Omar Souidi ‘Ik kan niet tegen gepamper'

Strafpleiter Omar Souidi ©Dries Luyten

Terughoudend is de strafpleiter allerminst, getuige zijn optreden in het controversiële Land Invest-dossier. Maar hij doet ook aan zelfreflectie. Ontbijt met De Tijd.

Het kantoor van de strafpleiter Omar Souidi (32) op het Zuid in Antwerpen is ‘een salonnetje’. In een hoek staat een kleine tafel met speciale whisky’s. De boekenkast bevat zowel wetboeken als biografieën van stervoetballers. Er hangen twee grote posters: het silhouet van de seriemoordenaar Patrick Bateman uit ‘American Psycho’ - ‘een fijne film’ - en een portret van de seriële womanizer Don Draper uit ‘Mad Men’.

In zijn blauw geruite maatpak, das en pochet in contrasterend paisleymotief zou Souidi niet misstaan in de tv-serie die zich afspeelt in de jaren zestig. Ook enkele zwart-witportretten aan de muur achter zijn bureau verraden een hang naar de goede oude tijd: Frank Sinatra, Martin Scorsese, Woody Allen. De keuze voor een portret van de Nederlandse strafpleiter Bram Moszkowicz, die in 2013 levenslang werd geschorst, lijkt minder voor de hand liggend.

‘Hij was een briljant jurist’, countert Souidi, terwijl hij van de sterke Nespresso nipt die een medewerker hem is komen brengen. ‘Deze mensen inspireren me, wat niet betekent dat ik ze ook bewonder. Ik geloof ook dat iedereen een tweede kans verdient. Als advocaat vraag ik dat ook aan de rechter voor mijn cliënten.’

©Dries Luyten

Kantoor Souidi Advocaten, gespecialiseerd in strafrecht, media en verkeer, stelt één veto: geen terreurzaken. ‘Als advocaat van een beklaagde verdedig je de dader, niet de daad. Maar in dergelijke dossiers valt dat voor mij samen. Wij hebben ook een Marokkaanse naam, ik vind het geen gezonde associatie om op te treden voor strijder X of Y’, zegt Souidi terwijl hij ons naar een ontbijtplek rijdt.

Hij heeft de denkoefening al gemaakt: zou hij het wel doen als hij geboren was als Jan Martens? ‘Dan nog vind ik het lastig. Wie een terreurdaad pleegt, heeft de bedoeling ons democratisch bestel onderuit te halen. En er zijn nog altijd veel mensen die moeite hebben met het onderscheiden van de advocaat en zijn cliënt.’

Sam Van Rooy, de woordvoerder van de extreemrechtse partij Vlaams Belang, noemde zijn broer (Mounir, partner in het advocatenkantoor) ooit ‘moslimbroeder’. ‘Wel origineel gevonden, wij zijn helemaal geen moslims. Maar dat doet er zelfs niet toe. Ik krijg geregeld ‘middelvingers’ in mijn inbox, laat ik het zo zeggen.’

Laat ik het zo zeggen: ik krijg geregeld middelvingers in mijn inbox.
Omar Souidi
Strafpleiter

Bardin is een ontbijtbar met drankjes als ‘energinger’ op de kaart en een tuin. Voor Souidi is het niet zomaar een hip eetadresje. ‘In de maanden na 25 mei 2017, de dag dat mijn zoontje dood ter wereld kwam, heb ik hier veel met mijn vriendin gezeten. Ze kwam hier tot rust.’ Het verklaart ook het ingelijste babytruitje van Real Madrid in Souidi’s kantoor, met de naam ‘Aymeric’ op de rug. ‘Gekregen van vrienden. Zo heb ik hem toch dicht bij mij.’

Het verlies van een kind is het ingrijpendste wat een ouder kan overkomen. Het onrechtvaardigste, ook. ‘Het is heel bevreemdend om met je grote verdriet op de verlosafdeling tussen euforische ouders te staan. En om thuis te komen en aan onze dochter van vier uit te leggen dat de buik van mama weg is maar dat er toch geen broertje komt. Het waren de moeilijkste maanden van mijn leven. Ik kan er soms nog om huilen.’

Toch stopte het werk ook toen nooit helemaal. ‘Als vennoot ben ik verantwoordelijk. Mijn cliënten zijn nogal avontuurlijke types, met niet altijd evenveel empathie. Het werk hielp ook om me af en toe aan dat grote verdriet te kunnen onttrekken.’

Souidi bestelt een dubbele espresso en een yoghurt met vers fruit en granola. Hij vertelt dat hij dezer dagen wordt gevolgd door de makers van ‘The Sky is the Limit’ voor een reeks over pleiters. Hij en zijn broer Mounir stonden zelfs model voor de advocaten in ‘Patsers’, de Vlaamse film over het Antwerpse cokemilieu.

‘De regisseurs hebben blijkbaar inspiratie gehaald uit onze stijl. Al gaan wij toch enigszins anders met politie en justitie om dan de advocaten in de film. Het was vooral surrealistisch om op de première in Metropolis te staan, in de bioscoopzaal die ik als student zo vaak heb gepoetst om mijn studies te kunnen betalen. Nu wilden de acteurs met ons op de foto.’

Ontbijt met De Tijd 

Antwerpen, 9.30 uur, in een bijzondere ontbijtbar.

 Met strafpleiter Omar Souidi praten we over Land Invest, over patsersen over de kopstoot die hem in de advocatuur heeft geduwd.

