interview

De Balans | ex-politica Freya Piryns

Freya Piryns, ex-politica. ©Photo News

Afgelopen week zou Groen-fractieleidster Freya Piryns (43) haar laatste gemeenteraad in Antwerpen bijwonen. Corona besliste er anders over. Hier maakt ze haar persoonlijke balans op, nu ze na twintig jaar de politiek vaarwel zegt.

 

 

Wat zijn uw belangrijkste activa?

‘Het huis met tuin waar we sinds ruim een jaar wonen, maakt me waanzinnig gelukkig, zeker dezer dagen. Mijn immateriële activa bestaan vooral uit wat ik al verzamelde aan diploma’s en kennis, en uit de drang om in alles naar nuance en verzoening te zoeken.’

Wie heeft in u geïnvesteerd?

‘Uiteraard mijn ouders. En later Pierre Lomme, een leerkracht agogiek. Toen ik op de normaalschool arriveerde, was ik zelf wat schoolmoe en niet bijster productief. Pierre schudde me wakker: herpak je of er komt niets van. Hij gaf me ook zelfvertrouwen. Elke vraag die ik stelde, beantwoordde hij met een andere vraag. Superirritant, maar zo deed hij me nadenken en in gesprek gaan met mezelf.’
‘Later wist Jos Geysels me te prikkelen om lid te worden van Agalev. Daar zagen ook Jos Stassen en Vera Dua een of ander talent in me. Achter de schermen investeerden Johan Malcorps en Dirk Geldof in mij toen Mieke Vogels in 2006 ziek werd en ik van de ene dag op de andere als Antwerps lijsttrekker voor de leeuwen werd geworpen. Dat was pompen of verzuipen.’

In wie of wat hebt u zelf geïnvesteerd?

Het is altijd te traag en wat frustrerend, maar ik heb enkele steentjes verlegd en daar ben ik trots op.
Freya Piryns

‘Ik worstel met een permanent schuldgevoel tegenover veel mensen. Werk, gezin, vrienden: ik probeer veel ballen tegelijk in de lucht te houden en heb vaak het gevoel dat ik dat niet goed genoeg doe.’
‘In mijn kinderen heb ik geïnvesteerd. Ook in het onderwijs en de politiek was ik bezig met kinderrechten en asiel en migratie. In de partij probeerde ik mijn expertise door te geven. Het is altijd te traag en wat frustrerend, maar ik heb enkele steentjes verlegd en daar ben ik trots op. Twintig jaar gemeenteraad in de mooiste stad van Vlaanderen en zeven jaar Senaat: toen ik begon had ik dat nooit verwacht. Ik had wel nog dolgraag in het Vlaams Parlement gezeten, waar thema’s als onderwijs, jeugd en verkeer worden behandeld.’

Gaat u soms in het rood?

‘Dat is onlangs gebeurd. Ik zat al even op een moeilijk spoor. Na de beslissing van de partij om Bart Caron naar de nieuwe raad van bestuur van de VRT te sturen, heb ik professionele hulp gezocht. Ineens zakte de grond onder mijn voeten weg. Het was de laatste ezelsstamp, nadat ik in 2014 en 2019 vanop vrijwel onverkiesbare plaatsen veel voorkeursstemmen had gehaald. De kiezer wilde dat ik nog iets deed met mijn expertise, de partij niet. Als je meermaals op een niet zo menselijke en eerlijke manier het signaal krijgt dat het op dat niveau niet meer hoeft, komt dat hard aan. Mijn identiteit, mijn léven bestond voor een groot stuk uit dat engagement. Aanvaarden dat het niet meer ging, was een grote stap. Over de beslissing om te stoppen heb ik misschien wel iets te lang gedaan.’

Wie zetelt op zulke momenten in uw raad van bestuur?

‘Vrienden. Die heb ik gelukkig ook in de politiek, zoals Tinne Van der Straeten en Els Keytsman, die al ken van het prille begin. Toen ik in 2006 op een avond moest beslissen over het lijsttrekkerschap, zei een vriend: ‘Doen, maar de dag waarop je cynisch wordt, moet je stoppen. Een tijdje geleden belde hij: ‘Ik denk dat het tijd is om te stoppen.’ Ik ben blij dat zulke mensen me een spiegel voorhouden. Willem-Frederik (Schiltz, van Open VLD, red.) en ik hebben al heel onze relatie geheimen voor elkaar. Dat is een bijzonder bestaan, maar ook fijn. We hebben elkaar veel bijgebracht over hoe je aan politiek doet.’

Staat er winst op uw balans?

‘Er zijn minnetjes, maar ook veel plusjes. Nu werk ik halftijds op een lagere school in Antwerpen-Noord, waar ik verantwoordelijk ben voor interne kwaliteitszorg. We hebben heel veel nieuwkomers, haast allemaal in kansarmoede, uit alle uithoeken van de wereld. Ik denk soms dat ik daar meer kan betekenen dan in de politiek. Wat ik met de vrijgekomen tijd ga doen, weet ik nog niet. Ik ben mezelf aan het herstructureren. Na 2014 behaalde ik een master in de onderwijswetenschappen. Ooit wil ik een echt vernieuwende school oprichten. Tijdens de zoektocht naar een plek voor mijn zoon heb ik gemerkt dat veel kinderen in het huidige systeem uit de boot vallen.’

 


Lees verder

Advertentie
Advertentie

Gesponsorde inhoud