Dermagne wil zich (nog) niet verbranden aan loonoverleg

©Photo News

Federaal minister van Werk en Economie Pierre-Yves Dermagne (PS) heeft weinig zin om het loonoverleg zelf in handen te nemen. De vakbonden en de werkgeversorganisaties krijgen nog een herkansing, al lijkt het slaagpercentage daarvan dicht bij nul te liggen.

Ook bij een tweede poging zijn de vakbonden en de werkgeversorganisaties er woensdag niet in geslaagd om zelfs maar onderhandelingen op te starten over hogere lonen. Volgens het rapport van de Centrale Raad voor het Bedrijfsleven mogen de lonen in de privésector dit en volgend jaar met maximaal 0,4 procent boven op een verwachte indexering van 2,8 procent stijgen. Een aalmoes, vinden de vakbonden.

De bal komt daarmee in het kamp van minister van Werk en Economie Pierre-Yves Dermagne (PS) te liggen, maar die heeft weinig zin om zich te verbranden aan het dossier. Hij schopt de bal terug naar de sociale partners, die tot 15 maart de tijd krijgen om een oplossing te zoeken. De Franstalige socialist is wel bereid om als 'facilitator' op te treden tijdens de onderhandelingen.

Toch lijkt elke poging om het overleg te reanimeren op falen te zullen uitdraaien. Door het fors te spelen hoopten de vakbonden gaten te kunnen schieten in de Wet van 1996, die bepaalt dat de loonkosten in ons land niet sneller mogen stijgen dan die in de buurlanden. De wet werd tot grote woede van de vakbonden aangescherpt door de regering-Michel, waardoor de loonmarge nu beperkt blijft tot 0,4 procent.

Omzendbrief

In het regeerakkoord werd echter vastgelegd dat niet wordt geraakt aan de Wet van 1996. Hoewel zijn partij de aanpassingen aan de wet altijd heeft bestreden, gaf Dermagne intussen te kennen dat hij zich aan de afspraken uit het regeerakkoord houdt. Wel laat dat akkoord toe om via een omzendbrief creatieve oplossingen te bedenken waarmee de wet kan worden omzeild.

De vakbonden beseffen dat veel bedrijven het moeilijk hebben door de coronacrisis, maar ze willen dat extra opslag kan worden gegeven in bedrijven die het ondanks die crisis goed doen. Ze denken dan onder andere aan de farma- of de distributiesector. De werkgeversorganisaties waren naar eigen zeggen bereid om naar creatieve oplossingen te zoeken, bijvoorbeeld door de invoering van een coronapremie mogelijk te maken in ondernemingen die daarvoor de financiële ruimte hebben.

'Aalmoes met medaille'

Bij de vakbonden vinden ze zulke oplossingen echter een 'aalmoes met een medaille bij'. Hun lezing is dat een akkoord met een loonsverhoging van 0,4 procent en een premie voor een beperkt aantal bedrijven onaanvaardbaar is voor hun achterban. De vakbondstop leunt dan liever achterover en laat Dermagne het vuile werk opknappen.

Als de sociale partners tegen 15 maart niet tot een oplossing komen, schrijft de wet immers voor dat Dermagne een compromisvoorstel moet uitwerken. Zo brengen de bonden de Franstalige socialist in een lastig parket, want hij moet dan een loonmarge vastleggen op basis van een wet die zijn eigen partij altijd heeft bestreden. 'Mooi cadeau krijgt hij van de bevriende vakbond ABVV', klinkt het smalend in werkgeverskringen.

Al te veel creativiteit kan Dermagne zich bovendien niet veroorloven, want daarvoor heeft bij de steun van de regering nodig en de liberalen gaven al aan niet eender wat te accepteren. Dat hij de bal nog eens terugtrapt kan dus vooral gezien worden als een ultieme poging om heibel in de regering te vermijden. Om de werkgevers en de bonden tot een compromis te bewegen, lijkt evenwel een mirakel nodig. Voor een regering die hoog inzette op het sociaal overleg dreigt het hele dossier een domper te worden.

Lees verder

Advertentie
Advertentie
Advertentie

Gesponsorde inhoud

Gesponsorde inhoud