nieuwsanalyse

Gwendolyn Rutten: Moederziel alleen in de Melsensstraat

©tim dirven/ID

De Open VLD-voorzitster werd sinds 2012 nooit openlijk gecontesteerd door haar eigen partijtop. Tot nu.

Hoe alleen Open VLD-voorzitster Gwendolyn Rutten (44) ook staat, ze is sinds haar aantreden in 2012 nooit openlijk gecontesteerd geweest. Toch niet door partijtoppers. De Kortrijkse burgemeester Vincent Van Quickenborne bracht daar verandering in door op VTM voor een ‘rechtse koers’ en een nieuwe voorzitter te pleiten.

Dirk Verhofstadt, de broer van, haalde op Twitter de liberale denker Friedrich van Hayek en diens magnum opus ‘Why I am Not a Conservative’ van stal om te zeggen dat Van Quickenborne het niet bij het rechte eind heeft. Niet dat het ertoe doet, want de ‘move’ van Van Quickenborne gaat niet over het liberalisme. Hij gaat over de machtsverhoudingen en de bewegingen die onder waterlijn in het liberale hoofdkwartier aan de Melsensstraat aan de gang zijn rond het voorzitterschap.

Een volgende tweet van Verhofstadt was wel raak. ‘Eerst maandenlang zwijgen en toestemmen, en nu een mes in de rug steken en een domme uitspraak doen. Il faut le faire’, tackelde hij Van Quickenborne, die de aanval heeft geopend op Rutten.

Zenuwachtigheid

Op een moment dat paars een comeback lijkt te maken en Open VLD veel kans heeft om er op alle niveaus weer bij te zijn - er wordt zelfs gedroomd van de Wetstraat 16 - borrelt het weer als vanouds bij de Vlaamse liberalen. En in tegenstelling tot CD&V kunnen de liberalen de zenuwachtigheid niet binnenskamers houden.

In de G7 van Open VLD - de sterkhouders per provincie - wordt de lijn die Rutten wil volgen bij de regeringsonderhandelingen niet gecontesteerd. Er is niemand die pleit voor een oppositiekuur. Niemand wil ook een linkse koers varen, zelfs niet de burgemeesters die met de groenen lokaal besturen.

Opvallend is hoe Rutten ook dekking krijgt van Patrick Dewael en Bart Tommelein. Toch weet iedereen dat er spanningen zijn met Alexander De Croo, de zwijgende spin in het web. Hij kwam als grote winnaar uit de verkiezingen van 26 mei en is meer dan ooit de sterke man bij Open VLD, maar hij is er niet zeker van dat hij de nummer één van Open VLD in de federale regering blijft.

Het verbond tussen Rutten en De Croo is gebroken, toen de voorzitster in de verkiezingscampagne onverwacht liet weten dat ze geen nee zou zeggen als ze de eerste vrouwelijke premier kan worden. Sindsdien is het niet duidelijk welke rol zal zijn weggelegd voor De Croo, die geen ambitie heeft om weer voorzitter te worden.

Van Quickenborne

In liberale kringen wordt gefluisterd dat achter de kandidatuur van de kapper-burgemeester Francesco Vanderjeugd een coalitie rond De Croo schuilt die Rutten weg wil. Vanderjeugd maakte echter geen goede beurt, toen hij na het debacle in Brussel de kant koos van Sven Gatz, die de partijbelangen opzijschoof voor zijn postje in de Brusselse regering.

De misstap van Vanderjeugd bood Van Quickenborne, de rechterhand van De Croo, de kans om zelf naar buiten te komen. Naast zijn pleidooi voor een rechtse koers - waarover eigenlijk een grote mate van consensus bestaat, ondanks de ideologische uitspraken van Dirk Verhofstadt - liet Van Quickenborne met zoveel woorden weten dat er snel een nieuwe voorzitter moet komen, terwijl de verkiezing eigenlijk pas gepland is voor maart volgend jaar.

Het was een schot voor de boeg van een heel ander kaliber dan de speldenprikken van Vanderjeugd. Van de burgemeester van Kortrijk is geweten dat hij een korte lijn heeft met De Croo. De vraag is of Van Quickenborne weer nationale ambities heeft, en dus een gooi zal doen naar het voorzitterschap. En of dat gebeurt in samenspraak met De Croo. Voor Rutten is het alvast rijden en goed achteromkijken.

Lees verder

Advertentie
Advertentie

Tijd Connect