Het verraad van De Wever?

Dit crisismoment is anders dan de crisisjes die we sinds de verkiezingen van 13 juni al hebben meegemaakt. Ditmaal is het vertrouwen tussen de twee protagonisten Elio Di Rupo en Bart De Wever zoek. De reden, zo wordt gezegd, is het verraad van De Wever.

Waarover gaat het? De Wever en Di Rupo sloten na de verkiezingen in alle stilte een herenakkoord dat de basis moest zijn voor het vertrouwen tussen de twee overwinnaars van de verkiezingen om tot een grote staatshervorming te komen. Dat herenakkoord hield in essentie in dat er niet geraakt zou worden aan de financieringswet en dat in ruil voor de splitsing van Brussel-Halle-Vilvoorde werk zou worden gemaakt van een herfinanciering van Brussel.

Maar wat blijkt nu? De Wever & co willen toch een aanpassing van de financieringswet. Bovendien willen ze eerst zekerheid over die herziening van de financieringswet, alvorens het bijkomend geld voor Brussel - er is sprake van zowat 1,5 miljard euro in de komende vier jaar - vrij te geven. Dat betekent dus dat de herfinanciering van Brussel niet alleen gekoppeld is aan de splitsing van BHV, maar ook het onderpand is geworden voor de herziening van de financieringswet.

Eigen beleid

Waarom is het zo gelopen? Er wordt gezegd dat de hardliners van de N-VA De Wever hebben gedwongen terug te komen op zijn herenakkoord met Di Rupo, maar dat lijkt vooral gespin. De N-VA ging ermee akkoord de financieringswet te laten voor wat die was, als door de overheveling van bevoegdheden en middelen - er is sprake van een pakket van meer dan 15 miljard euro - de deelstaten meer ruimte zouden krijgen om een eigen beleid te voeren. Maar dat is aan Franstalige kant steevast afgeblokt.

Er wordt wel geld overgeheveld, maar weinig bevoegdheden. Het akkoord over de overheveling van de kinderbijslag - het gaat over ruim 5 miljard euro - is daar een voorbeeld van. Zo blijkt de vette vis in het regionaliseringspakket niet meer in te houden dan een overheveling van de uitbetalingskassen. De kinderbijslag zou federaal gereglementeerd blijven, waardoor de regio’s met die middelen ook geen eigen (fiscaal) gezinsbeleid zouden kunnen uitstippelen.

Conclusie. Om in Vlaanderen meer eigen beleid te kunnen voeren, bleek er geen andere mogelijkheid dan de ‘doos van de financieringswet’ toch te openen. En daar dan meteen ook de financiering van Brussel aan te koppelen, als spijkerharde garantie dat er ook echt werk van zal worden gemaakt.

Lees verder

Advertentie
Advertentie
Advertentie

Gesponsorde inhoud

Gesponsorde inhoud