Advertentie
interview

Pandemie-experts Peter Piot en Heidi Larson: ‘Het coronavirus blijft nog lang bij ons’

Peter Piot en Heidi Larson. ©Diego Franssens

‘De deltavariant van het coronavirus laat zich niet stoppen. Je kan hem hoogstens met vaccinaties in bedwang houden’, zeggen de wereldvermaarde pandemie-experts Peter Piot en Heidi Larson, die afgelopen zomer uit Londen naar België zijn verhuisd.

Brussel heeft er sinds deze zomer twee wereldvermaarde corona-experts bij: het echtpaar Piot-Larson. Peter Piot was lid van het team dat in 1976 ebola ontdekte en leidde tot 2008 UNAIDS, het programma van de Verenigde Naties tegen hiv/aids. Heidi Larson startte tien jaar geleden het Vaccine Confidence Project op: een onderzoeksproject over waarom mensen vaccins weigeren, dat relevanter is dan ooit.

Ze woonden tot deze zomer in Londen, waar beiden verbonden zijn aan de London School of Hygiene and Tropical Medicine. Piot leidde die universiteit elf jaar, maar stopte deze zomer omdat hij op zijn 72ste niet meer wilde managen. Europees Commissievoorzitster Ursula von der Leyen, voor wie hij corona-adviseur is, speechte in juni op zijn afscheid, samen met de fine fleur van de ‘global health community’.

In Brussel wonen ze in een appartement met een ruime tuin, aan de rand van het Zoniënwoud en vlak bij Hertoginnedal. De verhuis is nog niet helemaal verteerd. Piot kan wegens de brexit zijn Brits rijbewijs niet langer omruilen voor een Belgisch, waardoor hij misschien zijn rijexamen moet herdoen. Ook corona is nog niet volledig verteerd. Een hand schudden ter verwelkoming doen Piot en Larson nog niet.

Heidi Larson (64)

  • Groeide op in Massachusetts, studeerde antropologie in Harvard en Berkeley, Californië.
  • Directeur en oprichtster van het Vaccine Confidence Project, dat verbonden is aan de London School of Hygiene and Tropical Medicine.
  • Werkte voor Save the Children en Unicef in Nepal, Fiji en New York, en voor Unicef aan communicatie over grootschalige vaccinatieprogramma’s. Daarvoor deed ze in de jaren 90 antropologisch onderzoek voor de techbedrijven Apple en Xerox.
  • Bracht vorig jaar het boek ‘Stuck’ uit, over het ontstaan en de verspreiding van hardnekkige geruchten over vaccins.
  • Deeltijds hoogleraar aan de London School of Hygiene and Tropical Medicine en sinds dit academiejaar ook aan de KU Leuven en de UAntwerpen.

Met het Verenigd Koninkrijk hebben ze een haat-liefdeverhouding. ‘In Engeland heerst een nationalistische, populistische sfeer waar ik niet van hou’, zegt Piot. ‘Wat me aantrekt aan Londen is de kosmopolitische sfeer. Die internationale ambiance vind je nu veel meer terug in Brussel dan toen ik 50 jaar geleden in België studeerde. Larson legt uit dat ze aan de London School of Hygiene and Tropical Medicine geen internationale onderzoeksassistenten meer mogen aanwerven. Alleen voor sommige fellows mag het nog.’

Na de brexit wilden ze verhuizen, maar het draaide erop uit dat beiden de dubbele nationaliteit verwierven: hij Belgisch-Brits, zij Amerikaans-Brits. In 2018 ridderde de Queen hem tot ‘Sir’. Piots dochter - ‘She is a London girl’ - en twee kleinkinderen wonen nog in de Britse hoofdstad. En ze blijven beiden parttime verbonden als professor aan de London School of Hygiene and Tropical Medicine.

‘Vergeet bovendien niet dat ik al zeven jaar geleden met pensioen had moeten gaan als ik in België was gebleven’, zegt Piot. ‘Ik vind dat onvoorstelbaar. We gooien talent weg. Ik was enkele jaren geleden op een reünie van de mensen die samen met mij zijn afgestudeerd aan de Universiteit Gent. Ik ben een van de weinige die nog aan het werk is. Sommigen waren blij dat ze meer tijd hadden voor hun kinderen en kleinkinderen, maar velen waren gefrustreerd omdat ze nog altijd gezond zijn en niet meer mogen werken.’

