interview

De Balans | Elke Van Hoof

Klinisch psychologe Elke Van Hoof. 'Tijdens de lockdown werd ik meegezogen door mijn verantwoordelijkheidsgevoel. Nu heb ik klassieke klachten zoals vermoeidheid en zelftwijfel.' ©doc

De coronacrisis dreigt ook een mentaal slagveld achter te laten. Sinds deze week krijgt het comité dat de exit uit de maatregelen uitstippelt daarom het advies van een klinisch psycholoog. Hier maakt de VUB-professor Elke Van Hoof (43) haar persoonlijke balans op.

Wat zijn uw belangrijkste activa?

‘Mijn drie rollen verrijken me als mens. Als professor kan ik mijn expertise delen. Uit mijn eigen praktijk vloeide het Huis voor Veerkracht voort: een mooi bedrijfje met een handvol medewerkers in dienstverband en een netwerk van 170 psychologen en coaches over het hele land. En begin dit jaar heb ik de non-profitorganisatie Ally Institute opgericht, die intussen iedereenOK.be uitbouwde: een gratis online interventietool tegen ziekmakende stress. Het bleek het juiste moment.’

Wie heeft in u geïnvesteerd?

‘Alles wat ik heb neergezet, heb ik zelf neergezet. Ik ben letterlijk begonnen met 0 euro. Uiteraard ben ik mijn doctoraatspromotor Kenny De Meirleir dankbaar, maar ook in de academische wereld moest ik knokken. Ik denk niet dat ik bij iemand in het krijt sta. En voor mijn fouten heb ik de straf uitgezeten. Als iemand daar anders over denkt, mag hij of zij me contacteren. Eigenlijk is mijn grootste investeerder mijn man. Hij geeft me tijd en ruimte om mijn talent ter beschikking te stellen. Tijdens de lockdown heb ik hard gewerkt met patiënten. Hij hield het huishouden recht.’

Investeert u in anderen?

Eens per jaar verzamel ik mensen die ik niet ken. Zij halen dan alles met respect door de mangel.

‘Zeker. Het allermooiste is studenten groter zien worden dan jezelf. Mijn team probeer ik goed te ondersteunen en carrièreperspectieven te bieden. Vrouwelijke collega’s probeer ik een extra duwtje te geven. In de academische wereld is dat nog nodig. Als expert investeer ik al ruim twintig jaar in het algemeen welzijn. Deze week had ik overleg met Kom Op Tegen Kanker, zonder dat aan te rekenen. Engagement rendeert altijd, en nog het meeste het geloof dat je iets kunt betekenen voor de maatschappij.’

‘Financieel kan ik ruim aan mijn noden voldoen en in de toekomst van mijn kinderen investeren. Maar tijdens de lockdown hebben mijn man en kinderen me weinig gezien. Ze weten dat ik een hele leuke mama en partner ben als ik mijn talenten kan botvieren, maar zij hebben ook hun rechten. Nu we uit de acute fase komen, wil ik de balans herstellen.’

Wat was uw kwantumsprong?

‘In 2012 had ik het genoegen ontslagen te worden. Ik had ook fysieke problemen, waarvoor ik weinig begrip voelde. Toen ben ik hard tegen de vlakte gegaan. Achteraf was dat het beste wat me kon overkomen. Daardoor ben ik geworden wie ik nu ben. De grote groei zit in copingstrategieën, geloof in eigenwaarde, en een vertrouwen dat je jezelf kunt heruitvinden.’

Gaat u vaak in het rood?

‘Nee, maar nu wel. Tijdens de lockdown werd ik meegezogen door mijn verantwoordelijkheidsgevoel. Nu heb ik klassieke klachten zoals vermoeidheid en zelftwijfel. Maar als ik alles had geweigerd, was ik ook in het rood gegaan: ik zou allerlei problemen hebben gezien waarop ik een antwoord denk te hebben. Doorgaans baken ik mijn privéleven sterk af. In het weekend weet ik vaak niet waar mijn telefoon ligt. Ik slaap ook graag en veel - ook nu. En sport is heilig.’

Wie zetelt in uw raad van bestuur?

‘Als ik iets wil doen, kan ik moeilijk inschatten hoeveel tijd het zal vergen. Dan vraag ik mijn man of ons gezin het kan dragen. Voorts heb ik een waaier aan telefoonnummers die ik bel om raad. Ik screen mijn omgeving ook voortdurend op nieuwe mensen uit verschillende sectoren. Eens per jaar verzamel ik zo’n kring van mensen die ik niet ken. Zij halen dan met alle respect alles door de mangel. Om authentiek te communiceren heb ik een lange weg afgelegd. Vroeger dacht ik dat je als expert je mond pas kon opendoen als je 100 procent zeker was. Wist ik iets niet, dan kon ik verkrampt reageren. Dat heb ik losgelaten.’

Schrijft u soms mensen af?

‘Ja, maar niet veel. Ik gedoog veel, maar heb ook een gezonde portie zelfliefde ontwikkeld. Als iemand over de grens gaat, is er geen weg terug.’

Staat er winst op uw balans?

‘Ja, op alle vlakken: financieel, sociaal, fysiek en in mijn privéleven. Maar het fierst ben ik op mijn kinderen van tien en elf. Als zij nu al glashelder hun behoeften kunnen uiten en me op een uitnodigende manier kunnen aanspreken op mijn verantwoordelijkheid, geloof ik dat ze zullen schitteren, waar ze ook terechtkomen. Daarbij valt al de rest in het niets.’

Lees verder

Advertentie
Advertentie
Advertentie

Gesponsorde inhoud

Gesponsorde inhoud