 

Souidi pleit veel drugszaken. Een vijftal per week, schat hij. ‘Ik weet hoe dealers werken, ik ken ze intussen door en door. Die pleidooien van links voor de legalisering van drugs getuigen van een hemeltergende naïviteit. Het gaat de drugshandel niet doen verminderen, integendeel. Sommigen van mijn cliënten komen hier nu al beweren dat er niets mis is met drugshandel, want ‘de sossen’ en Groen willen het toch uit de illegaliteit halen...’

Souidi is populair in N-VAkringen. Hij verdedigt de vastgoedondernemer Erik Van Der Paal, ex-bestuurder bij Land Invest, de in opspraak gekomen projectontwikkelaar die te nauwe banden werd verweten met het Antwerps stadsbestuur. Hij staat ook Joeri Dillen bij, de voormalige kabinetschef van Bart De Wever die volgens de nieuwssite Apache een dubieuze rol speelde in het dossier-Land Invest.

Hij figureert ook, samen met zowat het voltallige Antwerpse schepencollege, in het filmpje dat Apache met verborgen camera opnam toen Van Der Paal zijn verjaardag vierde in het sterrenrestaurant Het Fornuis. ‘Mijn naam gaat blijkbaar rond in bepaalde kringen, maar ik heb geen partijlidkaart van de N-VA. Mijn vader is nog opgekomen voor de sp.a en heeft zich later geëngageerd voor Agalev. Zelf ben ik geen fan van de manier waarop die partijen aan politiek doen, dat klopt. Ik ben niet links.’

In naam van Dillen diende Souidi een klacht in tegen Apache wegens laster en eerroof, gekoppeld aan een schadeclaim van 100.000 euro. Land Invest eiste nog eens 250.000 euro. Apache noemde de claims ‘intimidatie’. Daarop ging Souidi zijn cliënt verdedigen in het actualiteitsprogramma ‘De afspraak’ op Canvas. Zijn opgewonden optreden leverde hem niet de gewenste ‘sympathy vote’ op. Daar is hij zich zeer van bewust.

‘Ik doe ook aan zelfreflectie: ik was beter iets rustiger gebleven. Maar ik sta nog altijd honderd procent achter de boodschap. Mijn cliënt wordt al drie jaar door het slijk gehaald, zijn naam valt in zaken waarvan hij zegt dat hij er niets mee te maken heeft. Maar als hij naar de rechter stapt met de vraag om dat dossier onafhankelijk te beoordelen, dan noemt men dat intimidatie.’

Die pleidooien van links voor de legalisering van drugs getuigen van een hemeltergende naïviteit.
Omar Souidi
Strafpleiter

Souidi werd een ‘journalistenhater’ genoemd. ‘Dat ben ik niet. Ik heb als advocaat ook aan de kant van journalisten gestaan, maar dat is niet geweten. Ik durf wel te wijzen op lid 2 van artikel 10 van het Europees Verdrag van de Rechten van de Mens: u mag niet eender wat schrijven.’

Hij spreekt onafgebroken, aan zijn yoghurt komt hij amper toe. Hij vertelt hoe hij als 15-jarige op stap was met de toneelclub - ooit wilde hij acteur worden. ‘Een Marokkaans meisje uit ons gezelschap werd in de trein aangesproken door enkele Marokkaanse jongens. Ze noemden haar een hoer omdat ze geen hoofddoek droeg. Ik heb toen - mogelijk iets te academisch - uitgelegd dat ze vrij was te kiezen wat ze op haar hoofd zette.’

Souidi kreeg een kopstoot, waar hij een gebroken neus aan overhield. En een kunstneusbeen. ‘Sindsdien draag ik ook een bril, omdat mijn zicht beschadigd is. Het heeft me ook in de advocatuur geduwd. Die jongens zijn er zonder noemenswaardige straf van afgekomen... Vandaag verdedig ik gasten die gelijkaardige feiten plegen. Als ik dan van bepaalde politici moet horen dat jongeren geen kansen krijgen, vind ik dat echt flauwekul. Het is toch niet omdat je in een bepaalde wijk opgroeit dat je per definitie geen carrière kan maken? Er zijn massa’s voorbeelden die het tegendeel bewijzen. Ik kan niet tegen gepamper.’

Als Souidi op zijn website met zijn ‘straatvechtersmentaliteit’ uitpakt, is dat slechts lichtjes overdreven. Hij groeide op in een sociaal woonblok in Deurne. ‘In een huisje iets groter dan mijn kantoor.’ Zijn ouders, een Vlaamse moeder en een vader die uit het Marokkaanse Meknès immigreerde, waren zich erg bewust van de risico’s van het opgroeien in een buurt waar kleine criminaliteit welig tiert. Hun zonen leerden geen Arabisch en vonden zo minder aansluiting bij de vele Marokkaanse jongeren in de buurt.

‘Zij beschouwden ons als Belgen, elders zagen ze ons als Marokkanen. We zijn noch het een, noch het ander. Dat heb ik nooit als een probleem ervaren. Cliënten vinden het wel soms vreemd: ze spreken ons aan in het Berbers of het Arabisch, en dan moeten wij er soms een tolk bij halen. Vandaag zou de kennis van het Arabisch net een voordeel zijn.’

De yoghurt is opgelepeld. Tijdens het afrekenen vragen we Souidi naar de man die hij ooit als zijn mentor noemde: Herman Van Goethem, de voormalige directeur van de Kazerne Dossin in Mechelen en vandaag rector van Universiteit Antwerpen. ‘Een enorm schrandere man’, zegt Souidi, die les van hem kreeg in de politieke wetenschappen. En dan, met een fijn lachje: ‘Van zijn terughoudendheid kan ik nog veel leren.’

Lees ‘Ontbijt met De Tijd’ ook op www.tijd.be/ontbijt

Lees verder

Advertentie
Advertentie
Advertentie
Advertentie

Gesponsorde inhoud

Partner content