‘Je moet mensen niet dwingen om te werken na 65, maar je moet ze de kans geven. In het VK en de Verenigde Staten wordt een verplicht pensioen beschouwd als een discriminatie op basis van leeftijd.’ Larson hakte de knoop door om naar België te verhuizen. ‘Ik wilde haar niet verplichten naar mijn dorp terug te keren’, zegt Piot. ‘Enfin: ik ben opgegroeid in Keerbergen. Maar je snapt mijn punt. We wonen hier graag. De kwaliteit van het leven is hier beter.’

Peter Piot (72)

  • Studeerde geneeskunde in Gent, doctoreerde in Antwerpen.
  • Maakte deel uit van het team dat in 1976 ebola ontdekte en voerde onderzoek naar aids toen hij werkte aan het Instituut voor Tropische Geneeskunde in Antwerpen.
  • Leidde tot 2008 UNAIDS, het programma tegen hiv/aids, als adjunct-secretaris-generaal van de Verenigde Naties.
  • Was senior fellow bij de foundation van Bill en Melinda Gates in 2009.
    Van 2010 tot afgelopen zomer directeur van de London School of Hygiene and Tropical Medicine. Is daar nog altijd deeltijds professor.
  • Corona-adviseur van de voorzitster van de Europese Commissie Ursula von der Leyen.
  • Adviseert het Rega Instituut van de KU Leuven en de UAntwerpen en zetelt in de adviesraad van het Vlaams Instituut voor Biotechnologie.
  • Werd baron in 1995 en in 2018 Sir in het VK. Zijn memoires ‘No time to lose’ zijn gepubliceerd in vijf talen.

Ook Piots corona-ervaring speelde mee. Hij werd zwaar ziek en belandde in het ziekenhuis. ‘Het was niet geweldig. De National Health Service is in het VK echt aan het worstelen, en niet alleen voor wie covid oploopt. Vandaag kan je in Engeland nog altijd geen huisdokter zien, behalve via videoconsultatie. Er zijn enorme wachtlijsten, behalve als je naar bijzonder dure privépraktijken gaat.’

‘Ik word ouder. De toegang tot gezondheidszorg is belangrijk. België is daarvoor een van de beste landen ter wereld. We klagen hier graag en veel, maar ik heb op veel plaatsen in de wereld gewoond en ik kan je verzekeren dat het elders niet beter is.’

We klagen hier graag en veel, maar ik heb op veel plaatsen in de wereld gewoond en ik kan je verzekeren dat het elders niet beter is.
Peter Piot

Wie denkt dat Piot - een zelfverklaarde workaholic - in Brussel komt uitbollen, vergist zich. ‘Het is niet alleen de kwaliteit van het leven die ons naar hier trok. Er is een andere reden: er is nog zo veel te doen.’ ‘Wat me onder meer terug naar hier heeft getrokken, is het fenomenale ecosysteem van farmagroepen en biotechbedrijven’, zegt Piot. ‘Ik maakte deel uit van de internationale adviesraad van het Vlaams Instituut voor Biotechnologie. Mensen beseffen het te weinig, maar dat is vrij uniek en van wereldniveau.’

De dag na het interview staan voor beiden videoconferenties op de agenda die ’s ochtends beginnen in Singapore en Japan, virtueel meeschuiven naar het Europese continent en eindigen in de VS. ‘We voelen ons als Zoombies aan het einde van de dag’, zegt Larson lachend.

Heidi Larson. ©Diego Franssens

Het Vaccine Confidence Project dat ze tien jaar geleden in Londen oprichtte, is het VK ontgroeid. Het telt een twintigtal onderzoekers, die de voorbije jaren onder meer rapporten uitbrachten over het vaccinvertrouwen in de Europese Unie en Centraal-Azië en over desinformatie op Facebook. ‘Na de brexit heb ik financiering gekregen van de EU. We voeren ook onderzoek uit met Pierre Van Damme aan de Universiteit Antwerpen. We hebben er een regionaal kantoor, net zoals we er een hebben in Singapore. We proberen een breder Europees en wereldwijd netwerk uit te bouwen en Brussel is daarvoor een goede uitvalsbasis. Daarnaast ben ik dit academiejaar beginnen te werken met het Rega Instituut van de KU Leuven.’

