Nieuwe migrantenstroom overschaduwt economische lente

Een boot met 147 illegale immigranten die gered werden voor de Libische kust. ©AFP

De economische voorspoed inspireerde CD&V vicepremier Kris Peeters tot een ‘Merkelke’. Ook elke Belg zal tegen 2025 een job hebben. Maar dat nieuwe optimisme dreigt door een gevoel van ‘Unbehagen’ te worden overschaduwd, nu er weer een migratiestroom op gang is gekomen.

Als er iemand het momentum kan grijpen, is het Kris Peeters wel. In navolging van de Duitse bondskanselier Angela Merkel deed hij de belofte dat ook elke Belg een job zal hebben in 2025. Er volgde een stroom van kritische bedenkingen, waardoor zijn zet communicatief sowieso weer een voltreffer was. En tot verbazing van velen was Peeters’ belofte voor een volledige tewerkstelling nog niet zo van de pot gerukt. Met dezelfde banengroei als de voorbij jaren komen we er, rekende de vicepremier en minister voor Werk. Dat was misschien wat kort door de bocht, maar eigenlijk speelde Peeters in op het hernieuwde economische optimisme en de vergrijzing, waardoor er over enkele jaren zelfs te weinig werkvolk zal zijn om de economie draaiende te houden.

Heeft het Westen de wil om te overleven? Dat is volgens Donald Trump de fundamentele vraag van onze tijd.

De economische opleving is meteen ook goed nieuws voor het begrotingswerk waarmee de regering-Michel dit weekend wil beginnen. De verwachting is dat de inspanning die de regering moet leveren om de begroting op koers te houden misschien toch wat groter zal zijn dan het cijfer dat de experts van het Monitoringcomité naar voren hadden geschoven. Er zullen nog enkele honderden miljoenen moeten worden gevonden, maar van een ‘mission impossible’ - zoals tot voor kort werd aangenomen - is geen sprake meer. Dat heeft de regering niet zozeer aan zichzelf te danken, ook al wil ze die pluimen maar al te graag op haar hoed steken, maar aan de economische opflakkering waarop ze altijd stilletjes heeft gehoopt.

De hemel klaart op, waardoor het allemaal zoveel makkelijker wordt. Ook een verlaging van de vennootschapsbelasting zou nu makkelijker haalbaar moeten worden, zeker als de operatie in een eerste fase beperkt wordt tot de kmo’s en pas na jaren volledig op kruissnelheid zou komen. Door een groot politiek akkoord daarover, met inbegrip van een meerwaardebelasting en de activering van het spaargeld, zou centrumrechts alsnog met vlag en wimpel naar de kiezer kunnen gaan. Dat zou schril afsteken tegen de malaise bij de socialisten, die tot een volledige impasse in het zuiden van het land heeft geleid. Plots zijn de Franstalige liberalen van de Mouvement Réformateur niet langer de kamikazerijders van de Wetstraat, maar de winnaars. Of hoe centrumrechts alsnog een succesverhaal lijkt te worden.

Malaisegevoel

Toch was niet Kris Peeters de man van de week. Staatssecretaris van Asiel en Migratie Theo Francken (N-VA) ging met de meeste airplay lopen. Europa wordt opnieuw met een nachtmerrie geconfronteerd. Vanuit zwart Afrika is een aanzwellende en oncontroleerbare stroom van economische migranten op gang gekomen. Op zoek naar een beter leven riskeren Nigerianen, Gambianen, Guineeërs en Ivorianen hun leven en maken ze via Libië hun vaak dodelijke overtocht naar Italië. In dat land staat het sluiten van de havens en de grenzen nu hoog op de politieke agenda. Zullen de toeristen die naar het zuiden gaan straks de migratiecrisis aan de lijven ondervinden, in lange files aan de grens met Italië?

Francken verstuurde nog meer tweets dan gewoonlijk om duidelijk te maken dat de recepten die hij al geruime tijd verdedigt en waarvoor hij vaak is afgebrand nu in heel Europa opgang maken.

Een voorbeeld is zijn uithaal naar de niet-gouvernementele organisaties (ngo’s) die voor de Libische kust gammele bootjes opvangen en zo volgens Francken een aanzuigeffect creëren en de mensensmokkel enkel in de hand werken. Met zijn kordate aanpak maakt Francken misschien wel een goede beurt in de Dorpstraat, maar het algemene malaisegevoel kan ook hij niet keren. De radicale oplossingen die in heel Europa naar voren worden geschoven lijken veeleer een teken van radeloosheid te zijn. Het versterkt het gevoel in de straten van het oude continent dat het allemaal naar de verdoemenis gaat.

‘De westerse beschaving staat op het spel.’ Met die woorden capteerde de Amerikaanse president Donald Trump dat ongemakkelijke gevoel in een speech in Warschau.

Volgens Trump speelt Polen met zijn conservatieve politiek en terughoudendheid tegenover migratie een voorbeeldrol als een land dat bereid is de westerse beschaving te beschermen. Want er zijn volgens Trump veel bedreigingen. Terrorisme, bureaucratie en de erosie van tradities ondermijnen het Westen. ‘Heeft het Westen de wil om te overleven? Dat is de fundamentele vraag van onze tijd’, merkte de Amerikaanse president op.

Terreurdreiging

Dat we nog steeds geconfronteerd worden met een terroristische dreiging, zoals afgelopen week ook weer in ons land bleek, versterkt dat gevoel van onbehagen nog meer. Er werd een terreurcel opgerold en bij huiszoekingen werd niet alleen een wapenarsenaal aangetroffen, maar ook politie-uniformen en een blauw zwaailicht. De vrees was dat er nog zeker één verdachte vrij rondliep, met het gevaar dat die zich in het nauw gedreven zou voelen en zou willen toeslaan.

Als N-VA-voorzitter Bart De Wever in 2015 voor de Universiteit Gent waarschuwde dat de tolerantie in het Westen op het spel stond, dan is dat twee jaar na datum meer dan ooit aan de orde. En economische betere tijden doen dat tij niet keren.

Lees verder

Advertentie
Advertentie

Gesponsorde inhoud