nieuwsanalyse

Parti Socialiste op drift in Brussel

De Brusselse burgemeester Philippe Close lijkt voorlopig vooral te doen alsof er niets is gebeurd. ©Photo News

Een onthoofde Brusselse PS slaagt er maar niet in het deksel weer op de Brusselse rioolput te krijgen. Dat blijkt uit de nieuwe schandalen rond de vzw Gial, die instaat voor de informatica in de stad Brussel.

Na het pensioen van Philippe Moureaux en de aftocht van Charles Picqué was Laurette Onkelinx de nieuwe patron van de Brusselse afdeling van de Parti Socialiste. Zij had de regie stevig in handen, bleek na de verkiezingen van 2014. Ze was Charles Michel en de MR te snel af door in het Brussels Gewest de kaart van DéFi te trekken, waardoor de PS de sleutel in handen had om een Brusselse coalitie tussen de PS, het cdH en DéFi op de been te brengen.

De schandalen rond de daklozenorganisatie Samusocial betekenden evenwel het begin van het einde voor Onkelinx. Ze kwam intern onder vuur te liggen, omdat ze de Brusselse PS-burgemeester Yvan Mayeur de hand boven het hoofd had proberen te houden, terwijl dat de Brusselse PS schade toebracht.

Bij de Brusselse PS is niemand meer die de lijnen uitzet, waardoor er ook niemand meer is met wie politieke afspraken kunnen worden gemaakt.

Het gevolg was dat Onkelinx in het heetst van de strijd de politiek vaarwel zei tijdens een emotionele persconferentie. Helemaal weg is ze nog niet, ze verdwijnt pas in 2019 van het toneel, maar haar positie is wel danig verzwakt. ‘Er is eigenlijk niemand meer die de lijnen uitzet bij de Brusselse PS, waardoor ook niemand nog weet met wie politieke afspraken kunnen worden gemaakt’, zegt een Brusselse hoofdrolspeler.

Vervoort maatje te klein

De Brusselse minister-president Rudi Vervoort (PS) is een maatje te klein om de Brusselse PS te leiden, is te horen. Tijdens het Samusocial-schandaal trok hij de kaart van de transparantie over mandaten en vergoedingen, maar daar is al bij al weinig van in huis gekomen. Brussels Parlementsvoorzitter Charles Picqué stelde toen, omringd door tien fractieleiders, wel een nieuwe bijbel van goed bestuur voor, maar het ziet er niet naar uit dat de PS de bezem door haar eigen machtsstructuur wil halen.

Even leek Philippe Close, Mayeurs opvolger als burgemeester van de stad Brussel, de nieuwe sterke man te worden. Hij heeft het charisma, luidt het in Vlaamse kringen. Maar vooralsnog lijkt hij vooral te doen alsof er niets is gebeurd. Hij kondigde een schoonmaakoperatie in de Brusselse vzw’s en mandaten aan, maar trok zich zelf niet terug uit de vzw Brussels Expo, het hart van het vzw-rioolsysteem waarop de macht van de Brusselse PS deels is gestoeld. Integendeel, Close trok meer dan ooit aan de touwtjes en zoekt nu zelfs vers geld voor de Heizelpaleizen.

Als de rioolput er dan weer afvliegt, zoals nu bij de Brusselse vzw Gial, valt op hoe de PS-kopstukken het onverdedigbare toch weer verdedigen.

En als de rioolput er dan weer afvliegt, zoals nu bij de Brusselse vzw Gial, valt op hoe de PS-kopstukken het onverdedigbare toch weer verdedigen. Zoals Mayeur zich destijds verongelijkt voelde omdat heisa werd gemaakt over zijn gegraai bij de daklozenorganisatie Samusocial, zo nam de Brusselse schepen Karine Lalieux (PS) de verdediging op zich over de vergoeding van 1.000 euro per dag - 18 jaar lang - voor de directeur van Gial. ‘Ze was marktconform’, huldigde de ‘rode’ Lalieux plots de principes van de markt.

Alle mooipraterij over transparantie ten spijt kan je in Brussel niet anders dan vaststellen dat de backoffice van de PS - terug te vinden in de wirwar aan Brusselse agentschappen, intercommunales, vzw’s en administraties - nog altijd stevig in het zadel zit. De partij mag dan op drift zijn en geen patron meer hebben die de marsorders geeft, de machtsstructuren zijn onaangetast. Net zoals de rode arrogantie die daarmee gepaard gaat in het Brusselse.

Lees verder

Advertentie
Advertentie
Advertentie
Advertentie

Gesponsorde inhoud

Partner content