weekboek

Wat gunt Bart De Wever premier Michel nog?

Als Bart De Wever premier Charles Michel blijft vernederen, dan heeft hij straks geen enkele Franstalige partner meer om een regering te vormen. Wil De Wever nog enige goodwill bewaren, dan moet hij Michel de ruimte laten om te scoren met het regeringswerk, zeker in deze verkiezingsjaren.

Hebt u gezien hoe Bart De Wever, zonder de premier te ontzien, heeft getoond wie de echte baas is van centrumrechts? De manier waarop de N-VA-voorzitter de kernuitstap naar de regeringsonderhandelingen van 2019 doorverwees, was een politieke vernedering voor Charles Michel (MR).

Die had kort daarvoor nog op tafel geklopt. Hij zou niet tolereren dat iemand het Energiepact – met bijhorende kernuitstap – torpedeerde. Waarna hij onder druk van de N-VA de zaak eerst moest uitstellen naar volgend jaar. En ondertussen kan de premier blijkbaar helemaal fluiten naar zijn Energiepact.

Gebakken peren

Dat was nog klein bier in vergelijking met de affaire-Francken. Zot van glorie, zoals in regeringskringen wordt gezegd, ging de populaire Theo Francken (N-VA) met de eerste minister in de contramine over de opschorting van de repatriëring van Soedanese migranten.

En wat deed De Wever? Die maakte duidelijk dat hij 100 procent achter zijn goudhaantje Francken staat, waardoor Michel achterbleef met de gebakken peren.

Het lijkt De Wever worst te wezen dat hij geen bondgenoten meer overhoudt om nog een regering te vormen.

Een streng maar rechtvaardig asiel- en migratiebeleid, daar wil de N-VA mee scoren bij de verkiezingen. Het past in het Vlaams-nationalistische verhaal over identiteit, die onder druk staat door de migratiestromen. Het is hét thema waarmee over de hele wereld verkiezingen gewonnen of verloren worden.

De premier surft mee op het succes van het kordate N-VA-beleid, dat even goed in Wallonië als in Vlaanderen aanslaat. De kwestie Soedan legde echter pijnlijk bloot hoe Michel naar de pijpen moet dansen van de N-VA.

Nu de verkiezingen naderen, zal de N-VA nog meer gaan wegen. Het geruzie in de regering-Michel dreigt nog vele decibels luider te gaan klinken en het regeringswerk helemaal onmogelijk te maken.

Verzieken

Alleen al de strijd in Antwerpen tussen burgemeester De Wever en uitdager Kris Peeters (CD&V) kan centrumrechts verzieken en hypothekeren. Michel weet dat.

‘Kris en Bart zijn allebei sterke persoonlijkheden. Dat de strijd om Antwerpen tot spanningen leidt en zal leiden, is dus onvermijdelijk’, zegt de premier. ‘Maar ik zal mijn best doen om de campagne zo veel mogelijk uit het vaarwater van de regering te houden. Daarom ben ik zelf geen lijsttrekker in Waver.’

Het is geen optie om de knop van de regering op pauze te zetten, meent de premier. Maar zelfs al houdt Michel zich fulltime bezig met het managen van de vijandelijkheden tussen zijn Vlaamse coalitiepartners, het blijft nog maar de vraag of hij het wantrouwen in zijn regering nog de baas zal kunnen.

Dat moet snel duidelijk worden, want CD&V en Open VLD hebben in tegenstelling tot de N-VA hun trofeeën uit het Zomerakkoord nog niet op het droge. De hervorming van de vennootschapsbelasting is goedgekeurd, de effectentaks en het onbelast bijverdienen nog altijd niet. Het Zomerakkoord is nog altijd niet rond.

En dan is er nog altijd de vergoeding voor de gedupeerde Arco-coöperanten, stilaan het monster van Loch Ness van de Belgische politiek. Ook het dossier ‘cash for cars’, het inwisselen van bedrijfsauto’s voor nettoloon, ligt nog op de regeringstafel. Bij de grote pensioenhervorming moeten ook nog altijd knopen worden doorgehakt over wat precies zware beroepen zijn. En gaan we naar een pensioensysteem met punten, of toch niet?

Een tegen allen

De verkiezingen van 2018 en die van 2019 werpen hun schaduw vooruit. Ze zijn dan ook van levensbelang voor N-VA en CD&V. Die vechten een grote veldslag uit over wie de Vlaamse volkspartij voor de komende jaren wordt. Het wordt een vuile oorlog, waarbij niets of niemand wordt ontzien.

De gedroomde setting van De Wever is die van een tegen allen. Dat levert hem zowat alle stemmen ter rechterzijde op, met enkel nog concurrentie van een moeizaam rechtkrabbelend Vlaams Belang. Het lijkt De Wever daarbij worst te wezen dat hij geen bondgenoten meer overhoudt om nog een regering te vormen. De dag na de verkiezingen worden we wakker in een andere wereld, meent De Wever.

Maar zolang de N-VA niet wil overgaan tot het uitroepen van de Vlaamse onafhankelijkheid - en de Catalaanse kwestie leerde dat lichtzinnigheid uit den boze is - heeft De Wever toch nog één partij aan de andere zijde van de taalgrens nodig om een federale regering te vormen. Als hij die goodwill bij Michel verspeelt, mag de N-VA nog de grootste partij zijn, ze dreigt dan wel op de harde oppositiebanken te belanden om voor jaren langs de zijlijn te staan roepen. In dat geval verliezen De Wever en co. de strijd om de Vlaamse volkspartij te worden alsnog.

Lees verder

Gesponsorde inhoud