Jullie wonen in Brussel, een stad met een groot vaccinatieprobleem.

Heidi Larson: ‘Ook Londen heeft de slechtste vaccinatiecijfers van het VK, samen met Manchester. Zeker de buurt waar wij woonden, Hackney, was niet goed. We zien steden vaak als plaatsen met veel mobiliteit en veel kansen. Maar niet voor iedereen werkt dat zo. Sommige mensen leven vrij geïsoleerd in de stad.’

Hoe leg je de laatste etappe van de vaccinatierace af? In Brussel wordt hard geprobeerd, maar het vordert traag.

Larson: ‘Uiteraard komt het moeilijkste deel op het laatst. Je moet het bijzonder lokaal aanpakken. In Londen werd intens contact gezocht met de Bengaalse gemeenschap. Je moet uitzoeken wie in die gemeenschappen zich toch wil laten prikken. Je probeert vervolgens met hen een lokale strategie uit te werken. Het heeft allemaal met vertrouwen te maken. Sommige minderheidsgroepen vertrouwen de overheid niet. Sommigen hebben niet eens papieren. En anderen zijn nu eenmaal heel moeilijk te overtuigen. ‘Het is niet de nationale regering die ik wantrouw,’ zei iemand in Londen me, ‘het is de wereldregering.’ Hoe begin je aan zo’n discussie?’

Peter Piot: ‘We kennen mensen die uit elkaar zijn gegaan hierover. En vrienden die niet meer met elkaar spreken.’

Heeft die emotionaliteit jullie verbaasd?

Larson: ‘Ik zag die trend al een tijd toenemen. Het bracht me ertoe in 2010 het Vaccine Confidence Project op te richten. Maar ik ben verbaasd over hoe het coronavirus die trend exponentieel door het plafond heeft geschoten.’

Peter Piot ©Diego Franssens

Hoe kwam dat?

Larson: ‘Omdat vroeger de negatieve gesprekken over vaccins in bepaalde groepen bleven, zoals mensen die heel erg tegen de overheid zijn of heel erg voor de natuur. Ze hadden specifieke redenen om tegen vaccinatie te zijn. Bij covid was het plots overal, al is het maar omdat iedereen werd gevraagd het vaccin te laten zetten. Je kan het overigens ook van de andere kant bekijken: dit was een ongeziene publieke opvoeding in hoe vaccins worden gemaakt. Het nadeel is dat sommigen erover praten alsof ze plots wetenschapper zijn. De polarisatie is enorm.’

Hoe ga je daarmee om?

Larson: ‘We hebben onze focus verlegd: het Vaccine Confidence Project is iets meer het Confidence Project geworden. We waren te hard aan het meten hoeveel mensen een prik hadden gekregen, alsof we schapen aan het tellen waren. Nu kijken we eerder hoe mensen, families en gemeenschappen herstellen van het virus. Daarover gaan we het gesprek aan. Vaccins maken deel uit van die conversatie, maar het is niet het enige en het eerste waarover we het hebben.’

‘Het doet me denken aan polio, waar we heel ver raakten met het Polio Eradication Project. We kregen de besmettingen met 99 procent naar beneden. Maar dan eindig je dus met dat procentje aan laatste hardliners. Ze waren het beu over het vaccin te horen. Maar toen we begonnen te praten over wat voor hen belangrijk was qua gezondheid snapten sommigen dat we echt het beste voor hen wilden en er niet alleen op uit waren dat prikje te zetten.’

Piot: ‘Behalve de hardliners heb je ook de pragmatici. Toen de Franse president Emmanuel Macron zei dat je zonder vaccinpas niet meer op restaurant kon, registreerden zich in één dag 1 miljoen Fransen voor vaccinatie’.

In Brussel gebeurde naar verluidt iets gelijkaardigs toen duidelijk werd dat een vaccin nodig was om in de zomer naar Marokko te mogen. Maar heb je die mensen daarmee overtuigd?

Larson: ‘Nee. Ze willen gewoon naar die sportwedstrijd, naar dat restaurant of op dat vliegtuig.’

Is het dan een gezonde strategie?

Larson: ‘Het is niet ideaal. Maar het is het waard omdat die mensen na een vaccin andere mensen beschermen.’

