nieuwsanalyse

Di Rupo duwt Magnette opzij en blijft le grand régisseur

Elio Di Rupo bij de eedaflegging in het Waals parlement ©BELGA

Surprise du chef. PS-kopman Elio Di Rupo laat de federale onderhandelingen niet zomaar over aan zijn kroonprins Paul Magnette, nu hij voor de derde keer de Waalse regering gaat leiden. Dat hoeft geen slecht nieuws te zijn voor de Vlaamse partijen.

‘Zolang ik voorzitter ben, blijf ik federaal onderhandelaar.’ Nee, het is niet direct een quote die je verwacht van een minister-president die net feestelijk de eed heeft afgelegd.

Zeker niet als het gaat om de 68-jarige voorzitter van de PS, waar iedereen zich al lang afvraagt wanneer de oude vorst plaats ruimt voor de kroonprins, die al jaren in de wachtkamer zit. Bovenal strookt het niet met wat die kroonprins - Paul Magnette - enkele uren eerder wereldkundig maakte: dat de Luikse regionalist Jean-Claude Marcourt en hij de federale onderhandelingen voortaan voeren.

In de PS-gelederen heerste dan ook totale verbazing toen Di Rupo ’s middags in interviews met de VRT dat scenario doorkruiste. ‘Als men mij uitnodigt, zal ik onderhandelen. Met Magnette en Marcourt, ja. Het wordt een trio, formidabel toch?’

Met wie dat allemaal afgesproken was, probeerde onze redactie te achterhalen bij meerdere PS’ers. ‘Bel naar de voorzitter’, luidde telkens het antwoord.

Maar belt in de PS zelf eigenlijk nog iemand met de voorzitter? 4 uur later corrigeerde de partij via het persagentschap Belga dat Magnette en Marcourt de basistandem vormen voor de federale besprekingen en dat Di Rupo ‘in een overgangsfase’ beschikbaar blijft. Over hoelang die overgangsfase duurt - lees: over hoelang Di Rupo nog voorzitter blijft - ‘zal het partijbureau snel beslissen’.

Elio Di Rupo en Paul Magnetto: explosieve relatie ©BART DEWAELE/ID

Het is sinds de verkiezingen al de derde keer dat de partij de communicatie moet bijsturen na een uitspraak van Di Rupo of Magnette. Het toont twee dingen aan: dat de verhouding tussen de twee tenoren explosief is. En dat Di Rupo, zelfs nu hij al voor de derde keer naar l’Élysette in Namen trekt, de partij én het federale België niet zomaar wil lossen.

Dat hoeft geen slecht nieuws voor de federale regeringsonderhandelingen te zijn, als het plan standhoudt. Hoewel je kan zeggen dat de spanningen aan de PS-top er geïmporteerd worden, wordt in hoge N-VA-kringen van een lichtpuntje gesproken dat Di Rupo mee onderhandelt.

De Vlaamse partijen die nog op een paars-gele coalitie hopen, zagen het niet graag gebeuren dat ze met de radicalere Magnette zouden achterblijven. Terwijl Di Rupo eerder de man van het grote compromis is, stelt de burgemeester van Charleroi de strijd met de concurrent PTB voorop.

Bovendien bestaat tussen Di Rupo en N-VA-voorzitter Bart De Wever veel wederzijds respect, al valt te horen dat ook tussen De Wever en Magnette de dooi is ingezet.

Onverwachte openheid

Opvallend was dat Marcourt gisteren in het Waals Parlement een nog spraakmakender interview gaf. Zonder veel rond de pot te draaien bevestigde de nieuwe voorzitter van het Waals Parlement dat de PS al meerdere gesprekken met de N-VA heeft gehad en dat een regering met de partij ‘moeilijk, maar een mogelijkheid is’.

Niet de inhoud, maar de snelheid waarmee Marcourt die openheid bood, wekte verwondering in de socialistische familie.

Een regering van de PS en de N-VA is moeilijk, maar een mogelijkheid.
Jean-Claude Marcourt
federaal onderhandelaar voor de PS

Verwacht werd dat de PS na de vorming van een Waalse regering met de verfoeide MR eerst weer een crisismomentje wou inlassen, alvorens naar een volgende fase over te gaan en met de N-VA federale regeringsonderhandelingen op te starten.

Zo mogelijk nog interessanter is de samenstelling van het nieuwe onderhandelaarsteam. Door met de Waalse minister-president, de Waalse parlementsvoorzitter en de toekomstige PS-voorzitter aan te schuiven lijkt de PS te kennen te geven dat ze zich klaarmaakt voor een dialoog tussen de regio’s over hoe die samen het federale niveau zullen besturen. Dat lijkt aan te sluiten bij de confederale logica van de N-VA. Als onderhandelaars Bart De Wever en Theo Francken straks de nieuwe Vlaamse minister-president Jan Jambon meenemen naar de federale formatie, is de ‘confederale tekening’ compleet.

Elio Di Rupo en Bart De Wever in 2010: wederzijds respect ©BELGA

Maar of dat allemaal ergens toe leidt, blijft hoogst onzeker. Bij de PS is het voorkeursscenario nog altijd paars-groen. De eis dat Open VLD gedumpt wordt in een paars-gele coalitie, moet vooral gezien worden als een poging om de N-VA te doen afhaken.

Bij Groen en Ecolo, die door de informateurs zijn bedankt voor bewezen diensten, heerst niet de minste onrust. Zij gaan ervan uit dat ze in de wachtkamer zitten tot de paars-gele gesprekken crashen.

Een andere bron van onzekerheid is dat de MR onthoofd is door het vertrek van de zwaargewichten Charles Michel en Didier Reynders naar Europa. De verwachting is dat voor het voorzitterschap een strijd losbarst tussen de ministers Sophie Wilmès en Denis Ducarme en de jonge rebel Georges-Louis Bouchez. Alleen die laatste is dikke vriendjes met de N-VA en zijn kansen lijken bovendien beperkt.

Nu de MR met de PS en Ecolo Wallonië bestuurt, lijkt het bovendien comfortabeler om federaal dezelfde paars-groene kaart te trekken, zeker omdat de Franstalige liberalen nog minder dan de PS moeten weten van communautaire hervormingen.

Donderwolk

Nog een donderwolk verscheen gisteravond in de vorm van een peiling van Het Laatste Nieuws. Mochten het vandaag verkiezingen zijn, dan zou het Vlaams Belang de grootste partij worden. De N-VA zakt verder weg, CD&V en de sp.a hebben stilaan nood aan palliatieve zorg.

Het spreekt voor zich dat de peiling de al beperkte appetijt van de N-VA om met de PS in zee te gaan, niet zal aansterken. Het Vlaams Belang op Vlaams niveau in de oppositie houden was al lastig genoeg. Ook nog eens met de aartsvijand besturen, omschreef N-VA-kopstuk Johan Van Overtveldt eerder al als ‘zelfmoord’.

Anderzijds brengt de peiling ook paars-groen niet dichterbij. Open VLD en vooral CD&V verkeren niet in een toestand waarin ze het zich kunnen permitteren om vijf jaar lang door de N-VA en het Vlaams Belang neergeknuppeld te worden. 110 dagen na de verkiezingen zit de deur dus nog altijd op slot. De enige zekerheid die de peiling biedt, is dat nieuwe verkiezingen voor bijna niemand een uitweg bieden.

Lees verder

Advertentie
Advertentie

Tijd Connect