weekboek

Powerplay van Paul Magnette

Redacteur Politiek & Economie

PS-voorzitter Paul Magnette maakt duidelijk dat een terugkeer van Bart De Wever naar de federale onderhandelingstafel uitgesloten is. Die deur is dicht. Het is paars-groen of verkiezingen.

Sinds Magnette op zaterdag 19 oktober de scepter van Elio Di Rupo heeft overgenomen aan de Keizerslaan, waar het partijhoofdkwartier van de Parti Socialiste ligt, staat zijn N-VA-tegenspeler Bart De Wever buitenspel. Leek Di Rupo leek nog een eind met De Wever mee te willen gaan, dan gaat Magnette keihard voor een progressieve regering, zoals hij dat ook al voor zijn verkiezing tot PS-voorzitter had gezegd.

Centrumrechts of confederalisme, het schema van De Wever, is twee keer wat Magnette niet wil. En de PS-voorzitter weet dat alleen zijn partij incontournabel is. Dus speelt hij alles of niets: een progressieve regenboogcoalitie of anders verkiezingen. Dat laatste is het ultieme drukkingsmiddel, want bijna alle andere partijen krijgen er het koud zweet van. Verkiezingen dreigen het Vlaams Belang nog groter te maken.

De Parti Socialiste heeft daar om drie redenen geen schrik van. Een overwinning van het Vlaams Belang zou de N-VA verder verzwakken en dus de onderhandelingspositie van de PS versterken. Bovendien lijkt in Wallonië de opmars van de PTB/PVDA wat te zijn stilgevallen. En na de wissel van de macht bij de Franstalige liberalen lijkt de MR nog niet klaar voor verkiezingen, waardoor de PS versterkt uit een stembusgang kan komen.

Gaspedaal

Magnette duwt dan ook het gaspedaal in. Hij hakt niet alleen stevig in op de N-VA, die hij wegzet als ‘een gevaarlijke partij’ die het Vlaams Belang achterna holt en zo het bedje spreidt voor een verkiezingszege van die partij. Hij maakt ook ondubbelzinnig duidelijk dat hij een linkse stempel zal drukken op de volgende regering, waardoor het voor de liberalen nog moeilijker wordt om de achterban ervan te overtuigen dat paars-groen stevig blauw zal kleuren.

De woedende uithaal maandag van De Wever naar de liberalen en de Fransta ligen kostte hem de kans om zich terug in de match te knokken.

Gewezen spindoctor Noël Slangen wees er al op dat het probleem van de liberalen is dat ze sociaal-economisch hooguit kunnen verdedigen wat is binnengehaald onder de Zweedse coalitie, wat electoraal weinig zal opleveren. En zelfs van die door de Open VLD-top getrokken rode lijn dat niets mag worden teruggedraaid, trekt Magnette zich niets aan. ‘Over de fiscaliteit voor de bedrijven, werknemers en vermogens is nog niet gesproken. Maar het is duidelijk dat de PS een ander beleid wil, zeker inzake de laagste pensioenen en lonen, en de herfinanciering van de sociale zekerheid’, aldus Magnette.

Dat Vlaanderen wordt geminoriseerd, is evenmin Magnette’s zorg. Net zo min als het een zorg was van De Wever dat in de Zweedse regering aan Franstalige zijde alleen de Franstalige liberalen van de Mouvement Réformateur aan boord waren.

Verraad

Het werd toenmalig MR-voorzitter Charles Michel in Franstalig België wel zwaar aangerekend dat hij in 2014 de sprong waagde. Er was sprake van ‘verraad,’ net zoals De Wever het nu over het ‘verraad’ van Open VLD-voorzitster Gwendolyn Rutten heeft. Zij zette de deur open voor paars-groen, waardoor het boeken toe was voor De Wever. Hij maakte alleen een kans tegenover Magnette als de drie coalitiepartijen van de Vlaamse regering als een ‘falanx’ de rangen gesloten hielden.

Dat ‘verraad’ dreigt de relaties tussen de Vlaamsnationalisten en de liberalen voor jaren te vergiftigen. ‘De liberalen weten er alles van’, merkt een christendemocraat op. ‘Na het verraad van Wilfried Martens is Guy Verhofstadt op wraak blijven zinnen’. Ondanks het woord dat Martens aan de liberalen had gegeven, besliste hij in 1988 niet opnieuw een regering met ‘da joenk’ te maken, maar met de socialisten en de VU scheep te gaan. De wraak was zoet toen Verhofstadt in 1999 paars-groen boven de doopvont hield en de christendemocraten aan de kant kon schuiven.

Politiek is dikwijls de juiste berekeningen maken, maar heeft vaak ook te maken met emoties. Dan komt het erop aan ‘zijn cool’ toch niet te verliezen. Het is die koelbloedigheid die een woedende De Wever verloor, toen hij maandagochtend zwaar uithaalde naar het liberale ‘verraad’ en de Franstaligen en passant nog eens schoffeerde. Dat kostte hem de kans om informateur te worden en zich terug in de match te knokken.

Oorlogstaal

Het effect was dat Magnette de deur makkelijk op slot kon draaien en ook voor de liberalen van Open VLD én de MR was De Wevers oorlogstaal een reden om de rangen te sluiten en paars-geel achter zich te laten.

Het is nu afwachten wat CD&V doet. Als de christendemocraten als laatste springen, krijgt Koen Geens zicht op het premierschap. Dat zou een zoete wraak zijn op Rutten, die hem bij het vertrek van Michel de weg naar de Wetstraat 16 versperde. Het alternatief is dat CD&V plaats moet nemen op de oppositiebanken, waar de partij ten tijde van Verhofstadt ter dood veroordeeld leek. Tot Yves Leterme opstond en CD&V in kartel met de N-VA paars brak.

Lees verder

Gesponsorde inhoud

Gesponsorde inhoud