Advertentie
Advertentie
nieuwsanalyse

Werkloosheidsuitkeringen levensverzekering vakbonden

©Photo News

Twee van de drie vakbonden maken verlies op het uitbetalen van de werkloosheidsuitkeringen. Toch houden ze vast aan die taak, want ze levert hun een pak leden én dus macht op.

N-VA-Kamerlid Zuhal Demir maakte afgelopen week gebruik van de rust van de paasvakantie om de vakbonden er nog eens stevig van langs te geven. De teneur van haar boodschap was dat de bonden te veel geld over de balk gooien, want vorig jaar moest zo’n 140 miljoen euro aan onterecht uitbetaalde uitkeringen worden teruggevorderd. Door ze aan te pakken op de uitbetaling van de werkloosheidsuitkeringen raakt Demir de bonden op hun tere plek.

Het ACV, het ABVV en de ACLVB kregen volgens de recentste cijfers van de Rijksdienst voor Arbeidsvoorziening (RVA), die slaan op 2013, zo’n 166 miljoen euro als administratieve vergoeding om de werkloosheidsuitkeringen uit te betalen. Met de Hulpkas voor Werkloosheidsuitkeringen (HVW), een overheidsinstelling, erbij gaat het om meer dan 208 miljoen euro (zie tabel).

©Mediafin

Volgens de jongste cijfers van het Europees statistisch bureau Eurostat verlopen de uitbetaling van de werkloosheidsuitkeringen en de controle daarmee goedkoper dan in de buurlanden. In ons land besteden we 0,21 procent van bruto binnenlands product (bbp) aan administratiekosten voor de werkloosheid. Let wel, in die cijfers is ook de kostprijs van de werking van de RVA en van de regionale arbeidsmiddelingsdiensten zoals de VDAB opgenomen. Ter vergelijking: in Nederland en Duitsland gaat meer dan 0,35 procent van het bbp naar administratie- en werkingskosten.

De overheid heeft de voorbije jaren tal van maatregelen genomen om de uitbetaling efficiënter te laten verlopen. Bovendien moeten de bonden aanvragen voor werkloosheidsuitkeringen steeds meer aan allerhande databanken koppelen om te vermijden dat mensen die er geen recht op hebben toch een uitkering krijgen. Als de uitbetalingsinstellingen daarbij in de fout gaan, boeten ze daar financieel voor.

Verlies

Het streven naar efficiëntie en de preventieve controles leiden ertoe dat twee van de drie vakbonden verlies maken op het uitbetalen van de werkloosheidsuitkeringen. ‘We moeten steeds meer preventieve controles doorvoeren, maar we krijgen daar geen extra geld voor’, zegt Sabine Slegers van de ACLVB. ‘Bovendien is de toelage de voorbije jaren nauwelijks gestegen, want die worden niet geïndexeerd. Maar de kosten stijgen wél’, vult Koen Meesters van het ACV aan.

Door alle plichtplegingen boeken het ACV en de ACLVB een tekort op de uitbetalingen. ‘We vangen dat op door geld van de ledenwerking te investeren in de uitbetalingen. Het enige alternatief is dat we besparen op de kwaliteit van de dienstverlening, maar dat is voor ons geen optie’, poneert Meesters. Het ABVV draait break-even, maar heeft in tegenstelling tot de twee andere bonden enkele investeringen in informatica-updates voor zich uitgeschoven.

Levensverzekering

Dat de vakbonden ondanks de verliezen hun uitbetalingstaak en de bijkomende dienstverlening toch blijven uitoefenen, komt doordat het hun levensverzekering én hun toegangsticket tot de politieke macht is. Wie een uitkering wil krijgen van een vakbond, moet eerst een ledenbijdrage betalen. Een alternatief is de Hulpkas voor de Werkloosheid, maar de bonden proberen door een goed uitgebouwde dienstverlening aan zowel werkloze als werkende leden te vermijden dat veel mensen daarnaartoe trekken.

Zo ontstaat een aanzuigeffect, waardoor meer dan een op de twee Belgen op beroepsactieve leeftijd lid is van een vakbond. In Duitsland en Nederland, waar de bonden geen uitkeringen uitbetalen, is 18 procent gesyndikeerd, in Frankrijk slechts 8 procent. Met hun omvangrijk ledenbestand hebben de bonden een grote machtshefboom in handen. Vakbondsleiders laten het niet na om de macht van het getal te laten spreken. ‘Ik spreek voor 1,7 miljoen leden’, liet ACV-voorzitter Marc Leemans zich tijdens de voorbije ‘hete herfst’ meermaals ontvallen.

Macht

Zulke uitspraken jagen de N-VA op de kast. ‘De vakbonden en de ziekenfondsen zitten bij ons aan de knoppen van de macht. Zij zeggen: we hebben veel macht omdat we veel leden hebben. Nee, het is omgekeerd: ze hebben veel leden omdat ze veel macht hebben’, stelde N-VA-voorzitter Bart De Wever het onlangs.

De Vlaams-nationalisten zien de macht van de bonden als een belemmering om diepgaande sociaal-economische hervormingen door te voeren. Door bij monde van Zuhal Demir in te hakken op hun uitbetalingstaak probeert de N-VA die machtspositie af te bouwen. Of zoals de bonden het de voorbije week zelf verwoorden: ‘Door onze dienstverlening in te perken, wil Demir de rol van de vakbond als sociale partner aanpakken. Om daarna de eigen politieke agenda door te drukken.’

Lees verder

Advertentie
Advertentie
Advertentie

Gesponsorde inhoud

Gesponsorde inhoud