Piot: ‘Dat is waarom ik zo geschokt ben over mensen die in de ziekenhuizen en woon-zorgcentra werken en de vaccinatie weigeren. Ze kunnen anderen doden. Ik verwacht daar rechtszaken over, waarbij de nabestaanden van wie in een ziekenhuis met covid wordt besmet en overlijdt de niet-gevaccineerde zorgmedewerkers dagvaarden. Zoiets kan doodslag betekenen. Daar zijn al jaren regels over. Als je in de chirurgie werkt, ben je verplicht hepatitisvaccins te nemen. En terecht.’

Ik verwacht rechtszaken waarbij de nabestaanden van wie in een ziekenhuis met covid wordt besmet en overlijdt de niet-gevaccineerde zorgmedewerkers dagvaarden.
Peter Piot

Is het een goed idee dat de regering vaccinatie in de zorg wil verplichten?

Larson: ‘Ja. Dat zal levens redden. We zien dat de verplichting het aantal vaccinaties doet toenemen. Maar niet iedereen zal het doen. Sommigen in de zorg zullen ontslag nemen, anderen hun tegenstand verharden.’

Is het een goed idee om als ultieme noodgreep vaccinatie voor iedereen te verplichten?

Larson: ‘Dat zou ik niet doen. Ik heb in de Verenigde Naties vaak gewerkt rond burgerrechten. Er is een lijn tussen je recht op vrijheid en de situatie waarin je anderen schaadt. Alleen als je die lijn overschrijdt, kan je een vaccinverplichting opleggen.’

Waar ga je over die lijn?

Larson: ‘Op de plaatsen waar veel mensen dicht bijeen zijn: in een restaurant, een ziekenhuis, een concertzaal. Als je vrijheid inperkt, is het belangrijk dat te verbinden aan die plaatsen. Dat is altijd zo geweest: moslims kunnen niet op bedevaart naar Mekka zonder sommige vaccinaties.’

Piot: ‘Dat werkt inderdaad heel krachtig. Saudi-Arabië heeft een ministerie dat zich met de bedevaart naar Mekka bezighoudt. Zonder vaccinatie kom je het land niet in.’

Larson: ‘Dat toont opnieuw dat we hier anders over moeten praten. De boodschap is niet: ‘Je moet van de staat een vaccin nemen.’ De boodschap is: ‘Je hebt een vaccin nodig om op de plaats waar je naartoe wil de anderen veilig te houden, boven op de bescherming voor jezelf. En als je echt geen prik wilt, staat het je vrij niet naar die plaats te gaan.’

De boodschap is niet: ‘Je moet van de staat een vaccin nemen.’ Maar: ‘Je hebt het nodig om waar je naartoe wil de anderen veilig te houden, boven op de bescherming voor jezelf.
Heidi Larson

In Brussel wordt de coronapas dit weekend ingevoerd. Je krijgt de pas niet alleen na een vaccinatie, maar ook na een negatieve test of een bewijs van antilichamen na een besmetting.

Larson: ‘Mensen krijgen een optie? Dat vind ik goed. Dat is belangrijk om vertrouwen op te bouwen. Voor sommigen is het heel belangrijk dat ze zelf kunnen kiezen.’

De vraag is of dat de hardliners zal overtuigen. Hoe groot is die groep?

Larson: ‘Ze wordt iets groter. Aan het begin van de pandemie was er een grote groep twijfelaars. Na verloop van tijd kozen ze een kant, vaak op basis van persoonlijke ervaringen of van wat ze lazen. Sommigen werden pro vaccin, anderen tegen. De overzichten van een half jaar geleden zien er wat dat betreft heel anders uit dan die van vandaag.’

Kunnen we ons het verzet van die minderheid veroorloven als in Brussel geen 70 procent van de volwassenen is gevaccineerd? De regering legt daar de lat voor het openen van de samenleving.

Piot: ‘Ik denk het niet. De drempel van 70 procent was de juiste tot de deltavariant kwam. Die is veel besmettelijker. De lat moet nu op 85 procent worden gelegd.’

Van de volwassenen of van de hele bevolking?

