waar de basis ontvankelijk is voor een anti-establishmentretoriek, is het Open VLD.

Tommelein en ... Rutten?

De setting van de voorzittersverkiezing kan wel eens die worden van David tegen een of meerdere Goliaths. Van Egbert Lachaert wordt in de partij geen kandidatuur meer verwacht. Hij amuseert zich als fractieleider in de Kamer, luidt het. Mathias De Clercq zal het ook niet doen. Wie zich wel warmloopt, is Bart Tommelein. De burgemeester van Oostende is een volkse jongen, maar ook een man van het partijapparaat.

Ik ben meer dan de kandidaat van het platteland.
Francesco Vanderjeugd
Kandidaat-voorzitter Open VLD

Daar blijft het misschien niet bij. Bij Open VLD valt steeds meer te horen dat Rutten misschien toch voor een derde termijn gaat. Sinds de Vlaamse regering is gevormd en het conflict met Alexander De Croo over het premierschap is bijgelegd, zit zij weer steviger in het zadel. Vanderjeugd raadt het haar af. ‘Gwendolyn geniet zeker nog steun, maar na twee termijnen is het tijd voor iets anders.’

Lees verder

Advertentie
Advertentie

Gesponsorde inhoud