Advertentie
Advertentie

‘België is haast een oorlogsgebied'

©Thomas De Boever

‘Deze federale regering heeft het maatschappelijk conflict zelf besteld,’ zo evalueert Groen-fractievoorzitter Kristof Calvo het eerste half jaar van Michel I.

Een teleurstelling’, zo vat de jonge Kamerfractievoorzitter Kristof Calvo (Groen) de eerste zes maanden van de regering-Michel samen. ‘Bij centrumrechts heerste bijna euforie dat ze voor het eerst in 25 jaar zonder socialisten konden regeren’, blikt Calvo terug op de start van Michel I. ‘Ik was eigenlijk wel benieuwd naar de dynamiek die dat zou opleveren. De aversie tegen de PS houdt deze ploeg bij elkaar, maar dat is geen politiek project. Het regeerakkoord was een teleurstelling, net zoals de bestuursstijl. België is een permanent oorlogsgebied geworden, en ik betreur dat. Deze regering huppelt van conflict naar conflict, zowel binnen de regering als maatschappelijk. De boksmatch tijdens de regeringsverklaring tussen premier Charles Michel en Laurette Onkelinx (PS) was bijna een metafoor voor wat daarna is gebeurd.’

Waarom is het in uw ogen fout gegaan met de regering-Michel?
Kristof Calvo: ‘Deze regering heeft zelf een maatschappelijk conflict besteld door de begrotingsinspanningen zo onevenwichtig te verdelen. Die inspanningen moeten gebeuren, maar nu wordt de factuur eenzijdig afgewenteld op mensen die werken of die het al moeilijk hebben. Om dingen te veranderen heb je een maatschappelijk draagvlak nodig. Als je kijkt hoe slordig deze regering daarmee omspringt, creëer je onrust en protest. Ook voor ondernemers is dit echt geen goede zaak. Met haar manier van werken veroorzaakt deze federale regering extra onrust, acties en stakingen en dat kunnen we missen als kiespijn.’

Het interne gekibbel helpt ook niet.
Calvo: ‘Stilaan is donderdag (de dag van de plenaire vergadering, red.) nog de enige dag dat de meerderheid overeen komt. Na de plenaire begint het geruzie gewoon opnieuw. Dat gekibbel doorprikt ook de mythe dat ons land bestaat uit twee verschillende democratieën. Degenen die ruzie maken, zijn de Vlaamse regeringspartijen. De Franstalige liberalen van de MR staan er soms wat op te kijken.’

Wat is anders gelopen dan u had verwacht?
Calvo: ‘Ik ben enorm teleurgesteld in het traject van CD&V. De zogezegde beleidspartij is naar een campagnemachine geëvolueerd. Kris Peeters heeft het regeerakkoord als kandidaat-premier onderhandeld en op sociaaleconomisch vlak veel toegegeven. Pas toen hij geen premier werd, is het CD&V duidelijk geworden dat het een onevenwichtig akkoord was. Zowel het regeerakkoord als de begrotingscontrole dragen een N-VA-stempel. Toen is CD&V in campagnemodus gegaan.’

Slaagt CD&V er dan niet in om sociaal tegengewicht te bieden?
Calvo: ‘Ze proberen het, maar de feiten vertellen een ander verhaal. De N-VA haalt haar sociaaleconomische trofeeën binnen, terwijl CD&V op de taxshift wacht. De regering probeerde zowel de begrotingsopmaak als de begrotingscontrole als een kleine taxshift voor te stellen, alsof Robin Hood door de Belgische straten is getrokken. Maar de mini-fiscale shift die ze probeert te verkopen, is niet meer dan een opsomming van kleine maatregeltjes. De zogenaamde diamanttaks, een omzetbelasting, is zelfs een fiscaal regime waar elke andere sector maar van kan dromen. Een fiscale shift is nochtans de hefboom tot alles. Je krijgt dat thema niet meer van de agenda. Een taxshift is belangrijk voor de politieke stabiliteit, maar ook voor de economische heropleving en voor maatschappelijke rust.’

Hoe ziet jullie taxshift eruit?
Calvo: ‘Onze fiscale filosofie bestaat uit drie principes: verwitten, verschuiven en vereenvoudigen. We willen de strijd tegen fiscale fraude opdrijven. We willen de fiscaliteit verschuiven richting vermogenswinst, maar ook richting vervuiling. Zo willen we de lasten op arbeid gevoelig kunnen verlagen: gericht op de laagste en middeninkomens, daar waar het meeste jobs oplevert. We willen de massieve steun aan bedrijfswagens verminderen tot het niveau van Duitsland, en de rest omzetten in een mobiliteitsbudget. Ten derde willen we de fiscale koterij vereenvoudigen. De belastingbrief wordt elk jaar complexer, net als de vennootschapsbelasting. We moeten eens goed wieden in al die aftrekposten, zodat je het nominaal tarief van de vennootschapsbelasting naar beneden krijgt. Dat is veel rechtvaardiger tegenover de kleine kmo’s, die door het bos de bomen niet meer zien.’

Wat vindt u van de aanpak van premier Charles Michel?
Calvo: ‘Michel is de jongste premier van Europa, dus ik was wel benieuwd of hij een nieuwe wind zou doen waaien. Dat valt mij tegen. Zijn grootste probleem is Bart De Wever. Dat is bij de racismerel het duidelijkst gebleken. Het ontbreekt Michel aan de politieke kracht om duidelijk te maken dat hij dit niet kon aanvaarden’.

