reportage

Vlaanderen, een vrijdag de dertiende

Een teleurgestelde Marie-Louise Lambert nu ze gehoord heeft dat er zondag geen mis wordt gelezen in de Antwerpse kathedraal. ©rik van puymbroeck

Sommige dagen vergeet je nooit en in zo’n dagen leven we nu. Op 13 maart, een vrijdag in 2020, viel Vlaanderen stilaan stil. Wie weet voor hoelang.

Ze wisten het niet en toch bleven ze kalm. Uit Londen waren Susan en Richard Push gekomen en uit Moskou Pavel Nikolau. Speciaal een weekend Gent om de oude meester Van Eyck te zien. Covid-19 sloot de deuren. ‘Kunnen we nog naar de kathedraal?’, vroeg Susan. We wisten het niet.

Richard en Susan Push kwamen vruchteloos uit Londen om de Van Eyck-tentoonstelling in Gent te bezoeken. ©rik van puymbroeck


Paul De Coninck wist ook niet wat hij donderdag, op een parking in Duitsland, hoorde toen hij de persconferentie van de regering volgde. ’s Namiddags had hij zijn skivakantie in Oostenrijk onderbroken om terug naar Gent te rijden. Deze vrijdag zit hij verslagen in zijn gesloten brasserie Maximiliaan. Aan de deur hangt zijn ongenoegen: ‘Horeca verplicht gesloten door incapabele politici.’ In zijn hart zit zijn schrik. ‘Ik sloot vandaag al om mijn leveranciers geen verse waren meer te laten brengen. Vijf jaar geleden investeerde ik 400.000 euro. Onlangs sloot ik drie dagen om te schilderen en te behangen. Mijn buffer is weg. Ik denk dat ik dit niet overleef.’ Zeker weet hij het niet.

De uitbater van de brasserie Maximiliaan neemt duidelijk geen vrede met de hem opgelegde sluiting. ©rik van puymbroeck

Maar wie weet wat? Met water gewapend vult Lena Van Simaeys haar kleine Toyota: zes bidons van vijf liter. ‘Aan de kassa zeiden ze: ‘Madame, er komt water uit de kraan.’ Ja. ’t Is juuste. Maar ik had er niet aan gedacht.’ Maar nu ze zelfs de kleinkinderen niet van school mag halen, moest ze toch iets doen? ‘Wie weet wat er komt.’

Wist niemand dan twee weken terug dat wat in Italië gebeurde, ook bij ons kon voorvallen? Geert Bekaert, op de campus Brugge van de KU Leuven docent sterkteberekening, weet zelf nog niet wat hij met die acht pakken van twaalf rollen wc-papier gaat doen. En met dat water, die rijst, de eieren, de pasta en de Rodenbach. ‘Ze zeggen dat dit geen lockdown is, maar in feite is het dat wel. Waarom hebben ze al die mensen die uit Italië kwamen niet beter getest?’ Wie weet dat? Wat hij wel weet, is dat het jaarlijkse concert van de Koninklijke Fanfare De Ridder Jans Zonen uit Dadizele, waar hij trombone speelt, is afgelast. Wie weet tot wanneer.

Lege terrasstoelen op de Leuvense Oude Markt. ©rik van puymbroeck


‘Weet u of er zondag een viering is?’, vraagt Marie-Louise Lambert in Antwerpen aan de suppoost van de Onze-Lieve-Vrouwkathedraal. Nee mevrouw, de kathedraal sluit zaterdag. Zondag is er wel een livestream. Ze weet niet of ze zal kijken. ‘Het is hetzelfde niet’, zegt ze. ‘De mis is hier zo schoon. Deken Bart Paepen is een bijou. Maar ik begrijp het. Weet je wat ik al een tijdje denk? Dat we weer in de plagen van Egypte zitten.’

De straten lopen stilaan leeg. In Gent, in Tielt, in Antwerpen en in Leuven. Daar, op de Oude Markt, de langste toog van Vlaanderen, gaat om middernacht voor lang het licht uit. ‘De Kotmadam’ moet even geen kotsende studenten vrezen. De stoelen, al uitgezet voor de lentezon, zullen leeg blijven. En in Barboek, waar je ook koffie kan drinken, zullen na het verplicht gesloten weekend, enkel boeken te koop zijn. ‘Gisteren verkochten we nog ‘De Pest’ van Albert Camus’, zegt Lies, de bazin.

Wie weet hoe lang dat geleden was.

Het gastenboek van de Antwerpse kathedraal. Helpt de handdruk van een priester tegen het virus? ©rik van puymbroeck


Lees verder

Advertentie
Advertentie
Advertentie

Gesponsorde inhoud

Gesponsorde inhoud