analyse

Nota-Magnette-De Wever geen rode walk-over

©Photo News

Is de nota van Bart De Wever (N-VA) en Paul Magnette (PS) een copy-paste van de rode nota die Magnette vorig jaar als informateur uitwerkte in een poging Vivaldi van de grond te krijgen? De liberalen beweren van wel, de Vlaams-nationalisten van niet.

Veel rood, veel groen en enkele blauwe stippen, was het oordeel toen begin december vorig jaar de nota-Magnette uitlekte. Toenmalig Open VLD-voorzitster Gwendolyn Rutten vond het niettemin de moeite om op basis van die nota de onderhandelingen te beginnen. Dat ging uiteindelijk niet door, omdat de blauwe achterban de nota niet lustte.

Egbert Lachaert voerde als toenmalig Kamerfractieleider het verzet aan. Hij heeft inmiddels de voorzittershamer aan de Melsensstraat 34 overgenomen, en brandde de nota die De Wever en Magnette hebben uitgewerkt ondertussen al af als een dieprood werkstuk, gemaakt door dezelfde auteur als destijds: Paul Magnette. De deal tussen De Wever en Magnette is 'een staatshervorming die het land nog ingewikkelder maakt in ruil voor een links sociaal-economisch beleid', waarbij er niets inzit voor de liberalen, klonk het.

Minimumloon

Toch heeft Magnette niet alles binnengehaald. Samen met De Wever is er over heel de lijn, en in de aparte hoofdstukken, steeds naar een compromis gezocht. Van een verhoging van het minimumloon naar 14 euro per uur, een speerpunt in de verkiezingscampagne van de PS, is bijvoorbeeld geen sprake meer. Ook de eis dat de laagste uitkeringen stijgen tot boven de armoedegrens is afgezwakt. Het streefdoel is het optrekken van de uitkeringen tot aan de armoedegrens, luidt het nu.

De liberalen maken zich wel grote zorgen dat de aangescherpte loonwet van 96 zou worden opengebroken.

Wel is nog altijd sprake van een verhoging van de minimumpensioenen naar 1.500 euro netto voor wie een volledige loopbaan heeft. Maar was dat verworven in de nota-Magnette, dan is dat nu nog altijd een discussiepunt. En de herinvoering van een pensioenbonus, zoals in de nota-Magnette stond, is ook van de baan.

Loonhandicap

De liberalen maken zich wel grote zorgen dat de aangescherpte loonwet van 96 zou worden opengebroken. De regering-Michel scherpte die loonwet aan, door een veiligheidsmarge in te bouwen, zodat loonontsporingen niet meer kunnen. Dat heeft zijn effect niet gemist. De loonhandicap tegenover de buurlanden is gedaald naar zo'n 10 procent, terwijl dat in 2013 nog 17 tot 18 procent was.

De Wever en Magnette hebben echter geen plannen om de loonwet te hervormen. Wel staat de deur open voor creatieve oplossingen buiten de wet om, om de sociale partners enige marge te bieden voor loononderhandelingen. De PS dringt daarop aan. De N-VA wil daarin meegaan, al is het maar de vraag of er veel marge voor loonopslag is nu de coronacrisis economisch lelijk huis houdt.

Geschrapt

Een belangrijk verschil met de nota-Magnette is dat veel nieuwe plichten voor werkgevers en nieuwe rechten voor werknemers zijn geschrapt. Er is geen sprake meer van maatregelen om de arbeidsstelsels aan te passen, zoals rond telewerk en de mogelijkheid voor werknemers om de werkweek in vier dagen te presteren.

Een belangrijk verschil met de nota-Magnette is dat veel nieuwe plichten voor werkgevers en nieuwe rechten voor werknemers zijn geschrapt.

Van een herziening van de lijst van beroepsziekten, met een erkenning van burn-outs, is evenmin nog sprake. En er is geen spoor meer van de invoering van proactieve praktijktests, net zo min als van Magnettes voorstel om over te gaan tot een collectieve regularisatie van werkende illegalen.

Groeinorm

De socialisten hebben wel binnengehaald dat de groeinorm in de gezondheidszorg naar 2,5 procent stijgt, terwijl de regering-Michel dat groeiritme had verlaagd naar 1,5 procent. Dat betekent dat de uitgaven in de gezondheidszorg elk jaar met 750 miljoen euro kunnen stijgen. De liberalen vinden ook dat de uitgaven in de gezondheidssector moeten stijgen, maar wilden dat beperken tot een eenmalige klim met 1,2 miljard euro.

De liberalen hekelen bovendien de plannen van De Wever en Magnette om de overheidsinvesteringen te verhogen van 2,4 procent van het bruto binnenlands product (bbp) naar 4 procent tegen het einde van de legislatuur. Dat komt neer op een investeringsritme van 7 miljard euro per jaar, waardoor het begrotingstekort verder zou oplopen. Al mikken de N-VA en de PS daarbij vooral op Europese fondsen, die de komende jaren vrijkomen.

De liberalen vrezen dat De Wever en Magnette een vermogenswinstbelasting zullen invoeren.

Arbeidsmarkthervormingen

De liberalen vrezen dat De Wever en Magnette een vermogenswinstbelasting zullen invoeren, want van arbeidsmarkthervormingen - die nodig zijn om de overheidsinkomsten te doen stijgen - is geen sprake. Die vermogenswinstbelasting zou echter passen in een verhaal om de lasten op arbeid te verlagen. Het neemt niet weg dat het met een vergrootglas zoeken is naar arbeidsmartkhervormingen in de nota-De Wever-Magnette. Laat dat nu net het gat zijn dat De Wever hoopt in te vullen met de steun van Lachaert van Open VLD.

Lees verder

Advertentie
Advertentie

Gesponsorde inhoud