‘Michel heeft dat bij de regeerverklaring ook niet gedaan, toen er commotie was over de aangebrande uitspraken van Jan Jambon en Theo Francken. Ik vond de hysterie van sommige collega’s in de oppositie ook vervelend. Wij hadden het over de cijfers, niet over de Tweede Wereldoorlog. Maar Michel heeft toen een kans gemist om een duidelijk standpunt in te nemen over de houding van zijn regeringsleden tegenover bijvoorbeeld holebi’s en allochtonen. Michel heeft de kans gemist om leiderschap op te nemen als premier. En dat straalt af op de regering. Zelfs wie deze regering volop steunt, wordt toch niet vrolijk van de relletjes die we de afgelopen maanden hebben gezien? Is het voor Voka, VBO en Unizo positief dat België zo in beeld komt? Ik denk het niet.’

Waar ligt de achilleshiel van deze regering?
Calvo: ‘Zij stellen zich kwetsbaar op door de kaart te trekken van de 1 procent van de bevolking.’

Is dat geen karikatuur?
Calvo: ‘Nee. Heel veel mensen zijn bereid een inspanning te doen om orde op zaken te stellen. Ook wij pleiten voor hervormingen, maar nu gebeurt het op een manier dat de grootste vermogens buiten schot blijven. Kijk naar het favoritisme tegenover de diamantairs, Uplace, de BAM of Electrabel. Als zij de dans ontspringen, is het heel moeilijk om maatschappelijk draagvlak op te bouwen voor je beleid. Dat is geen kwestie van symboolpolitiek, maar puur pragmatisme. Je moet mensen overtuigen als je wil hervormen.

Een ander zwak punt van deze regering is de positie van de N-VA en De Wever. De Wever geeft Michel niet de kans om premier te zijn, en Michel grijpt die kans ook niet. De N-VA worstelt als separatistische partij ook nog steeds met het federale niveau, zoals fractievoorzitter Hendrik Vuye deze week nog toegaf. Een derde zwak punt is dat over de taxshift geen afspraken zijn gemaakt bij de opmaak van het regeerakkoord.’

Jullie zitten nu samen met de sp.a in de oppositie. Hoe vervelend is dat?
Calvo: ‘Het enige wat mij stoort, is de keuzes die de regering maakt. Ik ergerde me in het begin wel aan de PS-oppositie omdat het een bliksemafleider voor de regering was. Ik hou sowieso niet van die communautair geïnspireerde oppositie. In onze fractie spreken we Nederlands en Frans door elkaar. Onze belangrijkste taal is die van onze overtuiging.’

Wil u meer samenwerking met de sp.a?
Calvo: ‘Er is altijd samenwerking in de oppositie, bijvoorbeeld rond de werking van het parlement. Samenwerken doe je, daar praat je niet over. Wij vinden elkaar in bepaalde dossiers. That’s it, wat mij betreft. Ik heb mijn lidkaart van Groen op hele jonge leeftijd gekocht, maar wel bewust. Wij zijn niet klassiek links. Wij zijn groen. Wij zijn niet het kleine broertje van progressief Vlaanderen, maar wel de toekomst van progressief Vlaanderen. En wij zullen die club open gooien.’

Hoe willen jullie die toekomst van progressief Vlaanderen worden? De mega-sprong blijft voor Groen uit.
Calvo: ‘We hebben drie verkiezingen een stap vooruit gezet. We zijn een partij van duurzame groei (lacht). In een verkiezingslandschap waar telkens alles wordt omgegooid, is dat belangrijk. Heel veel mensen nemen Groen bovendien in overweging, want zij zien dat onze partij investeert in inhoud en in mensen. We zijn klaar om de volgende stap te zetten.’

Wat is die volgende stap?
Calvo: ‘Ik geloof niet dat Vlaanderen een rechts, conservatief bastion is. Veel mensen denken dat dit land beter kan. Wij moeten hen de hand reiken. Hendrik Vuye kondigt vandaag al aan dat de verkiezingen in 2019 over het confederalisme zullen gaan. In die context zeggen wij: wij werken over de taalgrens heen. Wij schroeven niet aan structuren, maar pleiten voor sociaal-economische hervormingen. Dat zal nodig zijn, want als Michel deze lijn doortrekt, zal er op het einde van de rit veel geruzied zijn, maar weinig hervormd. Deze regering praat veel over ondernemerschap, maar doet er weinig voor. Pas op, als we vroeger kunnen inspireren tot betere keuzes: graag. Wij zitten niet in de oppositie om de regering te doen vallen, maar omdat we een deel van de oplossing willen zijn. Als Michel ons mee rond de tafel wil voor de tax shift, met veel plezier!’

Een taxshift van nationale eenheid?
Calvo: ‘Waarom kunnen we een fiscale hervorming niet realiseren over de grenzen van meerderheid en oppositie heen? Waarom maken we niet samen een Energiepact? Marghem (minister van Energie, red.) maakt een politieke visie en gaat dat daarna uitleggen? Dat is zo’n ouderwetse stijl in tijden van dialoog en hypertransparantie. Verandering gaat niet alleen over wat we beslissen, maar ook hoe we het beslissen.’

Lees verder

Advertentie
Advertentie
Advertentie

Gesponsorde inhoud

Gesponsorde inhoud