Piot: ‘Dat is nog voer voor debat. Maar ik begin meer en meer te denken van de hele bevolking. Kijk naar Australië. Dat sloot zich helemaal af en dacht corona op zijn grondgebied te kunnen uitroeien. Toen kwam er één besmetting - met de deltavariant - binnen. En nu is het out of control. De grote steden zitten er voor maanden in lockdown. Dat toont hoe je gedwongen wordt tot één strategie: samenleven met het virus en via vaccinaties de schade beperken. Je kan de deltavariant niet stoppen, maar hoogstens in bedwang houden.’

Doen we dat? Moeten we ons zorgen maken over de winter in België?

Piot: ‘Kijk naar de cijfers. De mensen die vandaag in het ziekenhuis belanden of sterven, zijn overwegend mensen die niet gevaccineerd zijn of heel oude mensen met meerdere andere aandoeningen. Die laatste groep heeft een boostervaccin nodig.’

‘Voor de meesten van ons lijkt het oké. Uiteraard zullen meer mensen besmet worden omdat we in de winter vaker binnenzitten, maar dat zal doorgaans niet leiden tot hospitalisatie. Ik verwacht ook een stevige griepuitbraak. Er was door de lockdown vorig jaar nauwelijks griep en dus is er een immunologisch vacuüm.’

Wordt dat het patroon van de komende jaren? Een coronawinterseizoen?

Piot: ‘Ik werk met de International Science Council aan langetermijnscenario’s en geef daar geregeld briefings over aan centrale banken of financiële instellingen. Ik vertel ze dat ik geen kristallen bol heb, maar wel een basisscenario: het coronavirus blijft nog lang bij ons, met af en toe een opstoot. Of we het echt onder controle houden, hangt in de eerste plaats van twee dingen af: Krijgen we de vaccinatiegraad omhoog? En duikt er een crazy variant van het virus op?’

Hoe groot is het risico op een gevaarlijkere variant?

Piot: ‘Normaal worden virussen minder besmettelijk. Maar zoiets kan tot 20 jaar duren. Er is een hypothese dat in de 19de eeuw al een virulent coronavirus woedde, dat uitdoofde tot het muteerde naar de huidige varianten die banale verkoudheden verwekken.’

Wat leert dat basisscenario over België?

Piot: ‘Dat het een illusie is te denken dat we compleet veilig zijn als 90 procent van de mensen rondom ons gevaccineerd is. Het virus gaat niet meteen weg. We zullen ermee moeten leren leven, net zoals we met een jaarlijkse griepuitbraak leven.’

Zullen de mondmaskers ooit verdwijnen?

Piot: ‘Ik denk dat ik ze voor de rest van mijn leven in het openbaar vervoer zal opzetten. En ik zal er ook een gebruiken als ik een verkoudheid heb. Het kost me niets, ik bezorg er niemand last mee en het helpt.’

‘Ik herinner me hoe ik in 1981 voor het eerst naar Japan ging en mensen in de straat met een mondmasker zag. Ik dacht dat ze geobsedeerd waren door microbes. Tot iemand me uitlegde: ze doen dat omdat ze anderen willen beschermen. In Japan staat geen mondmasker dragen als je een snotneus hebt ongeveer gelijk met een sigaret roken in de lobby van een ziekenhuis.’

In Japan staat geen mondmasker dragen als je een snotneus hebt ongeveer gelijk met een sigaret roken in de lobby van een ziekenhuis.

Hoe ziet het coronabeleid van de komende jaren eruit?

Piot: ‘Ten eerste moeten we veel harder het virus opvolgen, via instellingen als Sciensano. De informatie moet gedeeld worden en er zijn alarmsystemen nodig om andere gezondheidsdiensten wereldwijd te waarschuwen, zodat meteen kan worden ingegrepen als het virus opflakkert of gevaarlijke varianten opduiken.’

‘We moeten ook vaccins naar Afrika sturen. Niet alleen omdat het gebrek aan bescherming er een van de grootste onrechtvaardigheden van dit virustijdperk is, maar ook om onszelf te beschermen. Hoe meer mensen om het even waar ter wereld besmet raken, hoe groter de kans dat nieuwe varianten ontstaan. Een vaccin is een van die uiterst zeldzame dingen in het leven: je helpt er zowel jezelf als anderen mee. Het is tegelijk egoïstisch en altruïstisch.’

Larson: ‘Een van de grote zorgen is dat andere epidemieën uitbreken, omdat kinderen in arme landen wegens covid de klassieke vaccins niet hebben gekregen. Zoiets kan gebeuren met de mazelen, die bijzonder besmettelijk zijn.’

