De crisismanager die voor zijn eerste strategische keuze staat

Sp.a-voorzitter Conner Rousseau. ©Photo News

In negen maanden tijd heeft Conner Rousseau de sp.a omgevormd tot een performante communicatiemachine. Nu staat hij voor de vraag welke kant hij die machine op stuurt. Naar een meerderheid of naar verkiezingen?

Een week geleden, toen in de poging een Arizonacoalitie te vormen alle ogen al op de sp.a waren gericht, ging partijvoorzitter Conner Rousseau op bezoek bij Club Brugge. Met een blauw-zwarte sjaal rond de nek poseerde hij onder de slogan ‘No Sweat, No Glory’. De meer dan 900 reacties op zijn Facebook-post daarover gingen vooral over voetbal: trots bij blauw-zwarte socialisten, ergernis en teleurstelling bij rode supporters van andere clubs.

Wie dacht dat het statement van de partijvoorzitter over voetbal ging, vergist zich. Het bezoek toont net waar Rousseau achter de schermen mee bezig is: de sp.a omvormen tot een performante machine, opgetrokken uit een sterk merk, bekende koppen en een hechte community van supporters daarrond. In de voetbalwereld is Club Brugge op dat terrein een pioneer in ons land, die dankzij sterk uitgewerkte sociale media in volle lockdown zelfs een imposante virtuele kampioenenviering op poten zette.

De buitenwereld ziet alleen dat de sp.a van stijl is veranderd. De voorzitter draagt een T-shirt en sneakers, spreekt de ‘matekes’ aan en communiceert op Instagram alsof hij het hele systeem uitdaagt. 'Can't hear dem liars', poste hij deze week boven een foto van zichzelf, ogen dicht en muziekpods in de oren. De boodschap was gericht aan de voorzitters van de MR, Open VLD en CD&V, die hem tevergeefs aan tafel probeerden te krijgen met het cdH en de N-VA. Toch gaan die gesprekken verder.

Baby Pia

Wat schuilt achter die Instagram-façade? Legt de sp.a andere accenten? Is ze van koers veranderd? Weet de partij waar ze naartoe wil, na 17 jaar verkiezingsnederlagen? 2003 was de laatste keer dat de Vlaamse socialisten in de Kamer of het Vlaams Parlement zetels wonnen.

De analyse die op de Grasmarkt, het hoofdkwartier dat de sp.a binnenkort verlaat, wordt gemaakt, is dat het met de inhoud van het partijprogramma wel snor zit. ‘Kijk naar het postelectoraalonderzoek van Stefaan Walgrave’, legt politiek directeur Gorik Van Holen uit 'en je ziet dat het redelijk goed zit. Kijk naar de Warmste Week in Vlaanderen en naar de reactie op het dure medicijn voor baby Pia. Waar wij voor staan is common sense in Vlaanderen.’

‘Niet de inhoud was het probleem’, zegt ook Kamerlid Joris Vandenbroucke. ‘Het was de partij. Mensen denken dat we het niet menen, niet kunnen of niet willen.’

Opnieuw solliciteren

Om die reden is Rousseau de voorbije negen maanden de partij beginnen verbouwen. Iedereen op de Grasmarkt moest opnieuw solliciteren voor een job. Parlementsleden mogen niet zelf meer kiezen wie hun persoonlijke medewerker is: de partij stuurt die groep mensen aan. En de provinciale federaties zijn hun budget en beslissingskracht kwijt. Bij verkiezingen huurde de sp.a Limburg bijvoorbeeld een ander communicatiebureau in voor de campagne dan de rest van de partij.

Tegelijk is de aansturing van de partij anders. Rousseau toetst beslissingen af met een groep kopmannen en -vrouwen voor elke provincie: Jinnih Beels voor Antwerpen, Hannelore Goeman voor Brussel, Meryame Kitir voor Limburg, Joris Vandenbroucke voor Oost-Vlaanderen, Mohamed Ridouani voor Vlaams-Brabant en Melissa Depraetere voor West-Vlaanderen.

Tijdens onderhandelingen wordt teruggekoppeld naar de oude garde: Freya Vandenbossche en de oud-voorzitters Caroline Gennez, Bruno Tobback en John Crombez.

Het partijbureau, waarop alle parlementsleden welkom zijn, vergadert niet meer wekelijks maar om de twee weken. Er is een agenda, met nota’s per punt én voorstellen tot beslissingen, wat vroeger niet altijd systematisch gebeurde. Wie het woord neemt, krijgt een paar minuten. Wat al gezegd is, mag niet worden herhaald.

Ambassadeurs

De reden voor die manier van werken ligt opnieuw in de analyse van het sp.a-probleem: de inhoud is goed, maar de boodschap komt niet over. Daarom moet eerst helder beslist worden, zodat die beslissing ook helder kan worden geformuleerd, van de tv-studio’s van 'Ter zake' tot op de lokale markt. Rousseau noemt het een ‘pact of uniformity’: de boodschap moet overal dezelfde zijn, zodat ze inslaat.

Om die reden is de partijstructuur aangepast. Klassiek zijn de studiedienst en de communicatiedienst belangrijk. De sp.a heeft nu een derde pijler: de ambassadeurs. Daar werken vooral de mensen die vroeger op de provinciale secretariaten werkten en die helpen de boodschap uitdragen. Het idee komt opnieuw uit de merkenbusiness: dat officiële campagnes niet zonder mond-tot-mond-reclame kunnen.

Van buiten bekeken werkt de strategie. De openlijke animositeit tussen John Crombez en Bruno Tobback is voorbij. En er valt in de verste verten geen socialistisch parlementslid of burgemeester te bespeuren die het nodig vindt in de pers een alternatieve strategie voor de partij voor te stellen. Er zit geen ruis op de boodschap.

In die zin heeft Rousseau zich achter de schermen de voorbije maanden ontpopt tot een manager die de machine weer heeft doen draaien. De verhuizing naar de kantoren van de PS - veel zichtbaarder en prestigieuzer dan het gebouw zonder ramen op de Grasmarkt - moet dat mee uitstralen. Als het coronavirus het toelaat, volgt dit najaar en in 2021 een inhoudelijke opfrisbeurt met Go Left XL-congressen, waar vooral buitenstaanders het woord moeten krijgen. Dat moet uitmonden in een inhoudelijk congres.

Strategische tweesprong

Middenin dat change management breekt voor Rousseau nu al een cruciaal moment aan: het punt waarop de eerste strategische keuze moet worden gemaakt. De partijvoorzitters Georges-Louis Bouchez (MR), Joachim Coens (CD&V) en Egbert Lachaert (Open VLD) hebben een relancenota van 25 pagina’s klaar, waarvan ze willen weten of die op steun van Rousseau kan rekenen.

De Arizonacoalitie afschieten dreigt de sp.a er te laten uitzien als een partij die mee schuldig is aan de impasse en het land recht naar verkiezingen leidt. Alle opties voor een meerderheid zijn dan geprobeerd.

De nota aanvaarden als startpunt voor gesprekken dreigt de sp.a als enige linkse partij in een nipte en labiele regering te loodsen met de liberalen, christendemocraten en de N-VA. In dat scenario huizen straks aan de Keizerslaan een meerderheidspartij en een oppositiepartij in hetzelfde gebouw, met tussen hen de muren uitgebroken.

Welke kant van die tweesprong neemt de sp.a? De vraag ligt nog altijd open. Maar een dezer dagen moet een helder antwoord komen, dat vervolgens door de sp.a-machine zonder ruis gecommuniceerd moet worden.

Lees verder

Advertentie
Advertentie

Gesponsorde inhoud