Piot: ‘Voorts ben ik blij dat de Europese Commissie HERA heeft aangekondigd, de European Health Emergency preparedness and Response Authority. We zijn deze pandemie begonnen met exportverboden voor vaccins. Het is goed dat we nu een Europees gezondheidsbeleid in de steigers kunnen zetten. Ik snap eerlijk gezegd niet waarom het zolang heeft geduurd.’

Omdat gezondheidsbeleid politiek zo gevoelig ligt bij kiezers dat nationale regeringen het niet uit handen willen geven?

Piot: ‘Dat snap ik. Sociale zekerheid ligt overal gevoelig. In Duitsland gaat dat terug tot Bismarck. Je kan er niet lichtzinnig mee omspringen. En dus moeten EU-landen zelf hun medisch beleid voeren.’

‘Maar een virus kent geen grenzen. Onderzoek moet voldoende zwaar gefinancierd zijn en de strategische reserves moeten groot genoeg zijn. De Verenigde Staten hadden dat bij het begin van de pandemie en wij niet. Daarom is deze Europese samenwerking belangrijk. Je kan ze ook gebruiken voor onderzoek naar het beteugelen van stralingsgevaar bij een kernramp. Ook dat gezondheidsgevaar stopt niet aan de grens.’

In Israël zijn er plannen voor een jaarlijks coronavaccin. Is dat waar we naartoe gaan?

Piot: ‘Het enige eerlijke antwoord is dat we het niet weten. De situatie in Israël is heel apart. De intervallen tussen de twee prikken zijn er heel kort, dus de bescherming tegen het virus werkt er anders dan bij ons. We zijn nog aan het leren. Het goede nieuws is dat we kunnen leren. Er zijn goede data over wie in de ziekenhuizen ligt, met welke voorgeschiedenis en welk ziektebeeld.’

‘Maar er zijn andere medische doorbraken denkbaar. Het farmabedrijf Merck heeft deze maand in de VS een pil aangekondigd tegen covid. Je zou die in de apotheek kunnen gaan halen zodra je grieperig bent of coronasymptomen vertoont. Het duurt misschien nog een jaar of vijf voor die pil in de rekken ligt, maar ik zie zoiets wel gebeuren. In België werkt zowel ExeVir als het Rega Instituut aan dat soort brede behandelingen.’

Had u nog verwacht een pandemie als deze mee te maken?

Piot: ‘Een van de lezingen die ik vroeger vaak gaf - onder meer op het Wereld Economisch Forum in Davos - vertrok van de vraag: ‘Zijn we klaar voor de volgende pandemie?’ Het korte antwoord was toen: ‘Nee.’ Maar ik ging er altijd van uit dat het een griep zou worden.’

Het was in 2016 de titel boven een interview dat we in Davos hadden: ‘Griep is de grootste epidemie die op ons afkomt.’

Piot: ‘Dat dacht ik toen. Maar ik was fout. Dat toont hoe het vooral belangrijk is klaar te staan voor de volgende pandemie. Vanuit Davos hebben we dat kunnen doen met CEPI - een coalitie van onder meer de farmabedrijven Johnson & Johnson en Takeda, Japan, Europese regeringen, de Bill and Melinda Gates Foundation en de Wereldgezondheidsorganisatie - om sneller vaccins tegen nieuwe virussen te kunnen ontwikkelen.’

‘Daarom is HERA zo belangrijk. Daarom is een regionale vaccinproductie - in Afrika, in Azië - zo belangrijk. Daarom is het cruciaal dat het African Center for Disease Control van de Afrikaanse Unie niet wacht op liefdadigheid uit de Europese Unie. Het heeft zelf vaccinleveringen onderhandeld.’

‘We moeten samenwerken. Al die allianties tussen overheden, bedrijven en internationale organisaties zijn belangrijk. Ik ben daar heel hard mee bezig: het is een beetje mijn fonds de commerce geworden om mensen bij elkaar te brengen. We moeten nu niet alleen meer het urgente crisismanagement doen, maar ook kijken naar de toekomst. Het beste moment om ons voor te bereiden op de volgende pandemie is nu.’

Lees verder

Advertentie
Advertentie
Advertentie
Advertentie

Gesponsorde inhoud

Gesponsorde inhoud